Posts tagged ‘Afghanistan’

GEKTE IS GEEN VERKLARING VOOR DE MOORDPARTIJ

Een Afghaan rouwt om de dood van familieleden in een bloedbad aangericht door een Amerikaanse soldaat

Op 11 maart verliet de Amerikaanse sergeant Robert Bales in het holst van de nacht zijn legerbasis in de buurt van Kandahar in Afghanistan om een bloedbad aan te richten in enkele dorpen in de buurt. Toen hij naar zijn basis terugkwam bleven 16 ongewapende Afghaanse burgers onder wie 9 kinderen dood achter. Bales – die nu al in rechtse blogs in de VS als een held wordt vereerd – zou gehandeld hebben onder extreme stress, te verklaren door zijn vier opdrachten in oorlogsgebied in Irak en Afghanistan. Hij zou door het lint zijn gegaan kort nadat hij had meegemaakt hoe een vriend van hem in een aanslag zwaar werd gewond. Kortom – al of niet tijdelijke – gekte als verklaring voor een gruwelijke massamoord.

Sgt Robert Bales

Onzin, zegt Midden-Oostencorrespondent Robert Fisk. Een zelfde verklaring had je niet gehoord was de dader een Afghaan – erger nog lid van de Taliban – geweest. Dan was hij simpelweg een gewetenloze terrorist.

Over een uitspraak van generaal John Allen, de Amerikaanse opperbevelhebber in Afghanistan, kort vóór de moordpartij, was in de mainstream media nauwelijks iets te lezen of te horen. Toch werpen de woorden van Allen een heel ander licht op de zaak.

“Dit is niet de tijd voor wraak ,” zei Allen tegen zijn troepen  kort nadat twee Amerikaanse soldaten waren omgekomen in rellen uit protest tegen het verbranden van Korans. Dat was een opmerkelijke oproep van een generaal die zijn professionele en naar mag worden aangenomen gedisciplineerde beroepsmiliatiren moet oproepen geen wraak te nemen op de Afghanen die ze verondersteld worden te helpen, op te leiden en te beschermen. Hij moest zijn soldaten eraan herinneren dat ze niet mogen moorden. Waarschijnlijk wist de generaal welke emoties er onder zijn manschappen leefden en dat sommigen met het idee speelden van een wraakactie. Dat is wat generaal Allen met zijn oproep wanhopig probeerde te vermijden.

Generaal John Allen

Maar deze achtergrond bij het verhaal ontbrak volledig in de vele verklaringen van “experts” en “specialisten” die in de media aan het woord werden gelaten. De woorden van de generaal lijken immers een mogelijk motief te bezorgen voor de wandaden van Bales, die daarmee uit het hoekje van de “gestoorden”wordt gehaald. De daden van een eenzame gek zijn namelijk zoveel makkelijker te verklaren dan die van een moorddadige Amerikaanse soldaat. Hij wist immers niet wat hij deed!

Hopen dat soldaten de moed en de moraal zouden hebben om geen wraak te nemen is wellicht teveel gevraagd als je een oorlog aan het verliezen bent concludeert Fisk. Generaal Allens oproep tot zijn soldaten was tijdverlies.

Johan Depoortere

Lees hier het artikel van Robert Fisk in The Independent van 17 maart

Zie ook Alexander Cockburn in Counterpunch: You Really Think the Killers of Trayvon Martin and Those 16 Afghan Villagers Will Ever Do Time?

maart 31, 2012 at 3:53 pm 4 reacties

HET EINDE VAN DE OORLOG VOLGENS OBAMA

In zijn “Opmerkingen over Afghanistan” kondigde president Obama half  juni het einde aan van de oorlog in dat land. De Amerikaanse interventie in Afghanistan is uiterst onpopulair en het ligt voor de hand dat Obama, met het oog op de verkiezingen volgend jaar weinig anders kon dan een duidelijk gebaar stellen om de publieke opinie ervan te overtuigen dat er “licht is aan het einde van de tunnel.” Overigens, had Obama een goed jaar geleden niet beloofd dat hij weliswaar méér troepen zou sturen naar Afghanistan, maar dat die na een jaar zouden worden teruggetrokken? Welaan dan, de president leeft zijn belofte na. Beter nog – hij maakt een einde aan de geldverslindende oorlog.

Tot zover de verhaallijn die je hoort op tv en leest in de krant. Maar is het einde van de langste oorlog in de Amerikaanse geschiedenis nu werkelijk in zicht? De blogger Tom Engelhardt meent van niet. Obama past in zijn “Opmerkingen” het hem welbekende recept toe van vaagheden en halve waarheden overgoten met een sausje superpatriottisme waar Sarah Palin en de Teaparty wel pap van lusten.

“Een verantwoordelijk einde aan de oorlog” noemt Obama zijn strategie: de troepen sneller terugtrekken dan de militairen en de Republikeinse haviken zouden willen, minder snel dan wat bijvoorbeeld zijn vice-president Joe Biden of de duiven in de Democratische partij voorstaan. Maar Obama goochelt met cijfers. Toen hij in maart 2009 een “nieuwe strategie voor Afghanistan en Pakistan” afkondigde tekende hij het bevel om 21700 bijkomende militairen naar Afghanistan te sturen. In december van hetzelfde jaar kondigde hij nogmaals een troepenversterking aan – bekend als “de surge”- van 30000 man (met “ondersteunende eenheden” in werkelijkheid 33000). De eerste weken van zijn presidentschap waren overigens al meer dan 11000 militairen extra naar Afghanistan gestuurd  in uitvoering van een beslissing van de regering Bush.

Als Obama nu aankondigt dat de 33000 militairen van “de surge” tegen volgende zomer uit Afghanistan worden teruggetrokken vertelt hij in het beste geval maar een deel van het verhaal. In september 2012 – veertien maanden van nu – zullen er méér Amerikaanse militairen in Afghanistan zijn dan toen Barack Obama de eed aflegde. De werkelijke “surge” bedroeg immers niet 33000 troepen maar bijna het dubbele. Daarbij wordt nog geen rekening gehouden met de “civiele surge:” het aantal ambtenaren van Buitenlandse Zaken , “ontwikkelingshelpers” en dergelijke meer is verdrievoudigd sinds het aantreden van Barack Obama.  (De Amerikaanse ambassadeur in Brussel kon met enige overdrijving beweren dat er meer “landbouwexperts” in Afghanistan actief zijn dan militairen.) Voorts was er een aanzienlijke “surge” (toename) in CIA-personeel en Special Operations Forces om nog te zwijgen van de tienduizenden huurlingen (“private contractors”) die een groot deel van de militaire taken op zich nemen en die in de “Opmerkingen” van Obama onvermeld blijven. Ook de toename van de “drone-“ aanvallen, het automatiseren van de oorlog met  andere woorden, blijft buiten het gezichtsveld en de statistieken van Obama.

Zal de oorlog in Afghanistan tegen eind 2014 zijn afgelopen, zoals Obama suggereert? Niets is minder waarschijnlijk. Dan – zo zegt Obama – zullen de Afghanen zelf verantwoordelijk zijn voor hun veiligheid. De Amerikanen zullen alleen nog “ondersteunen.”  De Amerikaanse plannen op langere termijn laten vermoeden wat dat betekent. Uit het gegoochel met cijfers van Obama zelf kunnen we afleiden dat eind 2014 alle “bijkomende” troepen – die van de surge dus – uit Afghanistan zullen zijn teruggetrokken. Dertien jaar na het begin van de oorlog, en vijf jaar na het aantreden van Obama,  zullen er dus nog steeds evenveel militairen zijn als aan het einde van het Bushtijdperk. Zoals in Irak krijgen ze een nieuw etiket opgeplakt: niet langer “gevechtstroepen” maar “adviseurs,” “Special Operation Forces” en “Anti-terrorism Units.”

De Amerikaanse bases die nu worden gebouwd zijn er niet om op korte termijn weer te worden afgebroken. Er zijn gesprekken met de regering Karzai aan de gang over een   “strategisch partnership” op lange termijn waarbij de VS  nog in lengte van jaren  de bases zou “huren” voor luchtondersteuning, inlichtingendiensten en opleiding van Afghaanse militairen.  Na 2014 zal de oorlog wellicht van uitzicht veranderen maar niet zijn afgelopen.

De invloedrijke Democratische senator John Kerry noemde de kost voor de oorlogen in Afghanistan en Irak (jawel, ook daar is de Amerikaanse interventie niet ten einde) “onhoudbaar.” Alleen al de prijs voor de air-conditioning die de soldaten in Irak en Afghanistan koel moet houden bedraagt 20 miljard dollar per jaar – méér dan het hele ruimtevaartbudget van de NASA. Het hele National Security Complex kost de Amerikaanse belastingbetaler jaarlijks 1,2 biljoen dollar (1 200 000 000 000) een duizelingwekkend bedrag voor een imperium met een economie in vrije val en een infrastructuur op instorten. Obama herhaalt in al zijn toespraken de mantra dat de Verenigde Staten geen imperium willen zijn maar een kracht van het goede in de wereld. “We protect our own freedom and prosperity by extending it to others,” heette het in zijn ”Opmerkingen over Afghanistan.” Misschien, zo besluit Engelhardt, is Obama’s newspeak niets anders dan een poging om de onvermijdelijke neergang van het imperium met vrome woorden te bezweren.

Johan Depoortere

Het volledige artikel van Engelhardt lees je hier.

juli 4, 2011 at 3:32 pm Een reactie plaatsen

HET BUSH-OBAMATIJDPERK

Zeggen dat het presidentschap van  Barack Obama nauwelijks verschilt van dat van zijn voorganger is stilaan een open deur intrappen. De manier waarop Osama bin Laden is vermoord zonder vorm van proces en zonder de minste consideratie voor een souvereine bondgenoot is 100% Bushiaans. Dat is ook conservatieve commentatoren niet ontgaan. Zoals je hieronder kunt lezen juichen ze het toe en ze geven Obama schouderklopjes.  Ross Douthat, columnist van de New York Times, spreekt van het Bush-Obamatijdperk – heel wat anders dan de beloofde Change.Om het ook eens van een ander te horen: hier de vertaling van Douthats recente column.

Johan Depoortere

WIENS POLITIEK IS DIT?

Ross Douthat

Voor wie ogen in zijn hoofd heeft is het duidelijk dat het verschil tussen de buitenlandse politiek van George W. Bush en die van Obama steeds meer is vervaagd vanaf de dag dat de huidige president de eed aflegde. Maar sinds vorige week is het ook officieel: als het verhaal van America’s oorlogen na 11 september zal worden geschreven zullen de historici de twee regeringen samen moeten evalueren, en een oordeel vellen over het Bush-Obama tijdperk.

In de dood van Osama bin Laden, de uitvoering van het fameuze “dood-of-levend”-parool van Bush is die continuiteit het duidelijkst zichtbaar. Maar de belangrijker bewijzen van de Bush-Obamaconvergentie lagen elders: in ontwikkelingen van de voorbije week die niet in schreeuwende krantenkoppen waren terug te vinden omdat ze meer routine dan uitzondering waren.

Eén ervan is de aanhoudende campagne van Navo-bombardementen op Libië, die zich nu nauwelijks nog probeert voor te doen als een humanitaire onderneming of binnen de letterlijke perken probeert te blijven van de VN-resoluties. Een ander was de Predatoraanval (met onbemande vliegtuigjes jd) op de tribale gebieden van Pakistan waarbij een groep verdachte militanten werden gedood terwijl de hele wereld in de ban was van Bin Ladens laatste uren. Nog een ander bewijs was de Amerikaanse raket die op een haar na Anwar al-Awlaki miste, de geestelijke van Amerikaanse afkomst die een sleutelrol blijkt te spelen in het ronselen voor Al Qaeda in Jemen.

Stel je een ogenblilk voor dat we hier de politiek van Bush aan het werk hadden gezien. Een poging het regime in Libië omver te werpen zonder zelfs maar de pro forma goedkeuring van het congres. Een campagne van luchtaanvallen met afstandsbediening waarbij” onbedoelde schade” onvermijdelijk is, tegen een land waarmee we niet officieel in staat van oorlog zijn. Een politiek van doelgerichte moord tegen een Amerikaanse staatsburger die nergens van wordt beschuldigd en die door geen enkele rechtbank in de VS is aangeklaagd.

Stel je de verontwaardiging voor, de protesten, de furieuze opiniestukken over de “rechtse tirannie” en het machtsmisbruik van de neocons. Bedenk dat alles en kijk dan naar de werkelijkheid. Wat voor de meeste Democraten sluipend fascisme was onder Bush is goed ouderwets gezond verstand als de president een D achter zijn naam heeft.

Deze ommezwaai is goed nieuws voor het land. Doordat één van hen in het Witte Huis zit zijn de Democraten nu verplicht in de sporen van de regering Bush te lopen en begrip te tonen voor diens dilemmas en beslissingen. Tot op zekere hoogte is de Bush-Obama-convergentie het teken dat de Democratische Partij volwassen wordt  door afstand te doen van gekoesterde illusies en door haar deel van de verantwoordelijkheid te dragen voor de onfraaie realiteit van de wereld na 11 september.

Het is bijvoorbeeld een goede zaak dat president Obama niet gehaast is met de Amerikaanse terugtrekking uit Irak en het is een teken van maturiteit dat zijn basis hem daarvoor niet heeft afgestraft. Het is een goede zaak dat het Witte Huis niet elke gevangene van Guantanamo naar een civiele rechtbank (of naar huis zonder proces) heeft gestuurd. Het is een heel goede zaak dat veel Democraten Farwestjustitie lijken te verkiezen boven de rechtbankjustitie als de omstandigheden dat vragen – zoals vorige week in Abbottabad het geval was.

Maar in deze ommekeer schuilen ook gevaren. Nu de Democraten geleerd hebben op te houden zich zorgen te maken en de het imperiale presidentschap lijken te omhelzen, ontbreekt het in de VS aan een sterke institutionele rem op de neiging tot hubris en oorlogsovermoed van de uitvoerende macht. De haast waarmee liberale “duiven” zich achter de oorlog in Libië schaarden – in het beste geval een waagstuk, in het slechtste pure dwaasheid – was verhelderend en ontmoedigend. Het uitblijven van enige verontwaardiging over de bereidheid van het Witte Huis om Amerikaanse burgers zonder proces te vermoorden is eveneens verontrustend.

Zoals Obama heeft ontdekt, vereist een eindeloos en grenzenloos conflict een zeker comfort met morele grijze zones. Maar het vereist ook waakzaamheid, en een zeker sceptisme als het erop aan komt de uitvoerende macht de vrije hand te geven in een oorlog zonder einde. In de periode Bush werd die waakzaamheid (soms op een cynische manier en vaak met overdrijving) verzekerd door één van beide grote politieke partijen in het land. In het Obamatijdperk is dat in hoofdzaak het domein van uiterst links en libertair rechts.

De waakzaamheid behoort zowel mathematisch te zijn als moreel. Het grootste gevaar in de continuïteit van de regeringen Bush en Obama is de weigering van beiden om het land te vertellen wat onze buitenlandse politiek kost en hoe dat in te passen is in het bredere plaatje van de fiscale verantwoordelijkheid.

In plaats daarvan heeft conservatief “big government” plaats gemaakt voor liberaal “big government,” de Amerikaanse voetafdruk in het buitenland wordt steeds groter en niemand is bereid het grote publiek te verklaren dat de wereldwijde oorlog tegen het terrorisme geen gratis lunch is.

De volgende president zal die luxe niet hebben. De oorlog tegen de terreur zal in een of andere vorm blijven doorgaan, lang nadat het gebeente van Osama bin Laden tot koraal is vergaan. Maar we zullen weten dat het Bush-Obamatijdperk voorbij is op het moment dat iemand ons de rekening presenteert.

Het originele artikel lees je hier

mei 11, 2011 at 12:20 pm 7 reacties

HUMANITAIR IMPERIALISME

Jean-Bricmont, professor theoretische fysica aan de universiteit van Louvain-La-Neuve, is een overtuigd tegenstander van de zogenaamde “humanitaire interventies” zoals we ze nu meemaken in Libië, naar het voorbeeld van de Navo-interventie tegen Servië, of de oorlog in Afghanistan. “Humanitair Imperialisme” noemt Bricmont dat soort oorlogen  in een boek dat bij EPO is verschenen.  In een interview met de website van Michel Collon gaat Bricmont dieper in op de interventie in Libië.

Hieronder volgt een samenvatting.

Johan Depoortere

LIBIË EN HET HUMANITAIR IMPERIALISME

Humanitair imperialisme is een ideologie die militaire inmenging in soevereine staten rechtvaardigt in naam van de democratie en de mensenrechten. De motivering is altijd dezelfde: een bevolking is het slachtoffer van een dictator en dus moet er worden opgetreden. Het geval Libië is enigszins apart omdat de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties het groen licht heeft gegeven voor de interventie. Maar die resolutie is in strijd met het Charter van de Verenigde Naties dat alleen militair ingrijpen toestaat als ultiem middel als een lidstaat door een ander land wordt aangevallen. Bovendien is er geen bewijs dat Kadhafi uit is op een massamoord tegen zijn eigen bevolking.

Het conflict in Libië is een gewapende opstand en er is geen enkele regering die daar niet tegen zou optreden. Dat er burgerslachtoffers vallen staat vast, maar dat zal ook gebeuren als gevolg van de bombardementen door de Westerse coalitie. Links vergist zich als het denkt dat de interventie noodzakelijk is om een bloedbad te vermijden. Humanitaire interventies zetten de deur wagenwijd open voor willekeur. We treden op in Libië maar deden dat niet in Congo toen dat land werd aangevallen door Ruanda en Burundi, hoewel een ingrijpen in dat geval staatsrechterlijk wel verantwoord was. Veronderstel dat de Russen in Bahrein zouden optreden, of de Chinezen in Jemen. Het gevolg zou een algemene oorlog zijn. Bovendien bevordert de humanitaire interventie wat ik het “barricade-effect” noem: alle landen die zich door de VS bedreigd voelen zullen hun bewapening opvoeren. Rusland doet dat nu al. Libië zou nooit zijn aangevallen als het een kernwapen had zoals Noord-Korea. Humanitaire interventie kan dus op termijn de wapenwedloop alleen maar aanmoedigen.

De voorstanders van militair ingrijpen in Libië doen alsof er geen alternatief was. Maar er is nooit echt geprobeerd de weg van de onderhandelingen te kiezen. Wellicht hadden onderhandelingen tot niets geleid, maar vanaf het begin is die optie resoluut verworpen. We zien een sterke parallel met wat in Kosovo gebeurd is: ook daar waren er Servische voorstellen voor een vreedzame oplossing maar die zijn van tafel geveegd. Het Westen stelde voorwaarden zoals een bezetting van Servië door de Navo, die elke onderhandelde oplossing meteen al uitsloten. Hetzelfde is gebeurd in Afghanistan. De Taliban was bereid om Osama Bin Laden uit te leveren aan een internationale rechtbank, maar de VS hebben dat meteen geweigerd. Saddam Hoessein wou de VN-inspecteurs opnieuw toelaten maar ook dat volstond niet om de oorlog te vermijden. Kadhafi stelde voor om internationale waarnemers toe te laten en president Chavez van Venezuela te laten bemiddelen – tevergeefs.

De Franse linkerzijde is in de val gelokt door de logica van de “humanitaire interventie” en voelt zich nu verplicht Sarkozy te steunen. Als alles goed verloopt is Sarkozy goed geplaatst om de verkiezingen van 2012 te winnen en links zal hem daarbij een opstapje hebben bezorgd. Als het tegenvalt zal alleen het Front National daarvan profiteren: de enige partij die zich tegen de interventie heeft verzet!

De ware bedoeling van de “humanitaire interventie” in Libië is volgens Bricmont de onzekerheid over de toekomst in het Midden-Oosten na de val van Moebarak in Egypte en Ben Ali in Tunesië. De mogelijkheid bestaat dat die landen een vijandige houding tegenover Israel aannemen. Om de controle over het gebied te bewaren en Israël te beschermen moeten de regeringen die vanouds de Joodse staat en het Westen vijandig gezind zijn verdwijnen: Iran, Syrië en Libië. Het regime van Kadhafi is de zwakste schakel en wordt daarom eerst aangevallen. Maar de VS en het Westen staan voor een serieus probleem. De poging om een bevriend regime in Irak op de been te brengen is uitgedraaid op een catastrofe. In Afghanistan hebben de VS blijkbaar geen alternatief voor de corrupte Karzai en in Kosovo is een mafiaregime aan de macht. In Libië doet hetzelfde probleem zich voor: een aanvaardbaar alternatief voor Kadhafi is nog niet gevonden en een nieuwe, pro-westerse dictator genre Moebarak aan de macht brengen is in de huidige context van de Arabische revoluties niet echt verstandig.

Is er een alternatief? Vooreerst, zegt Bricmont, moeten we beseffen dat de militaire interventie in Libië massa’s geld kost. Dat zal vooral uit de Amerikaanse schatkist komen, of correcter van Chinese leningen. Er is geen geld voor onderwijs, wetenschappelijk onderzoek, pensioenen en gezondheidszorg maar ineens is er geld genoeg voor een militair avontuur. Oorlogen en embargo’s hebben altijd desastreuze gevolgen. Het alternatief volgens Bricmont is samenwerking en handel met alle landen, welk regime er ook aan de macht is. Dank zij de handel – maar niet de wapenhandel natuurlijk – worden ideeën verspreid en is er ontwikkeling mogelijk zonder oorlog.

maart 24, 2011 at 7:15 pm 2 reacties

EPIPHANY. DE DRIE KONINGEN KOMEN VAN VER

De Zwitsers-Egyptische filosoof en islamoloog Tariq Ramadan is en werd op diverse plaatsen in de wereld zowel verguisd als opgehemeld: in Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk, Nederland, de US, België… Hij is een promotor van de Euro-Islam.
Het Amerikaanse blad Foreign Policy ziet hem als een Wijze uit het Oosten. Dat komt goed uit, nu we deze dagen de komst van de Drie Koningen vieren, althans volgens de evangelist Mattheüs. Epifanie staat niet enkel voor die komst maar ook voor een openbaring.
Journalist Benjamin Pauker legde Ramadan 5 thema’s voor, die hij kort en gevat van commentaar voorzag. Een openbaring voor sommigen, wellicht? (jc)

I grew up in a very liberal family. I was left alone to decide whether to pray or not to pray. I was very interested in solidarity work so I went to South America after graduation. I started an interfaith dialogue, and this is where faith came back to me. It was seeing the poor and how they remained dignified and retained their faith. It was an answer to my quest.
 
Ik ben in alle vrijheid opgevoed. Ik kon zelf beslissen of ik wilde bidden of niet. Ik wou persé solidariteitswerk doen en zo ben ik na mijn promotie in Zuid-Amerika beland. Ik startte er een inter-religieuze dialoog en zo kwam het geloof  vanzelf  terug naar me toe. Ik zag hoe de armen toch waardig bleven en hun geloof niet verloren. Dat was een antwoord op mijn zoektocht.


In Germany, Angela Merkel has said that multiculturalism failed. But it has not failed. The facts and figures are showing that it’s working. It’s only in our mind that Muslims and Westerners aren’t integrating. But the true success of integration is to not talk about integration.

Volgens Angela Merkel heeft het multiculturalisme gefaald. Hetheeft niet gefaald. De feiten tonen aan dat het werkt. Alleen in onze geesten raken moslims en westerlingen niet geïntegreerd. Het ware succes van integratie bestaat erin dat je er vanzelfsprekend niet over praat.


When Bush called Islam a religion of peace, it didn’t mean anything. He could have said that Islam is a religion of war, just as much as Christianity or Judaism. When I travel in Muslim-majority countries, I tell them: We are not victims. But they are nurturing a sense of victimhood.

Bush noemde de islam een vredesreligie. Hij had hem net zo goed een oorlogsreligie kunnen noemen, evengoed als het christendom of het jodendom. Op mijn reizen in moslimlanden zeg ik ze voortdurend: wij zijn geen slachtoffers. Maar zij willen hun gevoel van slachtofferschap gevoed zien.


I have been targeted by populists and people with a specific agenda. But that’s fine. Politicians are playing for the next election. I’m playing for the next generation.

Populisten en geheime agenda’s kunnen me niet schelen. Politici werken naar de volgende verkiezingen toe. Ik werk voor de volgende generatie.


The war in Afghanistan is a lost battle. The Americans are not going to win. They have already lost. For Muslim nations, the problem is that the frustration with the United States is so deep they are just happy it is failing. But they don’t understand that what could come out of Afghanistan might be worse than what we had before.

De Amerikanen zullen de oorlog in Afghanistan niet winnen. Ze hebben ‘m in feite al verloren. Voor de moslimstaten is het probleem dat ze elk Amerikaans verlies als een soelaas voor hun frustraties zien. Ze begrijpen niet dat de nasleep van Afghanistan weleens erger kon zijn dan wat we al gehad hebben.  

http://www.foreignpolicy.com/articles/2011/01/02/epiphanies_from_tariq_ramadan
http://tegenlicht.vpro.nl/afleveringen/2004-2005/euro-islam-volgens-tariq-ramadan.html

januari 4, 2011 at 2:01 pm 1 reactie

HET KWAKZALVEND VERZET

door Henk Hofland

New York, 24 maart.Een Amerikaanse vriend wiens moeder een Nederlandse achternaam heeft, wilde haar voor haar verjaardag het land van herkomst laten zien. „Maar denk je dat het wel helemaal veilig is?” vroeg hij. Mankeerde ze iets, was hij bang dat ze onderweg ziek zou worden? „We hebben in Nederland uitstekende dokters”, zei ik. Dat was juist het probleem. Deze vrouw werd 75 en was zo gezond als een vis. Maar gesteld dat ze bijvoorbeeld een griepje zou krijgen, hoe groot was dan de kans dat de dokter haar voor euthanasie zou voordragen? Zou ze dan nog levend terugkomen?

Hoe kwam hij daar in ’s hemelsnaam bij? Van serieuze mensen had hij gehoord dat de Nederlandse gezondheidszorg nu zo ver was gevorderd, dat ouden van dagen die volgens medisch specialisten gedoemd waren het laatste restje van hun leven uitzichtloos voort te sukkelen, op advies van een medische raad deskundig uit hun lijden werden verlost. Blijkbaar heb ik hem overtuigend tegengesproken. Ze zijn naar Vlissingen gegaan, waar zijn betovergrootvader geboren is, en mevrouw, nu 88, is nog springlevend.

Met een meerderheid van zeven stemmen heeft het Huis van Afgevaardigden dit weekeinde Obama’s gezondheidswet aangenomen. Naar Europese maatstaven gemeten is het niet meer dan vanzelfsprekend dat in een beschaafd land de zorg eindelijk op een fatsoenlijke manier wordt geregeld. Een 43 miljoen Amerikanen waren bij ziekte aan hun lot overgeleverd, en het aantal sterfgevallen per jaar, door gebrek aan tijdige zorg, is volgens de meest pessimistische schatting 34.000. Hoe is het dan mogelijk dat deze wet zo lang een zo wijd verspreid en verbitterd verzet heeft veroorzaakt?

In het algemeen hebben Amerikanen een diep wantrouwen tegen wat big government wordt genoemd, een overmaat van staatsbemoeienis met het particuliere leven, en dus ook collectieve regelingen van de overheid die de burger in zijn vrijheid beperken terwijl hij meer belasting moet betalen. Op zichzelf een begrijpelijk standpunt. Maar probeer in de zuidelijke staten niet hem zijn recht op het bezit van een vuurwapen af te nemen. Dat staat gelijk aan de uitnodiging tot een revolutie. Geen politicus zal het trouwens nu in zijn hoofd halen de National Rifle Association aan te pakken. Laat dat aan Michael Moore over, en bovendien, het is niet aan de orde. Het rechts Republikeins verzet heeft andere wortels. Het is opgeleefd in Obama’s verkiezingscampagne, toen hij, in het bijzonder door godsdienstig rechts, op de meest absurde manier is belasterd. Hij zou in het geheim moslim zijn, was bevriend met een terrorist, wilde van Amerika een socialistische staat maken, enz. Dat werd allemaal in volle ernst verteld door de profeet van de talkradio, Rush Limbaugh, en de vervaarlijke Glenn Beck van het televisiestation Fox News, dat tot het media-imperium van Rupert Murdoch hoort. Na de verkiezingen is het even gekalmeerd, maar toen het ernst werd met de gezondheidswet is het verbaal geweld weer in volle hevigheid opgeleefd. Beck heeft Obama een racist genoemd, „met een diep gewortelde haat tegen de blanken en hun cultuur”. Hij zou het plan hebben om death-panels te laten beslissen of bejaarden al dan niet geëuthanaseerd moeten worden. Mike Huckabee, voormalig Republikeins kandidaat voor het presidentschap, verklaarde over het economisch beleid van Obama, „dat dit koren op de molen van Lenin en Stalin zou zijn geweest”. De Tea Party-beweging leek zich tot een conservatief-revolutionaire factor te ontwikkelen en heeft zich berucht gemaakt door openlijk racistische agitatie. En terzijde gezegd, hierin past ook de beschuldiging van generaal John Sheehan, die de schuld van de tragedie van Srebrenica in 1995 geeft aan Nederlandse homoseksuele soldaten van wie iedereen begrijpt dat ze te laf zijn om te vechten.

Rechts Republikeins heeft met de benoeming van George W. Bush door het hooggerechtshof zijn macht opnieuw gevestigd. Daarna is de natie door leugens en waanvoorstellingen verstrikt geraakt in twee oorlogen die nog niet zijn afgelopen en gigantische kapitalen blijven verslinden. En intussen is het Westen in zijn geheel door de nog steeds durende economische crisis overvallen. Tegenover de politiek van de Democraten weet de oppositie op de uiterste rechtervleugel niets anders te stellen dan geschreeuw waarvoor een kwakzalver zich zou schamen. Dat is niet louter een Amerikaans probleem. Als de leidende natie van het Westen zich in zulke moeilijkheden bevindt, heeft in meerdere of mindere mate het hele bondgenootschap daaronder te lijden.

De vraag is dus welke betekenis deze Democratische overwinning zal hebben. Je kunt niet zeggen dat Obama sinds zijn inhuldiging niet zijn best heeft gedaan om de bakens van zijn voorganger drastisch te verzetten. Maar over de verkiezingen in Irak blijven de partijen dodelijke ruzies maken en het Pentagon overweegt nu de Afghaanse boeren toch nog maar even de verdiensten van de papaverteelt te gunnen. Overigens zijn die vraagstukken even op de achtergrond geraakt. Na de gezondheidszorg gaat het nu weer om de economie. Er zit weer groei in: het laatste kwartaal van vorig jaar met 5,7 procent. Deze regering heeft het land voor een totale ineenstorting behoed. Maar intussen zijn wel acht miljoen banen verloren gegaan en in januari van dit jaar was omstreeks 10 procent werkloos. Ook dat vertaalt zich in politieke onvrede.

Over zeven maanden komt met de tussentijdse verkiezingen de volgende krachtmeting. Vergelijk het even met Nederland. Een electoraat in ongeduld en boze onzekerheid en in Amerika een leiderschap dat zich iedere dag opnieuw moet bewijzen tegen een bloeddorstige oppositie. Een vorm van redelijkheid tegen de radicale kwakzalvers. Dat is de overeenkomst.
http://weblogs.nrc.nl/hofland/2010/03/24/het-kwakzalvend-verzet/#more-116

maart 25, 2010 at 3:22 pm 1 reactie

EEN NIEUW STRATEGISCH CONCEPT VOOR DE NAVO

door H.J.A. Hofland

Meer dan acht jaar na het begin van de oorlog in Afghanistan komt de nieuwe secretaris-generaal van de NAVO, A.F. Rasmussen, tot de conclusie „dat we mogelijk de moeilijkheden daar de afgelopen jaren hebben onderschat”. Er zijn meer troepen nodig, er moet meer samenwerking tussen het militaire en het civiele gezag komen. „Maar”, zegt hij in een vraaggesprek in NRC Handelsblad van 8 februari, „we mogen dat onderschat hebben, we hebben er ook lering uit getrokken. Dus ben ik optimistisch. De situatie blijft moeilijk, maar het tij is aan het keren.” 

Een interessant gesprek, maar misschien ook de zoveelste poging van NAVO en de VS om de Nederlandse regering ervan te overtuigen dat onze soldaten in Afghanistan moeten blijven, liefst in een vechtmissie, maar als het niet anders kan in een nieuwe vorm: de trainingsmissie. Intussen heeft de NAVO het officiële verzoek gedaan. Onze eerste vraag zou dan moeten zijn wat president Obama en de nieuwe secretaris-generaal precies van de mislukte Afghaanse experimenten hebben geleerd. En is er dan enige garantie dat het – met de kennis van nu, zoals we tegenwoordig zeggen – deze keer wel zal lukken?

Die vraag kun je een militair niet stellen. „Any war will surprise you”, zei Dwight Eisenhower, toen nog generaal. Dat was in de tijd waarin geordende legers hun ouderwetse veldslagen wonnen of verloren. Sinds 11 september 2001 zijn we gaan begrijpen dat de oorlogen waarin we nu zijn verwikkeld, op een andere manier worden gevoerd. Met bermbommen, zelfmoordenaars, onbemande vliegtuigjes, het winnen van de hearts and minds van de plaatselijke bevolking, enz. De asymmetrische oorlog. Hoe die moet worden gevoerd, leren we nu heel langzaam in Irak en Afghanistan. Maar hoe zo’n oorlog moet worden gewonnen, weten we nog steeds niet.

Rasmussen denkt aan een nieuw ‘strategisch concept’. Een commissie onder leiding van oud-minister van Buitenlandse Zaken Madeleine Albright en de vroegere president-directeur van Shell Jeroen van der Veer is al een paar maanden bezig daarvoor een ontwerp te maken. Intussen praat het kabinet ook al een paar maanden over de vraag of de Nederlandse missie in Afghanistan moet blijven, en zo ja, in welke vorm en van welke omvang. We waren daar al geëvolueerd van een opbouwmissie tot een vechtmissie, en nu ligt er een trainingsmissie in het verschiet. Stemt Den Haag daarmee in, dan is dat een tersluikse schending van de vorige toezeggingen. Toen werd beloofd dat het in 2010 met onze aanwezigheid afgelopen zou zijn. Aan dergelijke veranderingen zijn we gewend geraakt.

Als de NAVO goed haar best blijft doen, zal er binnen afzienbare tijd een nationaal Afghaans leger van 150.000 man op de been zijn gebracht. Dat klinkt goed. Maar welke regering zal het dan dienen? Komt na president Karzai die zich met een onnavolgbare corruptie heeft laten herkiezen, een staatshoofd dat ons even vriendschappelijk gezind zal zijn? Of zijn we nu bezig de soldaten te trainen die onder een volgende president onze vijand zullen zijn? Volstrekt uitgesloten is het niet.

Is het niet beter met het besluit tot voortzetting van de Nederlandse militaire aanwezigheid te wachten tot we weten wat het nieuwe strategische concept inhoudt? In de International Herald Tribune van 5 februari staat een bijdrage van Michael Gorbatsjov over ‘de lessen van Afghanistan’ zoals die tussen 1979 en 1988 door de Sovjet-Unie zijn geleerd. Volgens Gorbatsjov is een militaire oplossing niet mogelijk. Er moet gestreefd worden naar een politieke oplossing waarbij de troepen moeten worden teruggetrokken. Ook dan is succes niet verzekerd, maar alles is beter dan een zogenaamde militaire overwinning. Verder beveelt hij aan de buren van Afghanistan in het genezingsproces te betrekken: Iran, Pakistan en Rusland die per slot van rekening evenveel belang bij een vreedzame oplossing hebben.

Zo keren we terug tot het nieuwe strategische concept van de NAVO. Na het einde van de Koude Oorlog en de betrekkelijke luxe van de jaren negentig beseft het Westen sinds september 2001 dat het opnieuw wordt bedreigd, nu door het islamistisch fundamentalisme dat zijn wortels heeft in het Midden-Oosten. Na de enorme vergissingen die onder leiding van Bush bij de bestrijding daarvan zijn gemaakt, is er onder zijn opvolger nog geen samenhangende strategie ontwikkeld die enige verbetering belooft. Er is ook geen sprake van een duidelijke tegenstander, er zijn geen regeringsleiders met wie, om acute gevaren te bezweren, topconferenties kunnen worden gehouden. Behalve de chaos in Afghanistan zijn daar het onverzoenlijke Iran van Ahmadinejad dat aan een kernwapen werkt, het proletariaat van het theocratische Saoedi-Arabië, het half verwoeste Irak, de kernmacht Pakistan, hard op weg een failed state te worden, het verder etterende Israëlisch-Palestijnse conflict en nog wat problemen van geringer orde. De vijand is multicentrisch en bedient zich van strijdwijzen waarop wij met onze geavanceerde bewapening geen antwoord hebben.

Meer dan ooit bestaat hier de behoefte aan een nieuw strategisch concept. Als dat op tafel ligt, kunnen we het bestuderen, bespreken, om daarna te besluiten of er nog een missie naar Afghanistan zal gaan. Nu een beslissing nemen is in ieder geval voorbarig en als we instemmen een blijk van voorbarige dienstbaarheid. (HH)
—–

NASCHRIFT : POLITICAL STALKING

De vraag van Rasmussen is ook aan België gesteld, zoals aan alle andere NAVO-landen. Bijzonder in ons geval is wel het doortastende optreden van de Amerikaanse ambassadeur Howard Gutman. Hij had in een speech een openlijk politiek verleidingsmanoeuvre uitgevoerd richting vice-premier Laurette Onkelinkx (PS). Indien zij erin toestemt meer Belgische troepen naar Afghanistan te sturen (en meer gevangenen uit Guantanamo in België op te nemen), zal zij ‘na mijn president de machtigste persoon ter wereld kunnen worden’.
Voorlopig lijken noch Onkelinkx noch premier Leterme zich te laten charmeren/chanteren door de nieuwe Amerikaanse ambassadeur.
De aanvankelijk sympathieke praatjes en optredens van Gutman dreigen meer en meer een vorm van ‘impudence’ te worden – en hijzelf ‘a pita’. We weten onderhand wel dat hij nauw bevriend is met Obama, dat hij zowel Nederlands als Frans leert, dat hij alle gemeenten van België wil bezoeken, dat hij naar de wedstrijden van Standard gaat en nu ook naar het carnaval in Aalst.
Meneer Gutman zou het onderscheid moeten leren tussen assertieve diplomatie en inmenging in de binnenlandse aangelegenheden. Howard Gutman die snoepjes uitdeelt aan Belgische ministers: political stalking? (jc)

VS-Ambassadeur Gutman legt de lat wat lager

februari 15, 2010 at 9:14 am 2 reacties

OBAMA: “NO, WE CAN NOT!”

Terug in zijn eenzaam ovaal kantoor na zijn speech dinsdagavond in West Point, keek president Obama diep in het glas en lang in de spiegel. Daarna gaf hij de volgende speech:

“Waarde planeetgenoten,

Ik weet dat ik verkozen ben op basis van hoop.  Hoop dat Amerika zou ophouden met oorlog voeren. Hoop dat er een klimaat van vrede zou komen waarin zelfs de Israeli’s en Palestijnen de strijdbijl zouden begraven. Hoop dat we onze enorme productiviteit zouden gebruiken om de welvaart van iedereen te vergroten. Om de mensen basisrechten te geven zoals gezondheidszorg en een dak boven het hoofd. Hoop dat we zouden ophouden de wereld zo snel te vervuilen dat onze overlevingskansen erdoor in gevaar komen.

Maar sinds ik president ben, zijn onze toch al gigantische bewapeningsuitgaven nog groter geworden. Gezien de wereld uit elkaar valt en Amerika’s sukses steunt op de instandhouding van de internationale orde, zie ik me genoodzaakt om nog 30 000 soldaten naar Afghanistan te sturen. Dat betekent een escalatie van de oorlog en zoals velen voor mij, zeg ik dat de escalatie nodig is om de oorlog te verkorten. Was niet de eerste wereldoorlog al de oorlog die alle oorlogen moest beeindigen? Ik weet het, de vredeskandidaat is een oorlogspresident geworden. Maar ik zie geen alternatief. Zelfs verschillende van Bush’s vuilste praktijken, zoals ‘rendition’ –het kidnappen van verdachten om hen dan te  laten verhoren in landen waar de ondervragers niet op de vingers worden gekeken- moest ik noodgedwongen overnemen.

Sinds ik president ben heb ik al voor meer dan duizend miljard dollar schulden gemaakt en dat geld heb ik vooral aan banken en grote bedrijven gegeven. Ik weet het, ik was de kandidaat die campagne voerde tegen cadeau’s geven aan de rijken en nu doe ik dat zelf.  Maar opnieuw- ik zie geen alternatief. Als de geldmolen niet kan draaien, stort het hele kaartenhuis in elkaar.

Gezondheidszorg voor iedereen? Dat had ik graag gewild, ja. Maar de macht van het met Wall Street verwoven medisch-industrieel complex, gecombineerd met de groeiende staatschuld, de geldhonger van het Pentagon en de pensioen-verplichtingen aan de babyboomers garanderen dat daar voorlopig vrijwel niets van in huis zal komen.

De ‘green tech boom’, de globale aanpak van het klimaatsprobleem? Forget it. Ik heb er geen geld voor. En politiek kapitaal evenmin. Ik moet daar heel zuinig mee omspringen. Het Midden-Oosten? Laat me niet lachen. Ik kan zelfs geen staatsgreep in Honduras ongedaan maken. In Honduras! Niet dat ik daar op papier de macht niet toe heb. Maar als een spin loop ik over een haast onzichtbaar web, een netwerk van coalities, van machtsallianties tussen bedrijven, politici, media en nog zoveel meer. Wat ik als president kan doen is in dit web nieuwe banen spinnen die nieuwe connecties maken zonder het web te verstoren. Maar ik moet zorgen dat ik geen gaten trek in dat web, want daarin kunnen verbindingen ontstaan die zich tegen mij keren. Dan wordt de spin zelf verlamd. Een president is eerder een cowboy dan een schaker die simultaan zeven wedstrijden speelt (zoals Kissinger over me zei, eraan toevoegend dat ik ze alle zeven verloor).  Die zeven schaakborden hebben met elkaar geen verband maar de kudde van de cowboy wel. Hij moet het geheel zien, een stampede in de kiem smoren, de troep bijeen houden, beletten dat het web scheurt. Geloof me, het is meer dan een fulltime-job. Het zuigt me leeg en pomt me dan weer vol adrenaline.”

Na opnieuw op Johnnie Walker (black label)  beroep te hebben gedaan, voegde de president eraan toe:

“En ondertussen probeer ik te doen wat ik kan zodat de boot waarop we allen passagiers zijn niet kapseist…”

Na nog enkele glazen zei hij,  zo dronken dat hij het zich de volgende dag niet zou herinneren:

“Waarde planeetgenoten, u geloofde mijn slogan, ‘Yes we can’ maar de waarheid is, ‘No, we cannot.’ U hebt mij als de oplossing aanzien maar ik ben deel van het probleem”.

(Opgetekend door Tom Ronse)

december 2, 2009 at 9:02 am 2 reacties

SISYPHUS IN AFGHANISTAN

afghanistan-map

 HET GEDULD RAAKT OP

 door Henk Hofland

Weer twee Nederlandse soldaten gesneuveld in Afghanistan. En dan de gebruikelijke reacties van respect en medeleven, de verzekering dat hun inzet niet vergeefs is geweest en dat het volk achter de troepen blijft staan. Het hoort zo, het zal allemaal gemeend zijn. Maar er ontbreekt iets. We zijn in Afghanistan als lid van de NAVO, hebben in Uruzgan zelfs een ‘leidende rol’, maar toch is de regering erin geslaagd te doen alsof het eigenlijk om een bilaterale verhouding tussen Uruzgan en Nederland gaat. Wij hadden daar een opbouwmissie, we sloegen waterputten en bouwden scholen, we volgden de inktvlekstrategie waardoor onze heilzame invloed langzaam maar zeker werd uitgebreid. De Afghanen waren er ontvankelijk voor en onze bondgenoten een beetje jaloers. Toen bleek dat de Talibaan zich hadden gereorganiseerd. De opbouwmissie veranderde in een vechtmissie. Er sneuvelden meer Nederlanders, maar dat bracht geen verandering in de visie van de regering. Nog altijd denken we dat we daar bilateraal bezig zijn en al doende onze bondgenoten een voorbeeld geven.

In werkelijkheid is onze missie niet meer dan een onderdeeltje in een complex dat met de dag ingewikkelder wordt zonder dat Den Haag en de soldaten overzee daarop enige invloed hebben. Een van de laatste bewijzen daarvan is het verloop van de Afghaanse presidentsverkiezingen.

Er was rekening gehouden met enig bedrog, maar een oplichterij van deze omvang heeft zelfs de deskundigen verrast. Kiezers troffen tot de nok toe voorgevulde stembussen aan. In achthonderd stemlokalen die alleen op papier bestonden, zijn honderdduizenden stemmen op president Karzai uitgebracht. Tegen de 15 procent van de stemlokalen bleef op de dag van de verkiezingen gesloten en meldde daarna een overweldigende meerderheden voor Karzai. Als de op deze manier bereikte zege wordt erkend, zullen we de komende jaren te maken hebben met een president aan wie het de democratische legitimering ontbreekt, in een land waar we de democratie willen brengen.

In zijn campagne had Karzai, beschermeling van de Amerikanen, zich erop laten voorstaan dat hij degene was die zich tegen Amerika verzette. Dat bracht columnist Thomas Friedman tot een uitbarsting van woede: hoe je door je beschermeling geëxploiteerd wordt! Zijn collega Nicholas D.  Kristof legt uit dat president Obama met zijn plannen om na de 21.000 man extra nog meer troepen te sturen, bezig is een historische fout te maken. Daardoor zullen de Afghanen nog meer geneigd zijn hun bevrijders als bezetters te zien. Escalatie van Amerikaanse kant zal geen vrede brengen, maar de tegenstand doen toenemen, met onvoorspelbare gevolgen, niet alleen voor Afghanistan, ook voor de wankele bondgenoot Pakistan. Deze columns zijn symptomen van de kentering in de Amerikaanse publieke opinie.

Zo gaat het ook in Duitsland. Op 27 september worden daar algemene verkiezingen gehouden. Na een recente, op Duits initiatief door de Amerikanen uitgevoerde luchtaanval, waarbij behalve een aantal Talibaanstrijders ook ongeveer twintig burgers het leven lieten, wordt de Duitse militaire aanwezigheid tot inzet in de verkiezingsstrijd. Ook in Duitsland heerst onduidelijkheid over de bedoelingen en de strategie. Die Linke, de oppositiepartij van Oskar Lafontaine, wil de soldaten terugtrekken. Bij de andere partijen neemt de verwarring toe, en bij de kiezers de achterdocht. Ongeveer hetzelfde beeld zien we in Engeland en Frankrijk. We weten niet of het tot Afghanistan is doorgedrongen, maar de Talibaan is er in ieder geval in geslaagd de publieke opinie van het Westen te bereiken en verwarring te stichten.

Intussen is de Europese Unie bereid de economische hulp – nu een miljard euro per jaar – te verhogen onder voorwaarde dat  de volgende president de corruptie beter zal bestrijden. Gegeven de Afghaanse verhoudingen moeten we er dus rekening mee houden dat de eer van de corruptiebestrijding zal toevallen aan  Karzai, de president van de voorgevulde stembussen. Op de conferentie van de ministers van Buitenlandse Zaken in Stockholm, waar deze voorwaardelijke bereidheid tot uitbreiding van de hulp werd geformuleerd, zei minister Verhagen te verwachten dat „de EU nog jaren in Afghanistan zal blijven”.

Daar hebben we het weer. Met alle respect, het is een gratuite verklaring. Binnenkort is het acht jaar geleden dat de Amerikaanse luchtmacht de grotten van Tora Bora  bombardeerde omdat Osama bin Laden zich daar zou schuilhouden. Daarna werd Kabul bevrijd en begon de grote democratisering, die weer half werd uitgesteld omdat het Irak van Saddam Hoessein van zijn massavernietigingswapens moest worden ontdaan. Voorzover we weten woont Bin Laden nog steeds in een onbekende grot, de mvw’s bleken niet te bestaan en de herbouw van Afghanistan werd uitgesteld.

Al deze experimenten in buitenlandse politiek hebben in acht jaar honderdduizenden het leven gekost en miljarden verslonden. En nu opnieuw, terwijl Irak langzaam naar de status van een georganiseerde staat lijkt te wankelen, wordt de publieke opinie van het Westen gevraagd zich aan het hernieuwde Afghaanse experiment te wagen. Het publiek heeft al ongelofelijk veel geduld gehad. De vraag wat dit nieuwe macroprobeersel  zal gaan kosten, in levens en geld, wordt steeds dringender. En is er nu enige kans van slagen? Kan die kans in een percentage worden uitgedrukt? Ook het geduld van het publiek behoort tot het politieke kapitaal; en het geduld raakt op.

Deze column verscheen in NRC Handelsblad van 9 september. Een vorig commentaar van Hofland over hetzelfde onderwerp vindt u hier:  

http://weblogs.nrc.nl/hofland/2009/07/15/sisyphus-in-afghanistan/

lees ook Anne Applebaum in Slate:
http://www.slate.com/id/2227232/

reacties op Friedman en Kristof in The New York Times:
http://www.nytimes.com/2009/09/10/opinion/l10afghan.html?_r=1

september 10, 2009 at 9:28 am Een reactie plaatsen

“Irak zal Obama meer veranderen dan omgekeerd”

door Tom Ronse

Vorige vrijdag zei president Obama dat alle Amerikaanse troepen tegen 2011 uit Irak zullen vertrokken zijn. De speech lokte geen felle reacties uit. Misschien omdat 2011 nog zo ver lijkt. Er kan intussen nog zoveel gebeuren. In zijn nieuw boek “The Gamble” (‘De Gok’) voorspelt Wahington Post-journalist Thomas Ricks dat 2009 een bijzonder moeilijk jaar zal worden voor de Amerikanen in Irak. Veel mensen veronderstellen dat de oorlog er min of meer achter de rug ligt maar volgens Ricks vergissen ze zich. Hij denkt dat we nog maar halfweg zijn en twijfelt er sterk aan of de beloofde totale terugtrekking zal gerealiseerd worden. Generaal Odierno, de huidige Amerikaanse bevelhebber in Irak, zei hem dat de Amerikaanse troepenmacht kon verminderd worden van de huidige155 000 naar 35 000…in 2015. Ricks besluit zijn boek met een citaat van de Amerikaanse ambassadeur in Bagdad, Ryan Crocker: “De gebeurtenissen waarvoor de Irak-oorlog zal herinnerd worden, moeten nog plaatsgrijpen.”

De ‘surge’ die relatieve rust bracht in Irak was volgens Ricks maar een half sukses. Militair was de operatie geslaagd maar politiek niet. Hij beschrijft het resultaat als een soort wapenstilstand die door de diverse fracties in Irak wordt gebruikt om zich voor te bereiden op de strijd om de macht die zal losbarsten als de Amerikaanse troepen het land beginnen te verlaten. Volgens de Amerikaanse generaals en andere experts die hij voor zijn boek interviewde, is Irak meer verdeeld dan ooit. Hij verwacht dat het geweld in Irak weer zal oplaaien en Obama onder zware druk zal zetten om de terugtrekking uit te stellen. “Irak zal Obama meer veranderen dan Obama Irak zal veranderen”, voorspelde hij onlangs in de NBC-show “Meet the Press”. Geen enkele Amerikaan in Irak verwacht dat het land een stabiele democratie zal worden, meent Ricks. In plaats daarvan voorziet hij dat de macht de facto in handen zal komen van “vele kleine Saddams” die er hun hand niet voor zullen omdraaien om een dorp waar ze iets tegen hebben, in as te leggen. De grootste winnaar van de oorlog is volgens hem Iran, wiens invloed in Irak fors is toegenomen.

 

Een pover resultaat van een oorlog die in Irak aan een miljoen mensen het leven kostte en vier miljoen mensen hun huis uitjaagde. Die obsceen veel geld opslokte en zo de economische crisis erger maakte. Die geen massale vernietingswapens vond maar de productie ervan (in Iran) in de hand werkte. Die geen democratie bracht en geen vrede. En die je niet zomaar uit het stopcontact kunt trekken, wat Obama ook belooft. Hij is de gevangene van wat vooraf ging. We hopen natuurlijk dat Ricks ongelijk krijgt en dat rustig wordt in Irak. Maar hoe meer je verneemt, hoe minder je dat gelooft.

 

Er is nog geen enkele Amerikaanse soldaat terug getrokken uit Irak maar intussen is Obama alvast begonnen met een ‘surge’ in Afghanistan. Naar dat land vertrekken 17 000 verse troepen, wat het totale Amerikaans contingent op 50 000 brengt. Later zouden er nog 10 000 bijkomen. Het gevangenenkamp in Guantanamo heeft Obama gesloten maar in soortgelijke gevangenissen in Afghanistan, waar de gedetineerden zonder toegang tot de rechtbank opgesloten blijven, is niets veranderd. Ook de politiek van ‘rendition’ –het uitlenen van gevangenen aan landen met weinig scrupuleuze ondervragingstechnieken- blijft gehandhaafd.

 

maart 3, 2009 at 7:14 am 1 reactie


Kalender

april 2014
M D W D V Z Z
« mrt    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Posts by Month

Posts by Category


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 542 andere volgers