Posts filed under ‘Vonnegut’

Zo Gezegd

 

karl-kraus

Karl Kraus, 1931

 

vonnegut-2003

Kurt Vonnegut, 2003

oktober 19, 2016 at 3:23 am Plaats een reactie

Vonnegut

vonnegut

maart 26, 2016 at 3:38 am Plaats een reactie

SPAARPOTTEN IN DE WOLKEN

3 One 57

Door Jacqueline Goossens

“Wie koopt toch al die superdure flats?” vragen mensen me vaak als ik hen tijdens stadswandelingen meeneem langs de nieuwe, steeds hoger reikende luxe-woontorens in Manhattan. Het is een pertinente vraag. Onderzoeksjournalisten van New York Magazine en The New York Times hebben er in respectievelijk 2014 en 2015 uitgebreide reportages aan gewijd. Een van hun conclusies was dat de namen van meer dan de helft van de nieuwe eigenaars van luxe-flats in Manhattan niet eens bekend zijn. De aankopen gebeuren onder de dekmantel van anonieme LLC’s – Limited Liability Corporations- of firma’s met beperkte aansprakelijkheid. De LLC’s zijn meestal op hun beurt verstopt achter andere firma’s, vaak met adressen in diverse landen. In de tweede helft van 2015 werden in Manhattan 1.045 residenties verkocht die elk meer dan 5 miljoen dollar kostten. Een derde daarvan werd met cash betaald. Cash die volgens de onderzoeksjournalisten afkomstig was van onder meer drughandelaars en corrupte industriëlen en politici.

5. One57

Na die ophefmakende reportages voelde het ministerie van Financiën zich verplicht om iets te doen. Voorlopig echter niet meer dan een steekproef. Tussen maart en augustus moeten de namen van de kopers van vastgoed die cash betalen en zich achter een LLC verschuilen aan het ministerie bekend worden gemaakt. Dit geldt enkel in New York voor transacties vanaf 3 miljoen dollar en in Dade County (Miami) vanaf 1 miljoen dollar. De namen van de kopers zullen dan worden ingevoerd in de databanken van het FBI, de politie en andere overheidsdiensten. Als na die periode blijkt dat veel eigendom met verdacht geld werd gekocht dan zal het verplicht rapporteren van de identiteit van de kopers permanent worden gemaakt in heel het land.

Omdat het over zo’n korte periode gaat, lijkt de maatregel gemakkelijk te omzeilen. Witwassers van zwart geld kunnen gewoon een half jaar wachten en intussen in New York enkel transacties van minder dan drie miljoen afsluiten en grotere deals in Los Angeles of Chicago. Dan lijkt het alsof er geen vuiltje aan de lucht is en hoeft er niets te veranderen.

Als gewone burger vraag ik me af hoe het mogelijk is dat sommigen in staat zijn om onopgemerkt miljoenen dollar in cash op tafel te leggen. Wil ik de VS binnenkomen met meer dan10.000 dollar op zak dan moet ik daar aangifte van doen bij de douane. Geef ik mijn Belgische bank opdracht om een bedrag boven $ 10.000 over te schrijven naar mijn Amerikaanse rekening dan moet mijn New Yorkse bank de transactie aangeven bij de belastingsdienst. De Patriot Act, ingevoerd na 9/11, geeft het Ministerie van Financiën de bevoegdheid om van makelaars te eisen dat ze de identiteit van de vastgoedkopers nauwkeurig nagaan. Onder druk van de machtige vastgoed-lobby gebeurt dat in praktijk enkel als er hypotheek-leningen worden afgesloten. Wie cash betaalt, ontsnapt aan elke controle.

1 Time Warner Center, Columbus Circle

Time Warner Center, Columbus Circle, 2003, hoogte 229 meter. Volgens The New York Times worden zestien van de voormalige en tegenwoordige eigenaars van flats in dit gebouw gerechtelijk onderzocht, persoonlijk of als bedrijfsleiders.

“New York’s vastgoed is de nieuwe Zwitserse bankrekening”, schreef New York Magazine in 2014. Het valt te betwijfelen of de schuchtere maatregelen van het ministerie van Financiën en de nieuwe cel die het FBI heeft gevormd om het witwassen van zwart geld in vastgoed te onderzoeken, daar veel aan zullen veranderen. Heel veel advocaten, bankiers, makelaars, LLC-adviseurs en andere consultanten hebben de laatste jaren schitterende zaken gedaan dankzij rijke, anonieme kopers uit heel de wereld die in New York’s vastgoed een veilige haven zagen om hun geld te parkeren. De transacties zijn ook een belangrijke bron van fiscale inkomsten voor de stad. Zwart geld of niet, New York wil de kip die gouden eieren voor haar legt niet de nek omdraaien.

22 januari 2016

4. One 57

One57 (voor- en zijgevel), 57th Street, voltooid in 2014, hoogte 301 meter. Het gebouw wordt beschouwd als het prototype van hoe Manhattan er in de toekomst zal uitzien: een eiland vol lange, arrogante glazen vingers. Eind 2014 kocht een Limited Liability Company de penthouse op het 89ste en 90ste verdieping voor een record 100,4 miljoen dollar. De eigenaar is onbekend.

2. 15 Central Park West

Central Park West, voltooid in 2008, hoogte 167 meter. In 2008 kocht de Russische miljardair Dmitry Rybolovlev er een penthouse voor 88 miljoen dollar voor zijn dochter Ekatarina. Het was toen de duurste residentiële vastgoedtransactie ooit in New York.

Metropolitan Tower en 432 Park Avenue

Links: The Metropolitan Tower, 146 West 57th Street, voltooid in1987, hoogte 218 meter. De voorloper van de smalle, hoge glazen flatgebouwen van vandaag. Het ontwerp was heel controversieel. Rechts: 432 Park Avenue, voltooid in 2015, hoogte 426 meter. Dit gebouw is het tweede hoogste van New York. Enkel het nieuwe One World Trade Center reikt hoger. Het is het hoogste flatgebouw ter wereld. De penthouse zou gekocht zijn voor 95 miljoen dollar door de Saoedische miljardair Fawaz Al Hokair.

Links: 111 57th Street, in aanbouw. Voorziene hoogte 428 meter. De opening is gepland tegen 2018. Rechts: 731 Lexington Avenue, voltooid in 2004, hoogte 246 meter. Dit is het hoofdkwartier van Bloomberg LP, het bedrijf van de voormalige burgemeester en multi-miljardair Michael Bloomberg. Er zijn ook winkels, restaurants en luxe-flats in het gebouw.

Links: 111 57th Street, in aanbouw. Voorziene hoogte 428 meter. De opening is gepland tegen 2018. Rechts: 731 Lexington Avenue, voltooid in 2004, hoogte 246 meter. Dit is het hoofdkwartier van Bloomberg LP, het bedrijf van de voormalige burgemeester en multi-miljardair Michael Bloomberg. Er zijn ook winkels, restaurants en luxe-flats in het gebouw.

Links: W New York Downtown, voltooid in 2010, hoogte 190 meter. De witte, smalle toren staat aan de rand van het nieuwe World Trade Center. De onderste helft is een hotel. De bovenste helft, van het 33ste tot en met het 57ste verdieping is residentieel. Rechts: 50 West Street, hoogte 234 meter. De opening is gepland tegen eind 2016. De toren, op enkele minuten van het nieuwe World Trade Center en Wall Street, biedt panoramische zichten. Er komt een observatorium met verrekijkers, daktuin, barbecues, openlucht-keuken en privé-eethoeken.

Links: W New York Downtown, voltooid in 2010, hoogte 190 meter. De witte, smalle toren staat aan de rand van het nieuwe World Trade Center. De onderste helft is een hotel. De bovenste helft, van de 33ste tot en met de 57ste verdieping is residentieel.       Rechts: 50 West Street, hoogte 234 meter. De opening is gepland tegen eind 2016. De toren, op enkele minuten van het nieuwe World Trade Center en Wall Street, biedt panoramische zichten. Er komt een observatorium met verrekijkers, daktuin, barbecues, openlucht-keuken en privé-eethoeken.

https://jacquelinegoossens.wordpress.com/

 

 

januari 24, 2016 at 3:46 am 2 reacties

“KURT VONNEGUT KON NIET SCHRIJVEN”

kurt

Tom Ronse

Heel soms krijg je als journalist een droomopdracht. Zoals het interviewen van iemand die je al jaren bewondert. Voor mij waren dat mensen als Leonard Cohen en Kurt Vonnegut. Dat ik voor deze laatste een boontje heb is u misschien al opgevallen (zie categorie Vonnegut hiernaast). Dat ik hem kon interviewen was een buitenkans want hij was oud en gaf nog zelden interviews. Met mij wou hij wel praten, wellicht dank zij het feit dat mijn opdrachtgever een Nederlands blad van goede faam was (De Groene Amsterdammer). Want hij wou me ook wat vragen: dachten ze in Nederland nog altijd dat hij in “Slachthuis Vijf”, zijn beroemdste werk, een Nederlandse schrijver geplagieerd had? Ik viel uit de lucht maar raadde (terecht, zo bleek later) dat het over “Het Stenen Bruidsbed” van Harry Mulisch moest gaan. In beide boeken speelt het bombardement van Dresden een centrale rol. Mulischs boek verscheen 10 jaar voor “Slachthuis Vijf”. Ik zei hem dat ik beide boeken gelezen had en dat volgens mij enkel een idioot kon denken dat het ene boek door het andere geinspireerd was. Dat het geen toeval was dat zo’n ingrijpende gebeurtenis meer dan een boek deed ontstaan. Dat wellicht een of andere domme Hollander een goal had willen scoren voor Oranje.

Dresden

Dresden

Mulisch schreef zijn boek onder de indruk van een bezoek aan de nog steeds totaal verwoeste stad enkele jaren na de oorlog. Maar Vonnegut was zelf in Dresden toen de stad, een van de mooiste van de wereld, in een puinhoop werd veranderd. Een nodeloze, wreedaardige apocalyptische genocide, terrorisme van het zuiverste water. Er zijn gelijkaardige scenes in beide boeken. Het mitrailleren door geallieerde vliegtuigen van burgers die voor de vlammen naar de rivier vluchtten. Mulisch had het gehoord, Vonnegut had het gezien. De volgende dag moesten hij en andere krijgsgevangenen de lijken uit de kelders halen en op hopen leggen die verbrand werden, terwijl overlevenden hen verwensten en bekogelden, alsof zij de vliegtuigen hadden gestuurd. Dat weten we niet alleen uit Vonneguts boek maar ook uit brieven die hij schreef lang voor Mulisch naar Dresden ging en uit de getuigenissen van zijn ‘war buddy’, Bernard O’Hare. Bernie was samen met Vonnegut gevangen genomen tijdens ‘the battle of the bulge’ in de Ardennen en ze bleven samen tot het einde van de oorlog.  “Slachthuis Vijf” was een moeilijke bevalling. Het was een poging om wat hij had meegemaakt te verwerken en dat vroeg tijd. En vele gesprekken met Bernie over wat ze gezien hadden. Samen gingen ze terug naar Dresden. Vonnegut droeg “Slachthuis Vijf” op aan Bernie’s vrouw, Mary. En hij gaf zijn vriends naam, Bernard O’Hare, aan een van zijn personages in een andere roman, “Mother Night”, die ook over de oorlog gaat. Ook in andere boeken liet hij ‘Bernard O’Hare’ optreden.

Over het interview nog dit: nadat de plagiaatkwestie opzij was gezet, kwam Vonnegut los. Het was een boeiend gesprek dat twee uren duurde; ik denk dat het een van mijn betere interviews was. Ik dacht eraan terug toen ik onlangs een stuk las met de provocerende titel: “Kurt Vonnegut Didn’t Know Doodly-Squat About Writing”.

De inleider identificeerde zich as Meghan O’Hare, de dochter van Vonneguts war buddy Bernie. Ze vertelde dat haar vader haar gebeld had dat Kurt gevallen was en dat het er niet goed uitzag. Omdat hij zo verward en angstig klonk, haastte ze zich naar hem toe. Hij liet haar binnen maar trok zich meteen terug in zijn studio. Drie dagen en nachten sloot hij zich daar op, zonder te slapen, whiskey drinkend en pratend in een bandopnemer. Alleen als ze elkaar tegenkwamen in de keuken of op weg naar de badkamer kon ze hem kort spreken. Hij obsedeerde over Vonnegut. Tijdens hun laatste gesprek was er blijkbaar iets gezegd dat hem zwaar op de maag lag. “His body is manufacturing bad chemicals that unbalance his mind”, zei hij, wat Meghan herkende als een citaat uit Vonneguts “Breakfast for champions”.  Het gekke was dat zijn lichaam zelf ‘bad chemicals’ aanmaakte, een tumor kweekte die zijn geest uit balans bracht. Maar dat wist hij toen nog niet.

Toen hij na drie dagen uit zijn studio kwam, gaf hij Meghan een band waarop hij een tekst had ingesproken, een kritiek op Vonnegut. Ze moest hem beloven dat ze er niet naar zou luisteren voor haar vader stierf maar dat ze het daarna wel zou publiceren. Toen ze na zij dood –enkele dagen na die van Vonnegut- naar zijn betoog luisterde, kreeg ze daar spijt van. Ze vond dat haar vader zo bitter, hard en agressief klonk terwijl hij in feite een heel lieve man was. Hij hield zielsveel van zijn beste vriend Kurt maar was kwaad op hem omdat hij ging sterven. Droefheid en eenzaamheid zijn in dat betoog aan het woord, vond Meghan, niet mijn echte vader. Zo wou ze hem liever niet tonen. Maar ze had het nu eenmaal beloofd.

Ik begreep haar ambivalentie. We kennen allemaal wel mensen, soms geliefden, wiens lichaam door ouderdom en ziekte “bad chemicals” aanmaken die hen verward of agressief maken, hun realiteitszin en relativeringsvermogen ondermijnen. Voeg daar in Bernards geval nog slapeloze nachten en liters whiskey aan toe en je begrijpt dat ik verwachtte dat zijn essay een hoge dosis incoherentie en irrationeel gezwam zou bevatten.

In plaats daarvan is het stuk, met de hierboven geciteerde titel, een coherente en luciede kritische analyse van Vonnegut, als schrijver en als mens. Het legt de contradicties in zijn persoon bloot, het schudt zijn trukendoos leeg. Maar terwijl het de goochelaar voor schut zet, zwaait het hem lof toe door hem te imiteren. Het balanceert tussen hommage en pastiche. Het lijkt een kritiek maar voor de goede verstaander is het net het omgekeerde. De auteur hield van Vonnegut, de man en de schrijver, hoe fel hij ook op hem foetert.

Maar ik vroeg me toch af waarom een man die met de dood voor ogen aan zijn beste vriend denkt, zoveel aandacht zou besteden aan diens literaire verdienste of gebrek daaraan. Aangezien het stuk “reblogged” was, ging ik op zoek naar de oorspronkelijke publicatie. De bron bleek een literaire website (zie link onderaan).   Daar was het stuk voorzien van een inleiding waarin duidelijk werd gemaakt dat de hele tekst fictie was, geschreven door Vonnegut-bewonderaarster Marsha Koretzky. En inderdaad, uit wat gegoogel bleek dat Bernard O’Hare geen dochter had die Meghan heette en 17 jaar eerder dan zijn vriend overleed (Vonnegut was op de begrafenis).

kurt Vonn

Dat heet dan “metafictie”. Je schaakt bestaande figuren en brokken bekende realiteit, je schaakt zelfs literaire stijlen en cliché’s, en soms ook jezelf, en photoshopt dat allemaal in je verhaal. In Marsha’s verhaal laat ‘de auteur’ Bernard zich laatdunkend uit over metafictie. Een knipoog in een knipoog, als het ware, naar de uitvinder van metafictie, Kurt Vonnegut. Dat is hij althans volgens sommige literatuurdeskundigen. Een van de eersten die literaire vorm gaf aan het versplinterde post-modernistische wereldbeeld.

Zelf voel ik me niet bevoegd om daar een opinie over te verkondigen. Tijdens ons gesprek vroeg ik aan Vonnegut wat hij er over dacht. Hij ergerde zich aan de nood om alles in vakjes te willen stoppen. “People pay way too much attention to labels.”

Maar intussen heeft metafictie zich verspreid als een virus. Ook in het Nederlands taalgebied maken verschillende auteurs er veelvuldig gebruik van. In Vlaanderen zijn onder meer Herman Brusselmans en Koen Meulenaere enthousiaste beoefenaars van het genre. Het heeft hen beiden processen opgeleverd.  Niet iedereen vindt het leuk om zoals Bernard O’Hare een onsympathieke rol te krijgen in andermans fictie. Mij lijkt dit weerwerk (schadevergoeding en censuur of recht op antwoord eisen) een achterhoedegevecht.  Het internet barst van de metafictie. Niemand kan dat tegenhouden. De manier waarop we informatie verwerken en doorgeven maakt het onmogelijk. Lasterprocessen behoren tot het tijdperk van de oude media dat op zijn einde loopt.

En intussen circuleert ook het verhaal van Meghan O’Hare zonder de inleiding van Marsha Koretzky in cyberspace. Vonneguts eigen woorden zijn daar populair wisselgeld geworden. Citaten worden als opgeblonken parels doorgegeven van blog tot blog. Uit hun context gerukte wijsheden, gephotoshopt, ondergedompeld  in een oncontroleerbare krioelende gedachtenstroom. Ik wou dat Vonnegut nog leefde en dat ik hem kon vragen wat hij daarover dacht.  Ik vermoed dat hij het oncontroleerbare aspect intrigerend zou vinden.  Geen enkele instantie kan die gedachtenstroom nog beheersen zoals dat nog kon tijdens de ideologische massa-mobilisaties die Auschwitz, Dresden en Hiroshima produceerden. De centrale controle over de informatiestroom en het algemeen geloof in een Waarheid met een grote W  die deze kannibalistische orgie hielpen mogelijk maken zijn vandaag deerlijk ondermijnd.

De internet-surfer absorbeert informatie anders dan de krantelezer in 1960, laat staan de radioluisteraar in 1935. De informatieverspreiding wordt horizontaler, interactiever. Diverse onderzoeken hebben uitgewezen dat de internet-gebruiker steeds sceptischer met informatie omgaat, tot wanhoop van de reclamemakers. Vonnegut was niet geinteresseerd in het internet. Hij had zelfs geen computer. Hij typte alles op een manuele schrijfmachine, maakte correcties in potlood, wandelde dan naar de winkel waar hij één enveloppe kocht en dan naar de post waar hij één postzegel kocht en het manuscript verzond naar een secretaresse die het netjes uittypte. Hij genoot van de traagheid van het proces. De onefficientie. Hij vond dat er in de koers naar steeds meer efficientie veel verloren gaat, zonder dat we het beseffen.

Vonnegut was een Darwinist. Hij dacht dat onze genen, gevormd in omstandigheden die heel anders waren dan vandaag, ons dwingen om dezelfde dwaze vergissingen keer op keer te herhalen. Hij was een pessimist en zag niets dat zijn pessimisme ontkrachtte. Depressie domineerde zijn laatste levensjaren. Wat hem belette om een complete doemdenker te worden was zijn geloof in de kracht van het onvoorspelbare. Van het pure toeval maar ook van wat in het Engels ‘contingency’ heet, een samenloop van omstandigheden. Een samenloop van dynamieken die elk hun interne logica hebben maar door samen te komen de omstandigheden onvoorspelbaar veranderen. Die dans tussen determinisme en ‘contingency’ is een centraal thema in Vonneguts werk.  Al zag hij het nog niet, door de informatiepatronen die ontstaan door de nieuwe media, lijkt de rol van ‘contingency’ steeds groter te worden.

kurt v

HET VERHAAL VAN MARSHA KORETZKY KAN U HIER  LEZEN.

december 13, 2012 at 8:43 am 2 reacties

CITATEN

Foto Thomas Hoepker

De verjaardag van de aanslag ligt achter ons en ik slaak een zucht van opluchting. De hyperinflatie van cliché’s, bombast, geschiedenisvervalsing, echte en valse tranen en opschepperij in de media zal nu hopelijk wat bekoelen. Bij jullie viel het misschien nog mee –ik hoor dat ‘De vloek van Osama’, een programma waar ik als ‘fixer’ een bescheiden bijdrage aan leverde, hoog scoort- maar hier liep het de spuigaten uit. Zelfs de tennisfinale ontsnapte er niet aan. Zowel Nadal als Djokovic verslikten zich echter een beetje in de cliché’s. De eerste betuigde zijn sympathie aan “the victims of the families” en de tweede voegde eraan toe: “Our hearts are with us”.

Mijn eigen herinneringen aan 9/11 wil ik u besparen –u hebt er intussen wellicht genoeg gehoord. Het was een akelige tijd waaraan ik, zoals veel New Yorkers, liever niet terugdenk. In plaats van mijn eigen bedenkingen geef ik u drie citaten van dode Amerikaanse schrijvers die pertinent blijven, ook in het post- 9/11-tijdperk.

Van jong naar oud:

David Foster Wallace  

“ Corporations are getting better and better at seducing us into thinking the way they think—of profits as the telos and responsibility as something to be enshrined in symbol and evaded in reality. Cleverness as opposed to wisdom. Wanting and having instead of thinking and making. We cannot stop it. I suspect what’ll happen is that there will be some sort of disaster—depression, hyperinflation—and then it’ll be showtime: We’ll either wake up and take our freedom or we’ll fall apart utterly. Like Rome—conqueror of its own people.”

Kurt Vonnegut

Tekening Tim Doyle

Mark Twain

“ When we remember that we are all mad, the mysteries disappear and life stands explained.”

(TR)

september 13, 2011 at 6:58 am Plaats een reactie

Kurt Vonnegut zei:

vonnegut2a

april 29, 2009 at 3:31 pm Plaats een reactie

Kurt Vonnegut zei:

vonnegut-4

april 7, 2009 at 5:04 am Plaats een reactie

Oudere berichten


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.308 andere volgers