Posts filed under ‘Uncategorized’

De constante imagoverlaging van Antwerpen

Jan Blommaert (en z'n gedachten)

??????????Jan Blommaert 

Apeldoorn-aan-de-Schelde

Antwerpen is degoutant geworden. Het wordt sinds 2012 bestuurd door een groepje democratisch verkozen idioten, die zo dwaas zijn dat ze het feit dat ze verkozen zijn denken te kunnen laten opwegen tegen hun dramatische gebrek aan deugdelijk denkwerk en deskundigheid. Het is de bedoeling van dit groepje deze  cosmopolitische en superdiverse stad zo snel als mogelijk om te vormen tot een provinciestadje dat stevig in handen is van een blanke en relatief welvarende middenklasse – zoiets als Apeldoorn maar met nog iets minder Surinamers. Een resem maatregelen wordt hiervoor ingezet, gaande van het ontzeggen van AIDSremmers aan HIV-positieve migranten over een haast onbegrensde gulheid in het uitreiken van GASboetes voor zowat alles, tot de exuberante aanwezigheid van surveillantiecamera’s en de aanwezigheid van de Hondenbrigade van de Federale Politie bij acties van de georganiseerde arbeidersklasse.

Deze zucht naar naïef etnisch provincialisme brengt constant schade toe aan het imago…

View original post 1.377 woorden meer

september 26, 2015 at 3:59 pm 1 reactie

U leidt een stad vol schorremorrie, Burgemeester

Jan Blommaert (en z'n gedachten)

fa50b0dc-60a8-11e5-b146-d32c675263c1_web_scale_0.0249335_0.0249335__

Jan Blommaert 

Burgemeester, waarde Bart, ik moet me nogmaals tot mij richten. Want ik maak me nog grotere zorgen dan een half jaar terug, toen ik U schreef over de idiote maatregel om in onze stad een detachement paracommando’s te laten patrouilleren. Antwerpen was immers, volgens U, hét terreurdoelwit van Europa, en wie dat niet snapte was gek, dom en links. Enkele honderdduizenden Euro’s later lopen die soldaten nog steeds twee aan twee te slaapwandelen doorheen de Joodse wijken; de rechtse fractie van de Joodse gemeenschap is daardoor niet beeindruckt: ze vroegen al om een wet die Joden toelaat wapens te dragen, en ze kondigde al een emigratie naar Israël aan. U bedacht na rijp beraad een remedie: oorlogswapens voor de Antwerpse politie, van het type waarmee men vanop een kilometer ver een grizzlybeer doormidden schiet. We zullen zien of dat de Joodse gemoederen bedaart.

Ik denk dat U ziek…

View original post 1.412 woorden meer

september 23, 2015 at 2:39 pm 1 reactie

KLEINE VERKLARENDE WOORDENLIJST

a133fbda-50b8-11e5-ba54-2bbfeeea3748_web_scale_0.295858_0.295858__

Politici zijn meesters in verhullend, misleidend en Orwelliaans taalgebruik. Met dat laatste wordt bedoeld dat woorden van politici vaak net het tegenovergestelde betekenen van wat ze beweren.

In het vluchtelingendebat spat het Orwelliaans taalgebruik van de muren.

Daarom deze Kleine Verklarende Woordenlijst, die voor aanvulling vatbaar is. Suggesties welkom.

Johan Depoortere

media_xl_4515834

Vluchtelingencrisis: crisis veronderstelt een tijdelijke problematische toestand. Vluchtelingen zijn van alle tijden en overal ter wereld.

Gemeenschapsdienst: verplichte tewerkstelling, dwangarbeid (De nazis gebruikten hetzelfde woord in die betekenis)

Antwerpen/Doornik/Vlaanderen/ België is vol

variant:

De limiet van ons absorptievermogen is bereikt: Rot op

Rechten en plichten, integratie: Aanpassen of oprotten

Ik ben geen racist, maar…: Ik zal nooit toegeven dat ik een racist in hart en nieren ben

Er zijn grenzen aan de solidariteit: Dat ze het zelf uitzoeken

september 1, 2015 at 4:50 pm 6 reacties

DE ZWAKTE VAN POETIN

2968

Een week of zo geleden zond Terzake een reportage uit over Tsjetsjenië, de Russische provincie die in een niet zo ver verleden in twee bloedige oorlogen haar onafhankelijkheid probeerde te bevechten. Het pakte anders uit. Vandaag is Tsjetsjenië het privédomein van dictator Ramzan Khadirov, die gedwee aan de leiband van zijn grote meester Poetin loopt. De personencultus ter ere van Khadirov en Poetin neemt in Tsjetsjenië stalinistische proporties aan. Dat zou het zoveelste bewijs kunnen lijken van de onaantastbaarheid van Poetin. Deze omhoog gevallen KGB-ambtenaar lijkt op het toppunt van zijn macht te staan. Hij kan straffeloos de Krim annexeren en oorlog voeren in Oekraïne en in eigen land lijkt hij moeiteloos een diepe economische crisis en een boycot door het Westen te overleven. Toch is niets wat het lijkt, schrijft Amanda Taub op de Amerikaanse blog “Vox.” In werkelijkheid is de korte-termijn sterkte van Poetin op lange termijn zijn zwakte. Hier volgt een samenvatting van haar analyse. De volledige Engelse tekst lees je hier.

In maart van dit jaar verdween de Russische president Vladimir Poetin enkele dagen van het toneel. Dat was genoeg om een geruchtenmolen op gang te brengen: Was Poetin ziek? Was er een staatsgreep gebeurd in het Kremlin? Toen Poetin een paar dagen later wat bleekjes weer in het openbaar verscheen gaf hij geen enkele uitleg en de geruchtenmolen verstomde. Maar de geruchten zelf waren een aanwijzing van de nervositeit onder de heersende elite – ze gaven aan hoezeer het regime – en dus ook de privileges van de elite – afhankelijk zijn van één man en dus kwetsbaar. Poetin poseert met ontbloot bovenlijf, hij annexeert straffeloos de Krim, voert oorlog in het Oosten van Oekraïne en heeft de oppositie in eigen land monddood gemaakt. Poetin lijkt onaantastbaar. In werkelijkheid zijn net het machtsvertoon en het machogedrag van de Russische leider zijn zwakheid op lange termijn.

putin.0

STABILITEIT NU VERBERGT ZWAKTE OP TERMIJN

Gesprekken in Moskou draaien algauw uit op dramatische voorspellingen over op handen zijnde rampen: van economische catastrofe tot burgeroorlog. Dergelijke overspannen dramatiek is niet ongewoon in Rusland maar ze geeft uiting aan een wijdverspreid gevoel van onzekerheid, namelijk dat het regime als los zand aaneen hangt en dat de gevolgen dramatisch zullen zijn als het ineenstort. De tactiek van Poetin verzekert hem van de macht op korte termijn maar creëert ernstige en mogelijk onoplosbare problemen voor Rusland op de langere termijn. Dat heeft tot nu toe gewerkt: de macht van Poetin is onbedreigd. Maar hoe vaker Poetin het machtspel moet spelen hoe ernstiger de toekomstige neveneffecten.

POETINS CRISIS: HIJ ONTDEKT DAT DE MACHT HEM KAN ONTGLIPPEN

In december 2011 trokken duizenden Russen door de straten van Moskou uit onvrede met het regime. De aanleiding voor de “Sneeuwrevolutie” waren de gemanipuleerde parlementsverkiezingen van dat jaar. Maar de betogers protesteerden ook tegen de corruptie, de schijndemocratie en tegen Poetin zelf. Een paar weken eerder werd Poetin – toen premier – uitgejouwd toen hij in de ring trad om een winnende bokser te feliciteren die zijn Amerikaanse rivaal had verslagen. Het boegeroep was dank zij de live uitzending op tv in heel het land te horen. Dat had Poetin nooit eerder meegemaakt, en het kwam net op het moment toen hij na een periode als eerste minister weer president wilde worden. Vier jaar later lijkt het incident totaal onbetekenend. De leiders van de protestbeweging zitten in de gevangenis of zijn naar het buitenland gevlucht. De Russische elite blijft pal achter Poetin staan en wat er nog overbleef van de burgerlijke vrijheden is zo goed als verdwenen. Maar Poetin zelf lijkt begrepen te hebben dat zijn greep op de macht niet absoluut is. Net daarom ziet hij zich verplicht de Russen de duimschroeven verder aan te draaien. “Als ik een beetje toegeef kan Rusland ernstig worden gedestabiliseerd” zou hij aan een voormalige politicus hebben gezegd.putin5.0

WAT ALS ZIJN BONDGENOTEN ZICH TEGEN HEM ZOUDEN KEREN?

In Rusland worden de gebeurtenissen in Oekraïne vorig jaar, druk besproken, met name de protestbeweging op de Maidan die tot het ontslag heeft geleid van de pro-Russische president Viktor Janoekovitsj. Algemeen wordt aangenomen dat Janoekovitisj van het toneel verdween niet zozeer onder druk van de demonstranten maar doordat de heersende elite hem liet vallen. Toen Yanoekovitsj buitensporig geweld tegen de betogers gebruikte zorgde dat voor een scheuring binnen zijn politieke achterban. Zijn bondgenoten in het parlement keerden zich tegen hem en de veiligheidsdiensten kwamen tot de conclusie dat de president niet meer in staat was hun belangen te verdedigen. Voor Poetin is de les dat protestbewegingen wellicht niet in staat zijn het regime te doen vallen maar wel dat ze de heersende elite ertoe kunnen aanzetten zich van hun beschermheer af te wenden. Poetin is voor zijn macht afhankelijk van machtige facties in de veiligheidsdiensten, de zakenwereld en de politieke elite. Zij steunen Poetin niet uit ideologische maar uit pragmatische overwegingen. Als zij voelen dat Poetin de controle verliest of dat hij hun belangen niet langer kan verdedigen zullen ze hem laten vallen net zoals de elites in Oekraïne Janoekovitsj hebben laten vallen. Poetins tekenen van macht – zijn bereidheid om geweld te gebruiken tegen protestbewegingen, zijn militaire avonturen – zijn in werkelijkheid defensieve maatregelen: een wanhopige poging om alles te verhinderen wat het vitale bondgenootschap met de politieke top, de zakenelite en de veiligheidsdiensten in het gedrang zou kunnen brengen. Want als de elites tot de conclusie komen dat Poetin tussen hen en hun belangen staat zullen ze hem verwijderen en streven naar een Poetinregime zonder Poetin.putin2.0

DE OPLOSSING: BUITENLANDSE DREIGINGEN TEGEN BINNENLANDSE ONRUST.

Poetins antwoord op de golf van protest was nationalisme. De grootheid van Rusland en haar plaats in de wereldpikorde was het ordewoord. De banden met de Orthodoxe kerk werden aangehaald. Het lukte wonderwel. Poetin liet hard optreden tegen de “godslastering” toen de meidengroep Pussy Riot een act opvoerden in de kathedraal in Moskou en hij maakte het homoseksuelen en transgenders nóg moeilijker. Zo kon Poetin het sociaal-conservatieve Russen ervan overtuigen dat zij het “echte Rusland” zijn en liberalen en voorvechters van homorechten “fundamenteel on-Russisch.” En zo kon hij ook de “zuivere,” traditionele waarden van de Russen afzetten tegen die van het decadente Westen dat de ondergang van Rusland wil. Hoe meer de Russische economie achteruit ging, hoe harder Poetin op zijn anti-westerse retoriek leunde. De crisis in Oekraïne en Poetins beslissing om de Krim te annexeren deden zijn populariteit als een raket omhoog schieten, ook al kostte hem dat de goede relaties met het Westen die hij in zijn twee eerste ambtstermijnen had opgebouwd en ook al deden de economische sancties pijn. Maar de elites die het hardst door de sancties worden getroffen zijn nerveus. Zij voelen zich bedreigd in hun “stabiliteit.” Hoe harder Poetin dus in de vlucht vooruit zijn heil zoekt en zijn populariteit hoog houdt, hoe riskanter het wordt voor de groep op wie hij het meeste steunt: de elites. En hier zit Poetin met een dilemma: zich terugtrekken uit Oekraïne zou zijn populariteit schaden, maar het hoge aantal slachtoffers en de verslechterende verhouding met het Westen kunnen tot desastreuze spanningen leiden.

HET PROBLEEM KADYROV

Kadyrov.0

Poetin is er tot nu toe in geslaagd de tegenstrijdige belangen van de verschillende sectoren in zijn achterban te verzoenen. Maar de strategieën die hij daarvoor aanwendt beginnen met elkaar in conflict te komen. De achillespees is Tsjetsjenië. Ramzan Kadyrov is de onbetwiste leider van de provincie die een decennium geleden een bittere oorlog voerde tégen Rusland en vóór onafhankelijkheid. Nu loopt Poetins zetbaas Kadyrov gedwee aan de leiband van het Kremlin. Of toch niet helemaal. In april van dit jaar gaf Kadyrov, die een terreurbewind voert tegen al wie het niet met hem eens is, zijn veiligheidsdiensten bevel te schieten op “al wie zonder uw medeweten op uw turf komt.” Kadyrov bedoelde duidelijk leden van de Russische federale politie, militairen en agenten van de FSB, de Russische opvolger van de KGB. Poetins deal met Kadyrov bestaat erin dat die laatste de vrije hand heeft om op zijn manier en met massaal veel roebels uit Moskou “vrede” en “stabiliteit” te waarborgen in ruil voor de garantie dat de separatistische oprispingen in het landsdeel zullen worden onderdrukt. Het is een overeenkomst waarmee de Russische veiligheidsdiensten, die uitgesloten worden van operaties in dat deel van Rusland, het steeds moeilijker hebben. Kadyrov is namelijk met Russische hulp alsmaar rijker en machtiger geworden. Zijn eigen milities, getraind en bewapend door de federale regering krijgen meer militaire steun dan het federale leger en de veiligheidsdiensten lief is. Zolang Kadyrov zijn winstgevende criminele activiteiten tot Tsjetsjenië beperkte werden die met de mantel der liefde bedekt, maar nu hij steeds meer op Russisch terrein opereert dreigt het conflict met de FSB in de openbaarheid los te barsten. De loyauteit van Kadyrov tegenover Poetin staat buiten twijfel. De vraag is of Poetin de belangen van de Russische veiligheidsdiensten en die van Kadyrov in balans kan blijven houden.

WAT NA POETIN?

Wat als Poetin de controle verliest. Veel critici van de Russische sterke man vrezen voor chaos, rellen of zelfs burgeroorlog als zijn regime zou instorten. Poetin zelf schijnt daarop te speculeren. Het Kremlin suggereert wel vaker: “Wij zijn slecht, maar zij die na ons kunnen komen zijn nog slechter.” Op de oppositie moet in geval van het instorten van het Poetinregime niet worden gerekend: ze is verdeeld, politiek zwak en ongeorganiseerd. Poetin is erin geslaagd alle tegenstand te marginaliseren. Hij is de enige die “het systeem” in stand houdt. De mogelijke scenario’s bij een eventueel verdwijnen van Poetin zullen niet lijken op dat van Oekraïne, maar veeleer dat van Libië of Egypte. Ook daar ontbrak het aan een politiek capabele oppositie. Toen de dictators vielen volgden in Egypte jaren van geweld en instabiliteit en uiteindelijk een terugkeer naar de dictatuur. In Libië leidde de val van Khadaffi tot burgeroorlog en chaos. Rusland en de Arabische wereld verschillen in veel opzichten, maar het punt is dat een plotselinge implosie van het regime tot een heel gevaarlijke toestand kan leiden. Denk maar aan de enorme bevolking van Rusland met een machtig militair apparaat en duizenden rechts-extremisten gehard in de strijd in Oekraïne, en niet te vergeten het Russisch kernarsenaal. De ineenstorting van het Poetinregime lijkt niet voor morgen. Maar in Rusland leeft de vrees voor een implosie – misschien een gevolg van de “donkere Rusissche ziel” of een herinnering aan de chaotische jaren 90. Maar als de vrees realiteit zou worden is het niet simpelweg de vraag of Poetin dan naar zijn datsja terugkeert om de rest van zijn levensdagen te slijten. De vraag is of er een catastrofe kan volgen die niet allen Rusland maar de rest van wereld meesleurt.

 

http://www.vox.com/2015/7/8/8845635/putin-is-weak#ooid=M1cW5wdTo0hjJCQUV71cvVzLEUmvd1y5

augustus 22, 2015 at 8:42 am 3 reacties

Bijltjesdag

Uit De Groene Amsterdammer:

Deze zomer is er iets geknapt in Europa. Het was op mijn Amerikaanse vakantieadres duidelijk te horen. En dan bedoel ik niet het gebroken willetje van Alexis Tsipras. Noch het gebroken ruggengraatje van Syriza.

Ewald500 door Ewald Engelen

12-08-2015

Dan bedoel ik die goudglanzende fata morgana van een verenigd Europa, die eindelijk POEF heeft gezegd.

Europese integratie is altijd een eliteproject geweest. Steile politici van het slag Mansholt en Monnet, Schuman en Spaak beloofden getraumatiseerde kiezers vrede, veiligheid en voorspoed in ruil voor wat minder nationale democratie en wat meer Europese technocratie. Zolang oorlog uitbleef, de Europese verhoudingen verder normaliseerden en werk­gelegenheid en koopkracht groeiden, kraaide geen haan naar wat de Hoge Heren in Brussel uitvraten.

Permissive consensus heet het sinds 1970 in het nieuwe, door Brussel gesubsidieerde en rijkelijk met Jean Monnet-leerstoelen besprenkelde vakgebied dat Europese Studies heet. Of in de woorden van de Duitse politicoloog Fritz Scharpf: veel outputlegitimiteit, weinig inputlegitimiteit. Waarbij wel altijd de twijfel knaagde wat nou precies de bijdrage van Brussel was.

Met het ‘Dictaat van Athene’ van 13 juli is dit impliciete sociale contract eindelijk naar de gallemiezen. Niet voor eurofielen trouwens. Die doen wat gelovigen altijd doen: de ogen sluiten voor onwelgevallige waarheden en dronken van vervoering neerknielen voor het graatmagere kalf dat Euro heet. En evenmin voor eurosceptici zoals ondergetekende. Ik zag slechts mijn eigen gelijk bevestigd en ben erdoor op z’n best nog een tikkie cynischer de Brusselse wereld in gaan blikken dan ik al deed.

Nee, de klap is vooral hard aangekomen bij dat grote contingent van trouwe eurolauwen, dat, wars van ideologie, de schaalvergroting van Euro simpelweg als gegeven en verdere verdieping en verbreding van de Europese Unie simpelweg als noodzaak beschouwde. ‘Mondialisering’, weet u wel. Of ‘opkomend China’. Of anders ‘geopolitiek’ en het ‘Russische kwaad’

Een fors deel van het electoraat heeft het he-le-maal gehad met Brussel

Als de digitale tekenen niet bedriegen heeft een fors deel van het electorale middensegment het he-le-maal gehad met Brussel. Om een potpourri van redenen, dat wel, die niet noodzakelijkerwijs de mijne zijn. Omdat de Grieken niet te vertrouwen zijn, is er een. Omdat het ons nog meer geld gaat kosten, is een andere. Omdat politici ons maar wat op de mouw hebben gespeld, is weer een andere. Omdat het schandelijk is wat de Grieken wordt aangedaan, is een vierde. Omdat dit niets te maken heeft met democratie, is een vijfde. Omdat dit haaks staat op nationale soevereiniteit, is een zesde. Omdat dit de economische beleidsvrijheid versmalt tot een stel armoedige neoliberale dogma’s, is een zevende. Omdat het botst met Europese verdragen, is een achtste. Omdat het haaks staat op de Europese gedachte, is een negende. Omdat het Griekenland er niet bovenop helpt, is een tiende.

En daaronder broeit en gist het ongearticuleerde vermoeden dat al die vroegere beloftes – vrede, veiligheid en voorspoed – door die vermaledijde euro zo langzamerhand in hun tegendeel zijn komen te verkeren. Grieken en Duitsers die elkaar onder verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog voor rotte vis uitmaken. Een onafhankelijke centrale bank die dreigt met financiële instabiliteit om een soevereine staat in het neoliberale gareel te dwingen. En huishoudens die er vijftien jaar na dato achter komen dat ze van die Euro eigenlijk geen spat wijzer zijn geworden, terwijl het grootbedrijf zwemt in de poen.

Ondertussen wordt het dictaat in het Brusselse dolhuis gevierd als demonstratie van eigen daadkracht en als bewijs van de noodzaak van meer integratie (vrijwel iedereen), van meer solidariteit (de debiteuren) en van striktere begrotingsdiscipline (de crediteuren). En buitelen staats­hoofden, ministers en presidenten over elkaar heen met houtskool­schetsen van de Europese heilstaat.

Jeroen Dijsselbloem op 16 juni in zijn sollicitatiebrief voor een tweede termijn als voorzitter van de eurogroep; François Hollande in le JDD op 19 juli in zijn hommage aan Jacques Delors; Wolfgang Schäuble op 25 juli in Der Spiegelmet zijn oproep voor een Europese minister van Financiën; Pier Carlo Padoan op 28 juli in The Financial Times met zijn oproep voor een Europese werkloosheidsregeling; en natuurlijk op 22 juni de vijf Europese presidenten met hun poging het Europese project ‘te voltooien’, waar ik op 24 juni op deze plaats over schreef. En al eerder had Mario Draghi in een speech voor het Europees Parlement gepleit voor meer gedeelde soevereiniteit om de monetaire unie de politieke ruggensteun te geven die zij nodig heeft om te overleven.

Midden jaren negentig hadden we het tobberig over een ‘kloof’ die zou gapen tussen politiek en burger. Twintig jaar later is het een afgronddiep ‘ravijn’ geworden.

Ik verheug me nu al op de verkiezingen. Het ruikt naar bijltjesdag.

augustus 14, 2015 at 12:18 pm Een reactie plaatsen

STOP DE NONSENS, MINISTERS

ScreenHunter_27 Oct. 11 19.25

“Liegen tot je blauw ziet” was nooit zo letterlijk te nemen als met deze blauwe regering. Alle regeringen liegen, schrijft Jan Blommaert in zijn blog “De Nieuwe Socialist,” maar met deze ploeg loopt het de spuigaten uit. Lees hier waarom:

 Door Jan Blommaert 

Alles heeft zijn grenzen, zelfs mijn tolerantie voor nonsens tijdens de zomermaanden. Nochtans ben ik een groot en levenslang fan van Monty Python en kan ik best tegen een absurde grap. Maar ik zie die grappen liefst komen van professionele grappenmaker, of minstens verdienstelijke amateurs, en ik zie die grappen liefst aangeboden als grappen en niet als feiten die ik zou moeten aannemen. Dat laatste noemen we trouwens best geen “grap”, wel een “leugen”. En wat de Regering-Michel de laatste weken heeft opgedist kan wat dat betreft echt wel tellen. Zodanig zelfs dat het mijn tolerantiedrempel ruim overschrijdt.

Voorafgaandelijk: ik besef dat elke regering liegt over allerhande zaken. Meer nog, ik wil zelfs aannemen dat elke regering moét liegen om op gezette tijden haar ondergang af te wenden, de goedkeuring van belangrijke derden te verkrijgen of de afkeuring ervan te vermijden. Een zittende regering moet trouwens liegen in drie richtingen: één, naar het verleden door haar volk te doen aannemen dat ze de gemaakte verkiezingsbeloften uitvoert; twee, naar de toekomst, want er komen spoedig nieuwe verkiezingen aan; en drie, naar het heden, om ons te doen geloven dat ze alles onder controle heeft en dat elk lid van de regering een uitzonderlijk begaafd, bevlogen en integer persoon is. Ik neem dat aan en ben ter zake wel wat gewoon – van elke regering overigens, ongeacht of ze “links” dan wel “rechts” dragend is. Een regering moét liegen en doet dat dus heel erg vaak.

Maar er zijn grenzen. Een bepaald soort leugens houdt immers ook een veronderstelling in over de doelgroep: dat die dom genoeg is, zo ontstellend dom, dat een bepaald niveau van verdraaiïng wel zal kunnen. En ik verzet me tegen die suggestie van extreme domheid, die deze regering haast dagelijks in haar mededelingen uitdraagt. Ze gelooft blijkbaar echt, en diep, dat het volk dat ze regeert in overweldigende mate ernstige geestelijke tekortkomingen vertoont. Toegegeven: de verkiezingsuitlagen wijzen in die richting, maar overgeneraliseringen zijn altijd uit den boze.

Ik geef twee voorbeelden van hoe men ons als oenen afschildert.

De Regering gaat ervan uit dat we niet kunnen rekenen.

We krijgen allerhande berichten, los van mekaar gelanceerd en afzonderlijk beargumenteerd, die allemaal te maken hebben met ons inkomen. En men lijkt er van uit te gaan dat wij niet kijken naar wat er aan het begin, in het midden en op het einde van de maand op onze bankrekening staat. We hebben dus een indexsprong te slikken gekregen – we gaan dus, simpel samengevat, minder verdienen terwijl onze kosten stijgen – en men poogt ons wijs te maken dat we meer gaan overhouden op het einde van de maand. Dat “meer” is zelfs precies bepaald: 100 Euro per maand. Tot zover het deel van de mededeling dat men luidkeels doet. Vervelende vragen van journalisten worden op een iets zachtere toon beantwoord: die bonus zal er niet zijn niet voor iedereen. En nog stiller: ook niet meteen, wel “tegen het einde van de legislatuur”. En dan, nauwelijks hoorbaar: “maar we weten nog niet precies hoe we dat gaan doen en voor wie we dit zullen toepassen”.

Er is voor dat soort beloftenmakers een leuke Amerikaanse uitdrukking: “snake-oil salesmen”, kwakzalvers die beloven dat de aankoop van hun brouwsels elke aandoening – fysiek en geestelijk – meteen en zonder omhaal zal genezen. “Beloof maar iets”, want de belofte op zichzelf zal mensen je product doen kopen. De controle van die belofte, die maken we allicht toch niet meer mee, we zitten al in een ander stadje dan, waar anderen onze slangenolie zullen kopen.

Los daarvan: we gaan minder verdienen, maar meer overhouden. Fantastisch. Hoe dan? Door een stijging van de electriciteitsrekening met ongeveer een kwart? Verhoging van de waterprijs? Verhoging van de prijs van het openbaar vervoer, de ziekenhuiskosten, het inschrijvingsgeld voor studenten, de lokale voorzieningen zoals zwembaden, bibliotheken, opvangcentra allerhande? Want al die kosten zullen stijgen. En waarom? niet omdat de overheidsschuld versneld wordt afgebouwd – ze stijgt – of omdat de begroting in evenwicht is – ze vertoont aardige deficits. Wél omdat deze regering absoluut “belastingen wil verlagen”. En dat doet ze door facturen te verhogen (laat ons dit nu “pestfacturen” noemen, toch?), terwijl de lonen niet stijgen. Ze verlaagt dus de belastingen door ons te verarmen.

En terwijl ze dat doet denkt ze dat de gewone burgers z’n centen niet telt, niet schrikt van de binnengekomen facturen, en de echte koopkrachtdaling niet ervaart en aanvoelt, en vaak zelfs tot op de cent na becijfert. Ze denkt dus dat die burgers oliedom zijn. En dat, dames en heren Ministers, is héél dom.

De Regering gaat ervan uit dat wij niet begrijpend kunnen lezen

Onze Regering lijkt er ook van uit te gaan dat de berichten die wij lezen niet overdacht worden, aan mekaar worden gekoppeld, en in verband met mekaar in vraag worden gesteld – dat we met andere woorden niet tussen de lijntjes kunnen lezen. Deze competenties vormen nochtans de eindterm “begrijpend lezen” waaraan elke Belg die een normaal scholingstraject heeft gelopen moet voldoen.

We krijgen zo te lezen dat “het aantal werklozen daalt”. En in de daarop volgende paragraaf merken we plots het adjectief “uitkeringsgerechtigde” bij “werklozen”. Het gaat dus niet om werklozen in de zin van “mensen die geen plaats hebben op de arbeidsmarkt”, wel over “mensen die geen uitkering genieten terwijl ze geen plaats hebben op de arbeidsmarkt”. We weten intussen allemaal dat het aantal RVA-schorsingen dramatisch is gestegen, en dat die “daling” in de werkloosheidsstatistieken dus grotendeels een effect is van schorsingen van werklozen, niet van nieuw geschapen arbeidsplaatsen waarin werklozen eindelijk aan de slag kunnen. Als we wat verder lezen, zien we trouwens dat het aantal mensen met een OCMW-leefloon sterk is gestegen. We snappen dus dat die mooie werkloosheidscijfers eigenlijk het resultaat zijn van uitstoting van mensen, die vervolgens in de armoede belanden en dus van de bijstand moeten leven. Mooi resultaat!

Als Kris Peeters dan nog net dié gegevens aanhaalt om te opperen dat dit een zeer gunstig signaal is, en dat “de crisis stilaan achter ons ligt”, dan wordt het echt wel wat te veel. Want het zonet geschetste fenomeen is precies een verdieping van de crisis: mensen die uit een circuit van werkloosheidsuitkeringen vallen en terechtkomen in een ander systeem, deze keer van structurele en vaak langdurige armoede (wie de voorwaarden voor OCMW-steun kent, weet dat die steun wordt voorafgegaan door de liquidatie van alle eigen middelen). De werklozen zijn armen geworden. En dat fenomeen zouden we moeten beschouwen als een gunstig signaal, een signaal van herstel, een signaal dat “de” crisis stilaan ten einde is. Wiens crisis dan wel?

Als ik zoiets lees kan ik me niet ontdoen van de indruk dat degene die dat soort leugens debiteert een hedendaagse uitgave is van Baron von Munchausen, die er daarenboven vanuit gaat dat wij zodanige idioten zijn dat we de krankzinnige logica van dit soort redeneringen niet doorzien. Ook dat is heel erg dom.

Domheid zonder grenzen: men zoekt ze bij ons terwijl ze best bij zichzelf gezocht wordt. We leven al enkele jaren in een cultuur waarin men ons tracht te doen geloven dat onze welvaart verzekerd wordt wanneer we met veel minder mensen veel harder werken aan een veel lager loon, en bovendien veel hogere uitgaven moeten trotseren. Dat de werkloosheid bestreden wordt wanneer we het personeelsbestand van de grootste werkgever – de staat – drastisch verlagen. Dat er op miraculeuze wijze 135.000 nieuwe arbeidsplaatsen in de privé zullen worden geschapen door middel van publiek gefinancierde schenkingen aan bedrijven, die rechtsreeks in winsten worden omgezet, niet in investeringen in banen.

Dat ondernemingen die te lage lonen mogen uitbetalen goed zijn voor de koopkracht. Dat de middenklasse de ene keer begint bij mensen die 1500 Euro per maand verdienen, de andere keer bij mensen die twee miljoen Euro spaargeld hebben liggen. Dat minder pensioen aan minder mensen uitkeren de beste manier is om ons pensioen te verzekeren. Dat de modale Griek erop vooruitgaat wanneer hij/zij 45% minder inkomen verdient. Dat onzekerheid op de arbeidsmarkt de beste manier is om een rijk leven vol “uitdagingen” te leiden.

Dat sociale rechten “privileges” zijn die bovendien “ouderwets” zijn en een kenmerk van “verstarring” zijn. Dat hier residerende superrijken een zegen zijn voor ons land, onze economie en ons statuut in de wereld, en een eerbewijs aan onze bevolking – en dat ze dan ook prompt tot baron moeten worden verheven. Dat de verkoop van lokale bedrijven aan Chinese speculant best gezien wordt als “directe buitenlandse investeringen” en dus een prima zaak voor alle betrokkenen. Dat noodleningen aan een doodzieke en frauduleuze bank “activa” zijn die dus – ooit, ergens – geld zullen opleveren voor de belastingbetaler. Dat een loon betaald wordt, niet in ruil voor een aantal uren gepresteerde arbeid maar in ruil voor een hele persoon en een heel leven. En dat wie het krijgt alle rechten moet opgeven en blij moet zijn dat hij/zij dat loon ontvangt; het is immers een daad van menslievendheid vanwege de werkgever.

En, de grootste nonsens van al, dat het “algemeen belang” gediend wordt door enkel het private belang te dienen van een uiterst kleine elite, die eindeloos wordt geknuffeld en aanhoudend met groot vertoon van voor wijsheid gesleten zelfgenoegzaamheid z’n licht mag laten schijnen op de zaken des werelds.

Dames en Heren Ministers, ik schrijf dit alles niet zonder respect. Ik besef zeer goed dat leugens tot de geijkte politieke instrumenten behoren, en ik respecteer dat feit. U bent maar een professional in Uw vak wanneer U behoorlijk en regelmatig kan liegen. Maar er zijn gradaties in liegen, en die gradaties zijn geen details, want ze gaan uit van een beledigend beeld van zij tegen wie U loopt te liegen. Geef ons dus eens wat gewone leugens. En hou toch op, alsjeblieft, met onzin van dit kaliber. Want ook wij verdienen enig respect. Dank zij datgene wat U voluit aan het afbouwen bent – de welvaartstaat – zijn we allemaal lang naar school kunnen gaan. We hebben daar allemaal leren rekenen en lezen. Doe asjeblief niet alsof we dat nooit hebben geleerd.

Dit stuk is overgenomen uit De Nieuwe Socialist.

juli 31, 2015 at 5:51 pm 2 reacties

SOMMIGEN ZIJN MINDER GELIJK

Mensen met een donkere huid of een “Arabisch” profiel worden in Frankrijk zes tot acht keer méér staande gehouden voor controles dan anderen. Vooral jongeren zijn het slachtoffer van deze ethnische profilering, een praktijk die overigens niet tot Frankrijk beperkt is. Wat dat met die jongeren doet heeft de Amerikaanse sociaal geëngageerde fotograaf Ed Kashi vastgelegd in een serie portretten en getuigenissen van slachtoffers, maar ook van politiemensen en ambtenaren. Onder de titel “Égalité Trahie” worden de foto’s en interviews op verkiezingsborden tentoongesteld op de Place de la République in Parijs. 

“Het gebeurt dat ik drie keer in dezelfde week wordt gecontroleerd,” zegt Omer Mas Capitolin, gemeenteraadslid in Parijs, en één van de initiatiefnemers van de tentoonstelling. “Dan vraag ik me af wat de voorbijgangers denken, of ze denken dat ik een misdaad heb begaan of iets illegaals heb uitgespookt, vooral als het gebeurt in de wijk waar ik werk. Het valt me ook op hoe mensen hun tas aan de andere kant hangen als ik voorbij kom.” Ed Kashi ging na wat de impact is van deze willekeurige identiteitscontroles op leden van minderheden en immigranten en hoe ze omgaan met discriminatie, stigma en uitsluiting.

Nog tot 12 juli. 

Ed Kashi Parijs-39

Ed Kashi Parijs-63

Omer Mas Capitolin, één van de initiatiefnemers: “Het gebeurt dat ik drie keer in dezelfde week word gecontroleerd,”

Ed Kashi Parijs-360

Bij de vernissage van de tentoonstelling op 9 juni

Ed Kashi Parijs-365

Ed Kashi Parijs-69

Vandalisme of politiek protest van extreem rechts

Ed Kashi Parijs-53

Ed Kashi Parijs-95

Ed Kashi Parijs-68

Ed Kashi Parijs-001Ed Kashi Parijs-377

Ed Kashi Parijs-399 Ed Kashi Parijs-409 Ed Kashi Parijs-437 Ed Kashi Parijs-438 Ed Kashi Parijs--2

Ed Kashi Parijs-375

 

 

 

 

 

 

juli 7, 2015 at 7:08 pm 1 reactie

Oudere berichten Nieuwere berichten


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.111 andere volgers


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.111 andere volgers