Posts filed under ‘Uncategorized’

Bijltjesdag

Uit De Groene Amsterdammer:

Deze zomer is er iets geknapt in Europa. Het was op mijn Amerikaanse vakantieadres duidelijk te horen. En dan bedoel ik niet het gebroken willetje van Alexis Tsipras. Noch het gebroken ruggengraatje van Syriza.

Ewald500 door Ewald Engelen

12-08-2015

Dan bedoel ik die goudglanzende fata morgana van een verenigd Europa, die eindelijk POEF heeft gezegd.

Europese integratie is altijd een eliteproject geweest. Steile politici van het slag Mansholt en Monnet, Schuman en Spaak beloofden getraumatiseerde kiezers vrede, veiligheid en voorspoed in ruil voor wat minder nationale democratie en wat meer Europese technocratie. Zolang oorlog uitbleef, de Europese verhoudingen verder normaliseerden en werk­gelegenheid en koopkracht groeiden, kraaide geen haan naar wat de Hoge Heren in Brussel uitvraten.

Permissive consensus heet het sinds 1970 in het nieuwe, door Brussel gesubsidieerde en rijkelijk met Jean Monnet-leerstoelen besprenkelde vakgebied dat Europese Studies heet. Of in de woorden van de Duitse politicoloog Fritz Scharpf: veel outputlegitimiteit, weinig inputlegitimiteit. Waarbij wel altijd de twijfel knaagde wat nou precies de bijdrage van Brussel was.

Met het ‘Dictaat van Athene’ van 13 juli is dit impliciete sociale contract eindelijk naar de gallemiezen. Niet voor eurofielen trouwens. Die doen wat gelovigen altijd doen: de ogen sluiten voor onwelgevallige waarheden en dronken van vervoering neerknielen voor het graatmagere kalf dat Euro heet. En evenmin voor eurosceptici zoals ondergetekende. Ik zag slechts mijn eigen gelijk bevestigd en ben erdoor op z’n best nog een tikkie cynischer de Brusselse wereld in gaan blikken dan ik al deed.

Nee, de klap is vooral hard aangekomen bij dat grote contingent van trouwe eurolauwen, dat, wars van ideologie, de schaalvergroting van Euro simpelweg als gegeven en verdere verdieping en verbreding van de Europese Unie simpelweg als noodzaak beschouwde. ‘Mondialisering’, weet u wel. Of ‘opkomend China’. Of anders ‘geopolitiek’ en het ‘Russische kwaad’

Een fors deel van het electoraat heeft het he-le-maal gehad met Brussel

Als de digitale tekenen niet bedriegen heeft een fors deel van het electorale middensegment het he-le-maal gehad met Brussel. Om een potpourri van redenen, dat wel, die niet noodzakelijkerwijs de mijne zijn. Omdat de Grieken niet te vertrouwen zijn, is er een. Omdat het ons nog meer geld gaat kosten, is een andere. Omdat politici ons maar wat op de mouw hebben gespeld, is weer een andere. Omdat het schandelijk is wat de Grieken wordt aangedaan, is een vierde. Omdat dit niets te maken heeft met democratie, is een vijfde. Omdat dit haaks staat op nationale soevereiniteit, is een zesde. Omdat dit de economische beleidsvrijheid versmalt tot een stel armoedige neoliberale dogma’s, is een zevende. Omdat het botst met Europese verdragen, is een achtste. Omdat het haaks staat op de Europese gedachte, is een negende. Omdat het Griekenland er niet bovenop helpt, is een tiende.

En daaronder broeit en gist het ongearticuleerde vermoeden dat al die vroegere beloftes – vrede, veiligheid en voorspoed – door die vermaledijde euro zo langzamerhand in hun tegendeel zijn komen te verkeren. Grieken en Duitsers die elkaar onder verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog voor rotte vis uitmaken. Een onafhankelijke centrale bank die dreigt met financiële instabiliteit om een soevereine staat in het neoliberale gareel te dwingen. En huishoudens die er vijftien jaar na dato achter komen dat ze van die Euro eigenlijk geen spat wijzer zijn geworden, terwijl het grootbedrijf zwemt in de poen.

Ondertussen wordt het dictaat in het Brusselse dolhuis gevierd als demonstratie van eigen daadkracht en als bewijs van de noodzaak van meer integratie (vrijwel iedereen), van meer solidariteit (de debiteuren) en van striktere begrotingsdiscipline (de crediteuren). En buitelen staats­hoofden, ministers en presidenten over elkaar heen met houtskool­schetsen van de Europese heilstaat.

Jeroen Dijsselbloem op 16 juni in zijn sollicitatiebrief voor een tweede termijn als voorzitter van de eurogroep; François Hollande in le JDD op 19 juli in zijn hommage aan Jacques Delors; Wolfgang Schäuble op 25 juli in Der Spiegelmet zijn oproep voor een Europese minister van Financiën; Pier Carlo Padoan op 28 juli in The Financial Times met zijn oproep voor een Europese werkloosheidsregeling; en natuurlijk op 22 juni de vijf Europese presidenten met hun poging het Europese project ‘te voltooien’, waar ik op 24 juni op deze plaats over schreef. En al eerder had Mario Draghi in een speech voor het Europees Parlement gepleit voor meer gedeelde soevereiniteit om de monetaire unie de politieke ruggensteun te geven die zij nodig heeft om te overleven.

Midden jaren negentig hadden we het tobberig over een ‘kloof’ die zou gapen tussen politiek en burger. Twintig jaar later is het een afgronddiep ‘ravijn’ geworden.

Ik verheug me nu al op de verkiezingen. Het ruikt naar bijltjesdag.

augustus 14, 2015 at 12:18 pm Een reactie plaatsen

STOP DE NONSENS, MINISTERS

ScreenHunter_27 Oct. 11 19.25

“Liegen tot je blauw ziet” was nooit zo letterlijk te nemen als met deze blauwe regering. Alle regeringen liegen, schrijft Jan Blommaert in zijn blog “De Nieuwe Socialist,” maar met deze ploeg loopt het de spuigaten uit. Lees hier waarom:

 Door Jan Blommaert 

Alles heeft zijn grenzen, zelfs mijn tolerantie voor nonsens tijdens de zomermaanden. Nochtans ben ik een groot en levenslang fan van Monty Python en kan ik best tegen een absurde grap. Maar ik zie die grappen liefst komen van professionele grappenmaker, of minstens verdienstelijke amateurs, en ik zie die grappen liefst aangeboden als grappen en niet als feiten die ik zou moeten aannemen. Dat laatste noemen we trouwens best geen “grap”, wel een “leugen”. En wat de Regering-Michel de laatste weken heeft opgedist kan wat dat betreft echt wel tellen. Zodanig zelfs dat het mijn tolerantiedrempel ruim overschrijdt.

Voorafgaandelijk: ik besef dat elke regering liegt over allerhande zaken. Meer nog, ik wil zelfs aannemen dat elke regering moét liegen om op gezette tijden haar ondergang af te wenden, de goedkeuring van belangrijke derden te verkrijgen of de afkeuring ervan te vermijden. Een zittende regering moet trouwens liegen in drie richtingen: één, naar het verleden door haar volk te doen aannemen dat ze de gemaakte verkiezingsbeloften uitvoert; twee, naar de toekomst, want er komen spoedig nieuwe verkiezingen aan; en drie, naar het heden, om ons te doen geloven dat ze alles onder controle heeft en dat elk lid van de regering een uitzonderlijk begaafd, bevlogen en integer persoon is. Ik neem dat aan en ben ter zake wel wat gewoon – van elke regering overigens, ongeacht of ze “links” dan wel “rechts” dragend is. Een regering moét liegen en doet dat dus heel erg vaak.

Maar er zijn grenzen. Een bepaald soort leugens houdt immers ook een veronderstelling in over de doelgroep: dat die dom genoeg is, zo ontstellend dom, dat een bepaald niveau van verdraaiïng wel zal kunnen. En ik verzet me tegen die suggestie van extreme domheid, die deze regering haast dagelijks in haar mededelingen uitdraagt. Ze gelooft blijkbaar echt, en diep, dat het volk dat ze regeert in overweldigende mate ernstige geestelijke tekortkomingen vertoont. Toegegeven: de verkiezingsuitlagen wijzen in die richting, maar overgeneraliseringen zijn altijd uit den boze.

Ik geef twee voorbeelden van hoe men ons als oenen afschildert.

De Regering gaat ervan uit dat we niet kunnen rekenen.

We krijgen allerhande berichten, los van mekaar gelanceerd en afzonderlijk beargumenteerd, die allemaal te maken hebben met ons inkomen. En men lijkt er van uit te gaan dat wij niet kijken naar wat er aan het begin, in het midden en op het einde van de maand op onze bankrekening staat. We hebben dus een indexsprong te slikken gekregen – we gaan dus, simpel samengevat, minder verdienen terwijl onze kosten stijgen – en men poogt ons wijs te maken dat we meer gaan overhouden op het einde van de maand. Dat “meer” is zelfs precies bepaald: 100 Euro per maand. Tot zover het deel van de mededeling dat men luidkeels doet. Vervelende vragen van journalisten worden op een iets zachtere toon beantwoord: die bonus zal er niet zijn niet voor iedereen. En nog stiller: ook niet meteen, wel “tegen het einde van de legislatuur”. En dan, nauwelijks hoorbaar: “maar we weten nog niet precies hoe we dat gaan doen en voor wie we dit zullen toepassen”.

Er is voor dat soort beloftenmakers een leuke Amerikaanse uitdrukking: “snake-oil salesmen”, kwakzalvers die beloven dat de aankoop van hun brouwsels elke aandoening – fysiek en geestelijk – meteen en zonder omhaal zal genezen. “Beloof maar iets”, want de belofte op zichzelf zal mensen je product doen kopen. De controle van die belofte, die maken we allicht toch niet meer mee, we zitten al in een ander stadje dan, waar anderen onze slangenolie zullen kopen.

Los daarvan: we gaan minder verdienen, maar meer overhouden. Fantastisch. Hoe dan? Door een stijging van de electriciteitsrekening met ongeveer een kwart? Verhoging van de waterprijs? Verhoging van de prijs van het openbaar vervoer, de ziekenhuiskosten, het inschrijvingsgeld voor studenten, de lokale voorzieningen zoals zwembaden, bibliotheken, opvangcentra allerhande? Want al die kosten zullen stijgen. En waarom? niet omdat de overheidsschuld versneld wordt afgebouwd – ze stijgt – of omdat de begroting in evenwicht is – ze vertoont aardige deficits. Wél omdat deze regering absoluut “belastingen wil verlagen”. En dat doet ze door facturen te verhogen (laat ons dit nu “pestfacturen” noemen, toch?), terwijl de lonen niet stijgen. Ze verlaagt dus de belastingen door ons te verarmen.

En terwijl ze dat doet denkt ze dat de gewone burgers z’n centen niet telt, niet schrikt van de binnengekomen facturen, en de echte koopkrachtdaling niet ervaart en aanvoelt, en vaak zelfs tot op de cent na becijfert. Ze denkt dus dat die burgers oliedom zijn. En dat, dames en heren Ministers, is héél dom.

De Regering gaat ervan uit dat wij niet begrijpend kunnen lezen

Onze Regering lijkt er ook van uit te gaan dat de berichten die wij lezen niet overdacht worden, aan mekaar worden gekoppeld, en in verband met mekaar in vraag worden gesteld – dat we met andere woorden niet tussen de lijntjes kunnen lezen. Deze competenties vormen nochtans de eindterm “begrijpend lezen” waaraan elke Belg die een normaal scholingstraject heeft gelopen moet voldoen.

We krijgen zo te lezen dat “het aantal werklozen daalt”. En in de daarop volgende paragraaf merken we plots het adjectief “uitkeringsgerechtigde” bij “werklozen”. Het gaat dus niet om werklozen in de zin van “mensen die geen plaats hebben op de arbeidsmarkt”, wel over “mensen die geen uitkering genieten terwijl ze geen plaats hebben op de arbeidsmarkt”. We weten intussen allemaal dat het aantal RVA-schorsingen dramatisch is gestegen, en dat die “daling” in de werkloosheidsstatistieken dus grotendeels een effect is van schorsingen van werklozen, niet van nieuw geschapen arbeidsplaatsen waarin werklozen eindelijk aan de slag kunnen. Als we wat verder lezen, zien we trouwens dat het aantal mensen met een OCMW-leefloon sterk is gestegen. We snappen dus dat die mooie werkloosheidscijfers eigenlijk het resultaat zijn van uitstoting van mensen, die vervolgens in de armoede belanden en dus van de bijstand moeten leven. Mooi resultaat!

Als Kris Peeters dan nog net dié gegevens aanhaalt om te opperen dat dit een zeer gunstig signaal is, en dat “de crisis stilaan achter ons ligt”, dan wordt het echt wel wat te veel. Want het zonet geschetste fenomeen is precies een verdieping van de crisis: mensen die uit een circuit van werkloosheidsuitkeringen vallen en terechtkomen in een ander systeem, deze keer van structurele en vaak langdurige armoede (wie de voorwaarden voor OCMW-steun kent, weet dat die steun wordt voorafgegaan door de liquidatie van alle eigen middelen). De werklozen zijn armen geworden. En dat fenomeen zouden we moeten beschouwen als een gunstig signaal, een signaal van herstel, een signaal dat “de” crisis stilaan ten einde is. Wiens crisis dan wel?

Als ik zoiets lees kan ik me niet ontdoen van de indruk dat degene die dat soort leugens debiteert een hedendaagse uitgave is van Baron von Munchausen, die er daarenboven vanuit gaat dat wij zodanige idioten zijn dat we de krankzinnige logica van dit soort redeneringen niet doorzien. Ook dat is heel erg dom.

Domheid zonder grenzen: men zoekt ze bij ons terwijl ze best bij zichzelf gezocht wordt. We leven al enkele jaren in een cultuur waarin men ons tracht te doen geloven dat onze welvaart verzekerd wordt wanneer we met veel minder mensen veel harder werken aan een veel lager loon, en bovendien veel hogere uitgaven moeten trotseren. Dat de werkloosheid bestreden wordt wanneer we het personeelsbestand van de grootste werkgever – de staat – drastisch verlagen. Dat er op miraculeuze wijze 135.000 nieuwe arbeidsplaatsen in de privé zullen worden geschapen door middel van publiek gefinancierde schenkingen aan bedrijven, die rechtsreeks in winsten worden omgezet, niet in investeringen in banen.

Dat ondernemingen die te lage lonen mogen uitbetalen goed zijn voor de koopkracht. Dat de middenklasse de ene keer begint bij mensen die 1500 Euro per maand verdienen, de andere keer bij mensen die twee miljoen Euro spaargeld hebben liggen. Dat minder pensioen aan minder mensen uitkeren de beste manier is om ons pensioen te verzekeren. Dat de modale Griek erop vooruitgaat wanneer hij/zij 45% minder inkomen verdient. Dat onzekerheid op de arbeidsmarkt de beste manier is om een rijk leven vol “uitdagingen” te leiden.

Dat sociale rechten “privileges” zijn die bovendien “ouderwets” zijn en een kenmerk van “verstarring” zijn. Dat hier residerende superrijken een zegen zijn voor ons land, onze economie en ons statuut in de wereld, en een eerbewijs aan onze bevolking – en dat ze dan ook prompt tot baron moeten worden verheven. Dat de verkoop van lokale bedrijven aan Chinese speculant best gezien wordt als “directe buitenlandse investeringen” en dus een prima zaak voor alle betrokkenen. Dat noodleningen aan een doodzieke en frauduleuze bank “activa” zijn die dus – ooit, ergens – geld zullen opleveren voor de belastingbetaler. Dat een loon betaald wordt, niet in ruil voor een aantal uren gepresteerde arbeid maar in ruil voor een hele persoon en een heel leven. En dat wie het krijgt alle rechten moet opgeven en blij moet zijn dat hij/zij dat loon ontvangt; het is immers een daad van menslievendheid vanwege de werkgever.

En, de grootste nonsens van al, dat het “algemeen belang” gediend wordt door enkel het private belang te dienen van een uiterst kleine elite, die eindeloos wordt geknuffeld en aanhoudend met groot vertoon van voor wijsheid gesleten zelfgenoegzaamheid z’n licht mag laten schijnen op de zaken des werelds.

Dames en Heren Ministers, ik schrijf dit alles niet zonder respect. Ik besef zeer goed dat leugens tot de geijkte politieke instrumenten behoren, en ik respecteer dat feit. U bent maar een professional in Uw vak wanneer U behoorlijk en regelmatig kan liegen. Maar er zijn gradaties in liegen, en die gradaties zijn geen details, want ze gaan uit van een beledigend beeld van zij tegen wie U loopt te liegen. Geef ons dus eens wat gewone leugens. En hou toch op, alsjeblieft, met onzin van dit kaliber. Want ook wij verdienen enig respect. Dank zij datgene wat U voluit aan het afbouwen bent – de welvaartstaat – zijn we allemaal lang naar school kunnen gaan. We hebben daar allemaal leren rekenen en lezen. Doe asjeblief niet alsof we dat nooit hebben geleerd.

Dit stuk is overgenomen uit De Nieuwe Socialist.

juli 31, 2015 at 5:51 pm 2 reacties

SOMMIGEN ZIJN MINDER GELIJK

Mensen met een donkere huid of een “Arabisch” profiel worden in Frankrijk zes tot acht keer méér staande gehouden voor controles dan anderen. Vooral jongeren zijn het slachtoffer van deze ethnische profilering, een praktijk die overigens niet tot Frankrijk beperkt is. Wat dat met die jongeren doet heeft de Amerikaanse sociaal geëngageerde fotograaf Ed Kashi vastgelegd in een serie portretten en getuigenissen van slachtoffers, maar ook van politiemensen en ambtenaren. Onder de titel “Égalité Trahie” worden de foto’s en interviews op verkiezingsborden tentoongesteld op de Place de la République in Parijs. 

“Het gebeurt dat ik drie keer in dezelfde week wordt gecontroleerd,” zegt Omer Mas Capitolin, gemeenteraadslid in Parijs, en één van de initiatiefnemers van de tentoonstelling. “Dan vraag ik me af wat de voorbijgangers denken, of ze denken dat ik een misdaad heb begaan of iets illegaals heb uitgespookt, vooral als het gebeurt in de wijk waar ik werk. Het valt me ook op hoe mensen hun tas aan de andere kant hangen als ik voorbij kom.” Ed Kashi ging na wat de impact is van deze willekeurige identiteitscontroles op leden van minderheden en immigranten en hoe ze omgaan met discriminatie, stigma en uitsluiting.

Nog tot 12 juli. 

Ed Kashi Parijs-39

Ed Kashi Parijs-63

Omer Mas Capitolin, één van de initiatiefnemers: “Het gebeurt dat ik drie keer in dezelfde week word gecontroleerd,”

Ed Kashi Parijs-360

Bij de vernissage van de tentoonstelling op 9 juni

Ed Kashi Parijs-365

Ed Kashi Parijs-69

Vandalisme of politiek protest van extreem rechts

Ed Kashi Parijs-53

Ed Kashi Parijs-95

Ed Kashi Parijs-68

Ed Kashi Parijs-001Ed Kashi Parijs-377

Ed Kashi Parijs-399 Ed Kashi Parijs-409 Ed Kashi Parijs-437 Ed Kashi Parijs-438 Ed Kashi Parijs--2

Ed Kashi Parijs-375

 

 

 

 

 

 

juli 7, 2015 at 7:08 pm 1 reactie

OVER STEVE: DE OMBUD EN DE PROF

urn 2

Met de familienamen erbij moet dit perfect te volgen zijn: Stevaert, Van den Berghe, Naegels

7 april
mail aan Tom Naegels, Ombudsman van De Standaard
Beste Tom Naegels,

In reactie op uw vandaag in de krant mooi verwoorde mening dat ‘de’ media de dood van Steve Stevaert op gereserveerde wijze hebben belicht, stuur ik u even een opiniestuk dat ik vorige zaterdag naar de opiniebladzijden van DS stuurde, opiniestuk dat zo te zien niet gepubliceerd zal worden.
[zie voor dat stuk van Tom Naegels: http://www.standaard.be/cnt/dmf20150406_01617158%5D

Mijn tekst ging zaterdag ook als voer voor discussie naar ‘mijn’ studenten (masters moraalwetenschap die op mijn en hun initiatief heel wat ethische en maatschappelijke thema’s uitdiepen). Vermoedelijk door de vakantieperiode kwamen er nog toe maar enkele reacties, maar iedereen vindt dat ‘de’ media te sensatiegericht gerapporteerd hebben en dat doorgaans ook zijn. Niet om de prof naar mond te praten want uit ondervinding weten ze dat dat niet hoeft.

Ik stuur u dit in vertrouwen, als ombudsman. Misschien heeft u er toch iets aan. Aangehecht mijn opiniestuk.

Vriendelijke groet,

Gie van den Berghe
***

9 april
mail van Tom Naegels
Geachte heer Van Den Berghe,

Bedankt voor uw mail.

Misschien toch een aantal antwoorden op concrete vragen die u in uw tekst stelt. Dat de vrouw die de klacht indiende niét, en Steve Stevaert wél bij naam werd genoemd, heeft een dubbele reden. Allereerst is het wettelijk verboden om de identiteit vrij te geven van slachtoffers van seksuele misdrijven. (Artikel 378Bis van het strafwetboek). Dat geldt ook voor mensen die voorlopig enkel klacht hebben ingediend, en dus officieel, juridisch nog geen slachtoffer zijn. Ten tweede wordt er zowel in de rechtspraak als in de journalistieke deontologie een duidelijk onderscheid gemaakt tussen publieke figuren en gewone burgers. Publieke figuren (zowel in de betekenis van “beroemdheden” als in de betekenis van “mensen met een publieke verantwoordelijkheid”, Stevaert was beide) hebben weliswaar net als iedereen recht op privacy, recht op bescherming van hun goede naam edm, maar moeten niettemin accepteren dat zij, meer dan anderen, bloot staan aan kritiek, en dat als ze in opspraak komen hun naam genoemd kan worden, als het maatschappelijk belang dat vraagt. Over dat laatste begrip kan natuurlijk eindeloos gediscussieerd worden, je kan het zo restrictief definiëren dat uiteindelijk niets er nog onder valt, maar voor mij is het helder dat als een voormalig partijvoorzitter, voormalig minister en voormalig gouverneur, ooit de populairste politicus van Vlaanderen, betrokken is in een gerechtelijk onderzoek en vervolgens uit het leven stapt, het maatschappelijk belang vraagt dat hij geïdentificeerd wordt.

Daarmee is ook uw andere vraag beantwoord: zou dit verhaal dezelfde aandacht hebben gekregen indien het om een anoniem iemand ging? Nee, natuurlijk niet, maar dat is ook maar logisch. Journalistiek werkt met het onderscheid tussen publieke figuren en andere.

Ik denk dat u een selectieve lezing maakt van de berichtgeving, als u zegt dat die unaniem en onvoorwaardelijk partij heeft getrokken voor de vrouw die de klacht indiende.

En dat het om een zelfmoord ging, is bevestigd door het parket. Men mag ervan uitgaan dat dat een officiële bron is die een dergelijke mededeling niet lichtzinnig de wereld in stuurt. En bij mijn weten is het perfect mogelijk om, zelfs als men kan zwemmen, te verdrinken in een snelstromend kanaal. Waarom Stevaert voor die methode gekozen heeft, is dan weer een vraag die ik niet kan, of hoef te beantwoorden.

En natuurlijk vinden uw studenten dat ‘de’ media sensatiegericht zijn. Dat is de default mening over de journalistiek. Zelf word ik er vaak nogal moedeloos van hoe lichtzinnig er met dat oordeel wordt gesmeten, zonder veel interesse in de methode die door die media is gevolgd, de normen die journalisten zich daarbij hebben gesteld, en de functie die die berichtgeving heeft in de cultuur. Het *kan*, dat media soms sensationeel te werk gaan – en als dat gebeurt, dan moet dat worden veroordeeld. Maar als het een routine-oordeel wordt, dat altijd wordt uitgesproken, ongeacht de feiten, dan is het ook maar wat het is.

Zeer hartelijk,

Tom Naegels
Ombudsman De Standaard
***

10 april mail aan Tom Naegels
Beste Tom Naegels,
Dank voor uw reactie op mijn opiniestuk dat niet in De Standaard werd gepubliceerd.

Reactie schrijf ik, want geen antwoord, behalve zeer selectief.
Het maatschappelijk belang was op geen enkele manier gediend met het uitbrengen van het feit dat een vrouw Steven Stevaert beschuldigde van een verkrachting na drie jaar stilzwijgen daarover. Dat de media ervoor kozen dat toch uit te brengen, zonder vooraf na te gaan of en zo ja welke bewijzen er waren van Stevaerts schuld, noem ik niet alleen sensatiezucht maar ook een vorm van smaad en zoals helaas gebleken is ook een riskant zetje richting wanhoopsdaad (‘zelfmoord’ mag overigens uit ons vocabularium geschrapt worden, een mens kan zichzelf niet vermoorden, alleen doden – in de term zelfmoord schuilt nog altijd de van oorsprong katholieke afkeuring van die laatste wilsdaad).
Uw argumentatie met betrekking tot de anonimiteit van vermoedelijke slachtoffers van een seksueel misdrijf loopt mank. Als eerste punt heeft u het over de wetgeving dienaangaande, zonder die kritisch in vraag te stellen, je zou bijvoorbeeld de keuze van anonimiteit aan het vermeende slachtoffer kunnen overlaten. Ook onkritisch, toch voor de media en een ombudsman, is het niet publiekelijk opwerpen van de vraag of mensen die beschuldigd worden van een seksueel misdrijf, vermoedelijke daders dus, niet even veel recht hebben op anonimiteit, ook als ze een publieke figuur zijn. En daar kom ik bij het mank lopen van het beschermen van de anonimiteit van het vermeende slachtoffer. Want als tweede punt voert u namelijk aan dat Stevaert en andere publieke figuren géén recht hebben op anonimiteit. Neem me niet kwalijk maar beschuldigd worden, drie jaar na de beweerde feiten, van seksueel misbruik, lijkt me voor de vermoedelijke dader even schaamtevol of zelfs schaamtevoller dan voor het slachtoffer, zeker als hij/zij een publieke figuur is. Dat u en de media dat minstens impliciet anders (of niet) zien, heeft mijns inziens ook te maken met een maatschappij die nog altijd op soms merkwaardige, dubbelzinnige tot hypocriete manieren kampt met haar normen inzake seksualiteit en hoe die onder druk van veranderende maatschappelijke aandachtspunten (zoals groter belang van het kind, individuele rechten, vrouwenrechten…) eveneens veranderen, een verandering die niet automatisch verbetering impliceert..
Vreemd ook vind ik uw gebruik van ‘in opspraak komen’. Dat is in dit en in veel andere gevallen toch juist wat de media gedaan hebben en doen? Stevaert was beschuldigd door één vrouw, een aantal magistraten heeft die beschuldiging gevolgd en onderzocht (en dat vermoedelijk iets grondiger gedaan dan zou gebeuren als de vermoedelijke dader Jan Met de Pet was – iets waarover discussie mogelijk is en waar ik ook niet helemaal uit ben). Maar dan wordt er gelekt en dan moeten ‘de’ media beslissen, liefst deontologisch, of ze uitbrengen dat een publieke figuur beschuldigd is
In mijn ogen hadden de media pas over deze zaak mogen berichten toen Stevaert verdwenen was of, ander moment, dood werd teruggevonden. In uw reactie wordt die uiteindelijke zelfdoding aangevoerd als één van de redenen voor de media om meteen aandacht te besteden aan het feit dat Stevaert beschuldigd werd…!
Ik volg de media en ook De Standaard niet zo nauwgezet als u uit hoofde van uw beroep moet doen; er is zoveel andere en zoveel betrouwbaarder lectuur dan kranten en weekbladen! Ik volg de media, zoals veel van mijn collega’s en waarschijnlijk ook studenten, via andere kanalen zoals Gopress en alleen als zulks zin heeft, nodig is. Voor zo ver ik heb kunnen lezen werd de vrouw die Stevaert beschuldigde wel degelijk voortdurend slachtoffer genoemd, terwijl ze tot nader order iemand was die beweerde slachtoffer te zijn, iemand die een gekende publieke figuur beschuldigde.
Overigens wierp ik in mijn opiniestuk alleen een aantal vragen op (ook wat dat het al dan niet kunnen zwemmen betreft) die volgens mij door de media niet gesteld werden (en waarop u ook nu niet antwoordt, noch op de vragen zelf, noch op de vraag waarom ze niet gesteld werden). Dat ze niet gesteld werden (en mijn inderhaast geschreven reeksje vragen is natuurlijk niet limitatief) wijst erop en bewijst volgens mij dat veel media in dergelijke zaken inderdaad sensatiebelust zijn.
In herhaal ‘in dergelijke zaken’.
Dat studenten, masters moraalwetenschap, zeer intelligente en zeer kritische mensen, er alleen een default mening over de media zouden op nahouden is en een al te makkelijke, zelfrechtvaardigende verdachtmaking.
Als bijvoorbeeld een publieke figuur van een seksueel misdrijf wordt beschuldigd, dan nog zou een krant als bijv. De Standaard dat in een klein berichtje op de zoveelste bladzijde kunnen brengen en benadrukken dat het enkel en alleen om een beschuldiging gaat die volgens één of enkele magistraten voldoende grond van waarheid bevatten om deze publieke figuur door te verwijzen. Een krant zou zich dan alle vragen die ik nu opgeworpen heb, plus vele andere, kunnen stellen. Zeker ook de vraag waarom andere media wel zoveel aandacht besteden aan deze zaak en of dat deontologisch in orde is. Ook de vraag of een krant geen halt zou mogen of moeten toeroepen aan de overdreven aandacht die ze besteden aan futiliteiten over politici en andere publieke persoonlijkheden, aan het wederzijds gebruik van media en politici; zeg maar over de, of die maatschappelijke functie van een krant of de media.
Dat, beste Tom Naegels, de maatschappelijke functie van de media, daar zijn studenten moraalwetenschap (de enige waarover ik kan oordelen) mee bezig, mee begaan.
Daarom stel ik het soort vragen die niet in de krant mogen komen (ook niet in De Morgen, Het Laatste Nieuws) en presenteer ik die tegelijkertijd ook aan studenten.

Waarschijnlijk stuur ik mijn reactie op uw schrijven ook naar die studenten of bespreek ik dat tijdens een van mijn colleges. Vanzelfsprekend zou ik ook graag uw reactie aan de studenten voorleggen (op een intern discussieplatform, Minerva), maar dat doe ik even vanzelfsprekend alleen als u me daar toelating toe verleent.

Vriendelijke groet,

Gie van den Berghe
***

mail van Tom Naegels
Geachte heer Van Den Berghe,

Het staat u vrij mijn antwoord publiek te maken, aan uw studenten of elders. Ik wil er zelfs met uw studenten over in debat komen gaan, als hen dat interesseert.

Hartelijk,

Tom Naegels

Urn 0

april 10, 2015 at 2:23 pm 1 reactie

Bric à Bracke in Gent

Dirk Tuypens

Er woedt een storm rond Bart De Wever. Niets nieuws. Hij behoort nu eenmaal tot het genre politicus dat het moet hebben van goedkope ik-zeg-het-zoals-het-is-uitlatingen met een hoog sensatiegehalte. Zonder op tijd en stond een mediastorm voelt hij al snel elke grond onder zijn voeten wegzakken.

De Weveriaanse stormen zijn altijd berekend, de winst is vooraf nauwkeurig uitgeteld. Zelfs als het gaat om uitspraken die het bruine randje ver overschrijden. Dat krijg je nu eenmaal als je zowat het voltallige personeel en electoraat van de eigen-volk-eerst-vrienden opeet. Dat zorgt voor zure oprispingen die nogal sterk ruiken naar lauw geserveerde 70 punten-prak. Je kan niet blijven volhouden dat je die andere partij weliswaar leegzuigt, maar verder niets te maken hebt met het gedachtengoed ervan.

Als het stormt rond De Wever, komen de andere tenoren van de N-VA vanzelf in zijn slagschaduw te staan. En zo wordt ondertussen al bijna vergeten dat…

View original post 463 woorden meer

maart 26, 2015 at 1:41 pm Een reactie plaatsen

NOSTRADAMUS’ CENTURIES

angel

Twee mael seven jaere
na het Armaggeddon van de vlammende torens
sal de Onbekende Weldoener
het geslacht der Engelen onthullen.

Dit sal geschiede
door ene kruisafname
die nooit door schilders werd vastgelegd.

Het geslacht der Engelen
moet bekend sijn aan eenieder
die de hemel wil betreden
en antwoorden op de vragen van het Orakel
dat voor de Hemelpoort is geseten.

Een der vragen sal luiden:
doen we ’t beter als we ’t zelf doen?

‘Peste, famine, mort de main militaire:
Le siècle approche de renovation.’
NOSTRADAMUS DIXIT
FLAVIUS FECIT (Onbekende Weldoener)

december 31, 2014 at 5:24 pm Een reactie plaatsen

LAAT HET SNEEUWEN! (1)

1 Calvin_Hobbes_sneeuw

Tom Ronse

Het heeft gesneeuwd in Vlaanderen en dat was lang geleden. Vorig jaar viel er geen vlok en nu ligt er een wit tapijt. Geen dik tapijt maar dik genoeg om heel wat ongemak en plezier te veroorzaken.  Hier in New York heeft het, anders dan in de vorige jaren, nog niet gesneeuwd. Wel kreeg het noorden en westen van van de staat New York in november een zware sneeuwstorm te verduren.

2 buffalo

Ik maak me niet ongerust over het uitblijven van de sneeuw, ik weet dat ik deze winter nog vaak de sneeuwschop zal moeten gebruiken om een weg door de witte massa te banen. Vorig jaar kreeg de stad 16 sneeuwstormen over de rug. Het verkeer stopt dan in kleine straten als de onze en wordt zelfs in de grote straten zeldzaam.  Je hoort een wonderlijke stilte. Je ziet de glans van de straatlichten op de sneeuwkristallen.

3 snowy Jackson Street

Ons straatje in de winter, met mijn buren Jim en Mike.

Ik hou van verse, overvloedige sneeuw. Ik kan het niet beter uitdrukken dan mijn idolen Calvin en Hobbes:

4 magicalworld1

Ik herontdek mijn eigen Hobbes, de keramieke tijger die iemand bij het groot vuil had gezet en die nu onze tuin bewaakt.

5 tuintijger

De vrolijk geschilderde gevel om de hoek zag er nooit zo feestelijk uit.

6 gevel klein

Maar de verse sneeuw duurt niet lang, toch niet in de stad. Het wordt heel snel vuile sneeuw, omringd door zwarte plassen en zoutkorsten. Grijze sneeuw, samenkoekend in donkere hopen langs voetpaden en op parkings, domineert het stadslandschap. Alleen als er verse sneeuw op die hopen valt en ze in berglandschappen verandert, trekken ze mijn aandacht.

7 sneeuw parking klein

Maar zelfs wat verse sneeuw betreft: te veel is te veel.

8 te veel sneeuw

En dan te bedenken dat die gigantische massa bestaat uit ontelbare meesterwerkjes wiens exquise schoonheid geen juwelier kan benaderen, eindeloos verschillend.

Yuji Obata: sneeuwvlok

Yuji Obata: sneeuwvlok

Voor Calvin (of Kasper zoals hij in het Nederlands vertaald wordt) kan het niet te vroeg of te veel sneeuwen.  Vol ongeduld kijkt hij er naar uit:

10 CalvinSnowDance

Met enkele centimeters sneeuw zoals deze die nu jullie kontreien bedekken, is hij niet tevreden:11 Calvin snow

Hij wil veeeel meer sneeuw. Daarvoor heeft hij drie goede redenen.

 

 

De eerste ligt voor de hand: na een felle sneeuwstorm blijven de scholen dicht, joepie!

12 noschool

 

Verder heeft Calvin veel sneeuw nodig om oorlog te voeren. Het enige wat hem soms ontbreekt zijn tegenstanders.

13 calvins fort

Sneeuwballen gooien is een oude sport. Kijk maar hoe deze middeleeuwer zijn mooie sneeuwbal klaarhoudt terwijl hij rondspeurt naar een geschikt doelwit.

14 middeleeuwse sneeuwbal

Ik kan het natuurlijk niet bewijzen maar ik vermoed dat de allereerste mensen die met sneeuw kennis maakten spontaan begonnen met sneeuwballen naar elkaar te gooien.

Was de militaire technologie maar op dat punt blijven steken.

15 nonnen in de sneeuw

De derde reden voor Calvins nood aan overvloedige sneeuw is dat hij een kunstenaar is .Sneeuw is zijn geliefkoosd medium. Niet alleen het zijne. Elke winter worden er vele duizenden sneeuwsculpturen gemaakt die voor het lente wordt weer allemaal verdwenen zijn. Een sneeuwman maken was wellicht ook een van de eerste dingen die de eerste mensen in de sneeuw deden. Over sneeuwmannen en aanverwanten praten we morgen verder.

Een gelukkig nieuw jaar!

 

december 30, 2014 at 6:39 am Een reactie plaatsen

Oudere berichten Nieuwere berichten


Kalender

februari 2016
M D W D V Z Z
« Jan    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
29  

Posts by Month

Posts by Category


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.029 andere volgers