Posts tagged ‘Angela Merkel’

TRUMP AAN DE SCHELDE

Bart De Wever en de strategie van de angst.

Door Johan Depoortere

Bart De Wever moet met tevredenheid terugkijken op zijn recente optreden in Terzake. De Antwerpse burgemeester kiest zijn mediamomenten zorgvuldig uit en nu was er reden genoeg om de partijcommunicatie in eigen handen te nemen. Zijn goudhaantje Franken lag serieus onder vuur, krachtpatser Jambon slaagt er niet in een geloofwaardige strategie uit te werken voor het zogenaamde “transmigratieprobleem,” “straffe madam” Zemir leek uit de bocht te gaan met haar verzet tegen een islamschool in haar thuisbasis Genk. De leiders van de coalitiepartijen roken bloed en schoten met scherp.

Maar de voorzitter trad hen in Terzake met open vizier tegemoet: het zelfvertrouwen, de assertiviteit, ja de agressiviteit spatte ervan af. De baas zou even de puntjes op de i zetten: ja de – nog op te richten – islamschool in Genk is een gevaar voor de democratie en ja Franken heeft een model op zak voor de oplossing van het migratieprobleem, het Australische namelijk dat zijn doeltreffendheid bewezen heeft: geen enkele vluchteling sterft nog op zee en de kampen op de eilanden in de Stille Oceaan zijn leeg. Nog een ideetje van de voorzitter: pak die “transmigranten” hun mobieltje af en je ziet dat ze België voortaan zullen vermijden als de pest. Probleem opgelost.

Dat het allemaal zover is moeten komen daarvoor is de Duitse bondskanselier Angela Merkel verantwoordelijk: de toestroom van vluchtelingen, de Brexit, de “destabilisatie van de Duitse democratie” – allemaal de schuld van het “Wir schaffen das.” De keizer van Antwerpen klopte zich luidruchtig op de borst: Had hij het immers niet allemaal precies zo voorspeld? En hij haalde er zijn beste Engels voor boven: “I hate to say I told you so.”

Helaas helaas blijkt er met de “oplossingen” uit de koker van de keizer een en ander loos te zijn en lijden de beweringen van De Wever onder een hoog Trumpgehalte. Dat Merkel verantwoordelijk zou zijn voor de “toestroom” van vluchtelingen en alle ellende die daarmee gepaard gaat wordt door de feiten tegengesproken. Onderzoek door het Duitse kwaliteitsblad Die Zeit en de Britse universiteit van Oxford leert dat de vluchtelingenstroom uit Syrië al in 2012 op gang is gekomen, drie jaar vóór de uitspraak van Merkel. Niet de beroemde zin van de Duitse bondskanselier maar de opflakkering van de oorlog in Syrië was daarvan de oorzaak. Na het “Wir schaffen das” is het aantal vluchtelingen in Europa niet toe- maar afgenomen. De opkomst van Alternative für Deutschland waar De Wever naar schijnt te verwijzen is behalve door de immigratiepolitiek van Merkel nog door tal van andere oorzaken te verklaren. De manier bijvoorbeeld waarop de Duitse eenmaking is verlopen die een economische kaalslag heeft veroorzaakt in de voormalige DDR en die een groot deel van de Oostduitse bevolking met diepe frustraties heeft achtergelaten. Sympathiseren met de anti-migratiestandpunten van extreem-rechts en tegelijk krokodillentranen plengen over de teloorgang van de democratie: ziedaar de spagaat van de NVA.

 

Vluchtelingen op het eiland Nauru “Isle of Despair”

Zowel De Standaard als Terzake brachten de dag na het interview met De Wever verhalen over de werkelijke toestand op de eilanden die volgens de NVA-voorzitter “ontruimd” zouden zijn en dus het succes zouden bewijzen van de Australische vluchtelingenaanpak. Het gaat om de eilanden Nauru (in de Stille Oceaan) en Manus op Papoea-Nieuw-Guinea. Daar worden sinds 2013 kandidaat-asielzoekers opgesloten die per boot Australië proberen te bereiken. De levensomstandigheden in de detentiekampen zijn onmenselijk. Het kamp op Manus werd inderdaad eind vorig jaar gesloten, maar de bewoners zijn niet verdwenen; ze dolen rond op het eiland, worden bedreigd door de plaatselijke bevolking en kunnen nergens naartoe, tenzij ze zich bereid verklaren terug te keren naar het land dat ze om veel redenen zijn ontvlucht. “Op Nauru zitten honderden kinderen vast zonder utizicht op een toekomst,” schrijft De Sandaard Dat leidt tot depressies en zelfmoordpogingen. ‘Sommige kinderen zitten er al zo lang dat ze niet langer praten of eten’, zei Daniel Webb van het Human Rights Law Center in Melbourne deze week aan de Washington Post.Tot zover het Australische succesverhaal.

De Wever haalde  nog een tovermiddel uit zijn hoed om de problemen van transmigratie op te lossen: Pak de migranten hun mobieltjes af. De keizer van Antwerpen ziet zich als “minister van binnenlandse zaken, van justitie en nog wat meer” merkte justitieminister Koen Geens sarcastisch op. Hij had eraan toe kunnen voegen dat de NVA-voorzitter zich ook met de wetgevende macht lijkt te vereenzelvigen. Maar een nieuwe wet is blijkbaar niet nodig om de migranten te pesten: nu al klagen tientallen van hen dat de politie hun mobieltje afpakt: de levenslijn in hun precaire omstandigheden. Daar blijft het overigens niet bij: getuigenissen over hondenbeten, verwondingen en agressief gedrag door politiemensen zijn schering en inslag. Niets van dat alles zal wanhopige mensen ervan weerhouden om in of via België een menswaardig bestaan te zoeken. Volgens professor Mirjam van Reisen, voorzitter van het adviesorgaan Europe External Policy Advisors, werkt het afpakken van smartphones om mensensmokkel te stoppen zelfs volledig averechts: “Om mensenhandelnetwerken in kaart te brengen, heb je het vertrouwen nodig van de slachtoffers” zegt ze tegen Apache (maar dat is dan weer een “lasterlijk medium” volgens De Wever).5

In dit gebouw zou een islamitische school moeten komen. Niet als het van de NVA afhangt.

Tenslotte is er de controverse over het voornemen van de organisatie Milli Görüs om een islamitische school op te richten in Genk. Volgens De Wever is Milli Görüs een gevaar voor de democratie. De Duitse veiligheidsdiensten zien “banden met de Sharia, het verheerlijken van terreur en het salafisme” beweerde De Wever in Terzake. Alweer volgens De Standaard blijken die Duitse Veiligheidsdiensten een veel genuanceerder beeld te hebben van de organisatie die overigens haar banden met Turkije wil versoepelen. De Standaard: ‘De leden van de organisatie mogen niet meer in hun geheel tot het extremistisch milieu gerekend worden’, staat in rapporten van de federale (Duitse – jd) inlichtingendienst.’ De alarmkreten van Demir en De Wever zijn dus op zijn minst voorbarig maar passen perfect in de strategie van de angst waarmee de NVA op electoraal succes rekent: angst voor de islam, angst voor migranten, angst voor de drugsmaffia, angst dat uw kinderen geen fatsoenlijk onderwijs zullen krijgen, angst voor Borgerhout, angst voor de Turnhoutse Baan – de lijst is eindeloos. Om de angst op te poken zijn alle middelen goed, inclusief platte leugens en demagogie.

 

1 Zie Knack 12-01-2017 “Factcheck: bracht Merkel met ‘Wir schaffen das’ de vluchtelingenstroom op gang”

2 Zie: https://salonvansisyphus.wordpress.com/2018/09/06/chemnitz-het-lelijke-gezicht-van-duitsland/

3 De Standaard 21-09-2018 Factcheck ‘De opvangkampen zijn leeg’

4 Ibid

6 De Standaard 22-09-2018 Bart De Wever in Terzake: ‘Volgens de Duitse veiligheidsdiensten doet Milli Görüs zich gematigd voor, maar is ze tegen de westerse waarden’

September 22, 2018 at 5:47 pm 4 comments

MAGNETTE ENCORE

 

5465b0d73570a5ad0ee33235

door Walter Zinzen

Une fois n’est pas coûtume : Mia Doornaert heeft honderd procent gelijk. (DS, 31 oktober). Althans op twee punten : onze kreupele staatsstructuur heeft grote behoefte aan een grondige opknapbeurt en Paul Magnette is de geknipte figuur om premier van België te worden.

Laten we met dat laatste beginnen. Als Magnette ooit aan het hoofd van de federale regering komt te staan , dan zal het zonder de N-VA zijn. Zo hoort het ook. De demonisering door Vlaamse politici van Magnette en bij uitbreiding de PS en zelfs heel Wallonië n.a.v. de CETA-affaire ( ook circus, vaudeville en cinema genoemd) is ongehoord, onverantwoordelijk , onuitgegeven en volstrekt ongegrond. Dat de voorzitter van de N-VA in dit proces vooraan liep, heeft uiteraard niemand verbaasd. Zelfs de natte lente en de droge zomer waren volgens De Wever de schuld van de PS. Wat we van hem echter niet hebben gehoord waren reacties op de inhoudelijke argumenten die Magnette – en vele anderen met hem – aandroeg. Geen woord, geen lettergreep over bijvoorbeeld de kwestie van de arbitrage. Wel een heel duidelijke uitspraak : nooit ofte nimmer zal de N-VA samen met de PS regeren. Laten we hopen dat dit standpunt langer stand houdt dan dat van Charles Michel , die tijdens de verkiezingscampagne in 2014 dure eden zwoer dat hij nooit ofte nimmer met de N-VA zou regeren.

580707cecd701ccd4d7cd210

 

Al dat geroep en getier tegen die vervloekte PS mag ons niet doen vergeten dat ook in Vlaanderen niet iedereen enthousiast is over de Europese handelsverdragen en dat Magnette ook in het Noorden aanhangers heeft. Nederlandstalige Belgen die, net als Mia Doornaert, Magnette een toffe peer vinden. Kiezers die hem in 2019 met veel plezier hun stem zouden willen geven om hem naar de 16 te sturen. Maar dat is onmogelijk. Want Vlamingen kunnen niet voor Walen stemmen en Walen niet voor Vlamingen. Een federale kieskring bestaat in het federale België niet. Een democratisch deficit dat willens en wetens door de politieke klasse boven en onder de taalgrens in stand wordt gehouden om benepen electorale redenen. Stel je maar eens voor dat Magnette met Vlaamse stemmen zou gaan lopen die anders naar de SP.A hadden kunnen gaan !

Zo komen we als vanzelf tot de kreupele staatsvorm waarmee de Belgische compromissenmakers ons hebben opgezadeld. Het lijkt in tegenspraak te zijn met wat vooraf gaat maar dat is niet het geval, integendeel. Mij is geen enkele federale staat bekend waar Magnette zijn nummer met hetzelfde succes had kunnen opvoeren . Als dit “confederalisme aan het werk” was , zoals prof. Maddens denkt, dan weten we eens en voor goed : confederalisme is het laatste wat we moeten hebben. Echt federalisme, zoals dat in andere landen met groot succes functioneert, verdient de absolute voorkeur. Zoals dat bijvoorbeeld in Duitsland het geval is, waar tot nog toe een voorbeeldige vorm van parlementaire democratie heerst. Over de hiërarchie tussen het federale en het regionale niveau bestaat daar een kernachtige uitspraak : Bundesrecht bricht Landesrecht. M.a.w. : de deelstaat is ondergeschikt aan het federale niveau. Stel je maar eens voor dat de deelstaat Beieren tijdens de vluchtelingencrisis zou gezegd hebben : Wir schaffen das nicht en we blokkeren het beleid van kanselier Merkel. Eén enkele deelstaat die de 15 andere deelstaten plus de Bondsregering zou gijzelen : ondenkbaar ! Zoals het ook ondenkbaar is dat één deelstaat de buitenlandse handel van de federatie zou kunnen boycotten Dat is nochtans precies wat bij ons gebeurd is. Dat Paul Magnette, zoals hijzelf zei, de mogelijkheden heeft gebruikt die de Vlaams-Nationalisten hem hebben aangereikt, kun je hem niet kwalijk nemen. Maar in een goed functionerende bondsstaat zouden Magnette en de PS andere mogelijkheden hebben gehad om hun bezwaren tegen het CETA-verdrag te formuleren. Bijvoorbeeld in het federale parlement , zeker als het via een federale kieskring zou verkozen zijn…Daar en daar alleen had het laatste woord over CETA moeten klinken.

Maar ook dat parlement heeft het in deze kwestie – voor de zoveelste keer – laten afweten.

Dus ja, het debat over onze staatsstructuur en het democratisch gehalte ervan moet beginnen. Onverwijld.

580fa583cd701ccd4d800f11

November 2, 2016 at 9:48 am 5 comments

OEKRAÏNE: WERKELIJKHEID EN VERZINSEL

Door Johan Depoortere

De berichtgeving in de mainstream media over Oekraïne mist kader, is onvolledig, simplistisch en vooringenomen. Wie de verhalen leest in de kranten of de verslagen op radio en tv volgt moet wel de indruk krijgen dat het hier gaat om een strijd tussen goed en slecht, tussen dictatuur en democratie, tussen Oost en West.

Neem het artikel in Knack van 20 februari: De vijf hoofdrolspelers in het Oekraïense conflict.” Het gaat, zo schrijft Kevin Van der Auwera om “een conflict tussen de pro-Russische regering van Viktor Janoekovitsj en de pro-Westerse oppositie.” Simpel genoeg: pro-Russisch tegen pro-Westers. Dat veel Oekraïense “nationalisten” helemaal niet pro-Westers zijn maar dromen van een autoritaire staat zonder communisten, Joden, homo’s en ander gespuis wordt hier elegant onder het tapijt geveegd. Dat de verhoudingen tussen de clan van Janoekovitsj en het regime van Poetin gespannen zijn en rijk aan conflicten eveneens. Vervolgens somt Van der Auwera de “vijf hoofdrolspelers” in het conflict op: Klitsjko, Janoekovitsj, Timosjenko, Jatsenjoek en godbetert Ruslana Lyzjytsko. Over de neonazis van Svoboda geen woord, over de extreem-rechtse knokploegen, geen woord: passen immers niet in het plaatje van de “democratische oppositie.”

media_xl_6511645

Op Maidan steekt Verhofstadt een publiek van liberalen, democraten, nationalisten en fascisten een hart onder de riem. Olie op het vuur.

In De Standaard van 20 februari wordt Viktor Janoekovitsj steevast een “stroman van Moskou” genoemd. Dat zijn Partij van de Regio’s in 2013 zowel de presidents- als de parlementsverkiezingen heeft gewonnen wordt daarbij gemakshalve vergeten. Ik moet nog het eerste artikel lezen waarin Vitali Klitsjko, een product van de Konrad Adenauerstiftung en de lieveling van Angela Merkel een “stroman van Berlijn” wordt genoemd. Ik heb nog geen enkel commentaar gelezen met bedenkingen bij het optreden van Guy Verhofstadt die op het Maidanplein de betogers een “hart onder de riem kwam steken:” een grove inmenging in het conflict van een buurstaat. Moet kunnen blijkbaar, alles in naam van de democratie! (1)

Het gaat in onze media bijna uitsluitend over de duizenden betogers in het hartje van Kiev, ongetwijfeld een indrukwekkende massa. Maar over de andere slordige 45 miljoen inwoners van het land vernemen we weinig of niets. Op de historische, culturele en economische breuklijnen die het land grofweg verdelen tussen Oost en West wordt zelden ingezoomd. De verschrikklijke gevolgen van het wilde kapitalisme dat na de val van de Sovjet-Unie hier als “schoktherapie” de bevolking door de strot werd geramd blijven meestal onbelicht. In Oekraïne kwam die schoktherapie zo mogelijk nog harder aan dan in Rusland. Dat de betogers op het Maidanplein dan heil zien in nog meer van dezelfde medicijn kan verbazing wekken, maar een verklaring daarvoor zul je vergeefs in onze kranten zoeken.

Dat de werkelijkheid in Oekraïne iets gecompliceerder is dan de sprookjes in onze media doen geloven moge blijken uit het interview met Jean-Marie Chauviez dat eerder verscheen in “Solidair” het blad van de PTB – de Waalse tegenhanger van de PVDA. Chauviez, een voormalige RTB-journalist, volgt al decennia van nabij de ontwikkelingen eerst in de Sovjet-Unie en later in de landen van het voormalige sovjetblok. Hij publiceert onder andere in Le Monde Diplomatique, Le Soir en verschillende webmedia. Hieronder volgt een licht aangepaste vertaling. 

Lees ook het citaat uit Wikileaks waaruit blijkt wat de oppositie – of althans een belangrijk deel ervan – voor de Oekraïners in petto heeft als ze aan de macht komt. Het is de weergave van een gesprek tussen een kopstuk van Klitsjko’s partij en de Amerikaanse ambassadeur in Kiev. Je vraagt je af of de meerderheid van de betogers op de Maidan beseffen wat ze van hun leiders en de zo aanbeden EU te verwachten hebben.

Viktor_Yuschenko

Viktor Joesjenko: van heiland tot politieke paria

Hun en ons geheugen is kort. Zelf herinner ik me nog levendig de zogenaamde “Oranje Revolutie” in 2004 toen dag en nacht betogers onder mijn hotelkamer “Joesjenko! Joesjenko!” schreeuwden. Viktor Joesjenko was toen de heiland van wie redding werd verwacht. Twee jaar later werd dezelfde Joesjenko door een overgrote meerderheid weggestemd en aan de vergetelheid prijsgegeven. Zijn liberale recepten waren de Oekraïners zuur opgebroken. In de verkiezingen van 2012 haalde zijn partij “Ons Oekraïne” 1,11% van de stemmen. Verbazend hoe nu van eenzelfde remedie een verschillend resultaat wordt verwacht.

“DE OVERGROTE MEERDERHEID VAN DE OEKRAÏNERS WIL DEZE BURGEROORLOG NIET.”

Interview met Jean-Marie Chauviez door David Pestieau

Wat zijn de grote economische problemen waar de bevolking in Oekraïne mee te kampen heeft?

Jean-Marie Chauvier: Sinds de val van de Sovjetunie in 1991 is de bevolking van Oekraïne van 51,4 tot 45 miljoen gedaald. Oorzaken zijn een daling van het geboortecijfer en stijging van het sterftecijfer gedeeltelijk te wijten aan de ontmanteling van de openbare gezondheidszorg. De emigratie is enorm. 6,6 miljoen Oekraïners leven tegenwoordig in het buitenland. Uit het Oosten van Oekraïne zijn velen zijn gaan werken in Rusland waar de lonen merkelijk hoger zijn, uit het Westen gaat de emigratiestroom veeleer naar West-Europa: de serres in Andaloezië bijvoorbeeld of de bouwsector in Portugal. Jaarlijks sturenh de emigranten 3 miljard dollar naar hun land.

Officieel bedraagt het werkloosheidscijfer 8%, maar een groot deel van de bevolking leeft onder de armoedegrens: 25% volgens de regering, 80% volgens andere schattingen. Extreme armoede, gepaard met ondervoeding wordt geschat tussen 2 a 3 tot 16%. Het gemiddeld maandloon bedraagt 332 dollar, één van de laagste in Europa. De armste regio’s zijn de landelijke gebieden in het Westen. Werkloosheidsuitkeringen zijn laag en beperkt in de tijd.ilyintsy-villagers

Poverty_thumb

Extreme armoede in Oekraïne

.

De economische problemen van het land dreigen nog te worden aangescherpt door vrijhandelsakkoord met de EU en de maatregelen van het Internationaal Muntfonds. Vooral in het Oosten van Oekraïne dreigt sluiting van industriële ondernemingen of overname-herstructurering door multinationale bedrijven. Door de verwachte komst van de grote agrobusiness rijst voor de landbouw in de vruchtbare streken van Oekraïne het perspectief van de ineenstorting van de lokale productie die tegenwoordig wordt gedragen door de kleine boeren en de erfgenamen van de kolchozen verenigd in associaties.De aankoop van de rijke landbouwgronden zal in versneld tempo doorgaan. Zo heeft de Britse groep Landkom al 10000 hectare opgekocht en het Russische hedgefund Renaissance heeft 300000 ha gekocht – wat overeen komt met één vijfde van alle Belgische landbouwgronden.

Voor de multinationals zijn er dus heel wat aantrekkelijke brokken in te pikken: sommige industrieën, olie-en gasleidingen, vruchtbare grond en goed opgeleide werkkrachten.

Wat zijn de voor-en nadelen van toenadering tot de Europese Unie?

Jean-Marie Chauvier: De Oekraïners en vooral de jongeren dromen van de EU, de vrijheid om te reizen, de illusies van comfort, een goed salaris, voorspoed etc. – dromen waarop de westerse regeringen speculeren. In werkelijkheid is er geen sprake van toetreding van Oekraïne tot de EU. Er is geen sprake van vrij verkeer van personen. De voorstellen van de EU gaan niet verder dan vrij handelsverkeer, massale import van westerse goederen, het opleggen van Europese standaarden voor de Oekraïense goederen die naar de Unie kunnen worden geëxporteerd – een enorme rem op de Oekraïense export. Rusland dreigt dan weer zijn markt af te sluiten voor Oekraïense producten als het tot een akkoord komt met de EU. Nu al wordt de Russische markt afgeschermd. Het tegenvoorstel van Moskou is de daling van de olieprijs met één derde, 15 miljard dollar steun, douane-unie met Rusland, Kazakstan en Armenië. Poetin heeft een Euro-Aziatisch project dat het grootste deel van de voormalige ruimte van de Sovjet-Unie omvat (met uitzondering van de Baltische landen)  en dat de banden tussen die landen zou aanhalen door industriële samenwerking met Oekraïne op gebieden waar Oekraïne al in de tijd van de Sovjet-Unie sterk in was: luchtvaart, satellieten, wapenindustrie, scheepsbouw etc. en door die industriële sectoren te moderniseren. Het spreekt vanzelf dat vooral Oekraïne zelf brood ziet in dat vooruitzicht.

Kunt u ingaan op de Regionale verschillen in Oekraïne?

Jean-Marie Chauvier: Oekraïne is geen homogene natiestaat maar een divers geheel. Er zijn tegenstellingen tussen de regio’s die een diverse historische achtergrond hebben. Rusland, Witrusland en Oekraïne hebben een gemeenschappelijke oorsprong: de staat van de Oostslaven (9e-11e eeuw) met Kiev als hoofdstad, alternatief “Rus,” “Rusland,” of “Ruthenië” genaamd. Vervolgens hebben ze elk een apart parcours afgelegd in taal, religie en staatsverband. Het Westen is lang verbonden geweest met het Groothertogdom Litouwen, met de Poolse koninkrijken en met het Oostenrijks-Hongaarse keizerrijk. Na de revolutie van 1917 en de burgeroorlog is voor het eerst een nationale entiteit “Oekraïne” ontstaan, die in 1922 mee de USSR heeft opgericht. Het westelijk deel dat door Polen was geannexeerd is in 1935 en daarna opnieuw in 1945 weer aangehecht. In 1954 werd de sovjetrepubliek Oekraïne uitgebreid met de Krim.

Het Oosten van Oekraïne is meer geïndustrialiseerd, heeft een arbeidersmentaliteit en is meer Russischtalig, het Westen waar meer Oekraïens wordt gesproken heeft een boerenbevolking en een ruraal karakter. Het Oosten is orthodox en behoort tot het patriarchaat van Moskou, het Westen is zowel Grieks-Uniatisch katholiek als orthodox, sinds de onafhankelijkheid in 1991 behorend tot het patriarchaat van Kiev. De Uniatisch-katholieke kerk is vooral in het westelijke Galicië traditioneel erg Duitsgezind en komt vaak in conflict met de katholieke kerk in Polen. Het centrum van Oekraïne met Kiev is een mengkroes van Oost en West, overwegend Russischtalig en met elites die pro-oppositie en sterk verbonden zijn met de ultraliberalen in Moskou.

Oekraïne is dus verdeeld – historisch, cultureel en politiek – tussen Oost en West en niemand heeft er belang bij de twee tegen elkaar op te zetten behalve wie mikt op het uiteenvallen van het land en zelfs op burgeroorlog wat bij sommigen zeker de bedoeling is. Door aan te sturen op een breuk, zoals Westerse landen en hun voetvolk ter plaatse doen kunnen de EU en de Navo vroeg of laat hun brok binnenrijven, maar Rusland zal niet achterblijven en ook zijn deel opeisen. Het zou niet de eerste keer zijn dat men een land wetens en willens laat exploderen. Daarbij moet men niet vergeten dat de Europese keuze ook militair zal zijn: de Navo zal volgen en dan rijst de vraag: wat met de Russische basis Sebastopol op de Krim, die overwegend Russisch is en strategisch van belang voor de militaire aanwezigheid aan de Zwarte Zee. Het lijdt geen twijfel dat Moskou zich niet zal neerleggen bij de installatie van een Amerikaanse basis op die plek.

Hoe wordt het conflict in de media gebracht?

Jean-Marie Chauvier: Als een western! De goede Europagezinden tegen de slechte Ruslandgezinden. De berichtgeving is manicheïsch, vooringenomen en gaat voorbij aan de werkelijkheid in Oekraïne. Het grootste deel van de tijd zoeken journalisten mensen op die denken zoals zij, die zeggen wat hun Westelijke publiek wil horen en die Engels of andere Westerse talen spreken. En dan zijn er de leugens door weglating.

Er is eerst en vooral een grote afwezige: het Oekraïense volk, de arbeiders, de boeren die het slachtoffer zijn van de kapitalistische schoktherapie, de systematische ontmanteling van al hun sociale verworvenheden en van de verschillende maffiamachten.

Praviy sektor

De “Praviy Sektor” de extreem-rechtse en neonazistische franje. Hoe groot hun invloed is moet nog blijken.

 Vervolgens wordt het fenomeen dat men “nationalisme” noemt zwaar onderbelicht. In werkelijkheid gaat het om neofascisme en zelfs ronduit nazisme dat zich vooral maar niet uitsluitend situeert in de partij “Svoboda” (“Vrijheid”), haar leider Oleg Tjagnibog en de westelijke regio die samenvalt met het vroegere Poolse Oost-Galicië. Hoe vaak heb ik in de media de uitspraken van die partij en haar leider gezien, gehoord of gelezen als stemmen van “de oppositie” zonder verder precisering?

De media hebben het over die sympathieke jonge “vrijwilligers voor zelfverdediging” die uit Lviv (Lvov, Lemberg) komen waar het in feite gaat om extreem-rechtse commando’s uit hun bastion Galicië. Politici en journalisten dragen een zware verantwoordelijkheid als ze dit spel meespelen in het voordeel van xenofobe, anti-Russische, antisemitische en racistische tendensen die de collaboratie met de nazis en de Waffen SS verheerlijken waar Galicië (en niet de hele Oekraïne) zich aan hebben bezondigd.

euromaidan_2

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry met oppositieleiders Klitsjko en Jatsenjuk

Tenslotte laten de media de talrijke netwerken onvermeld die gefinancierd door het Westen (Verenigde Staten, Duitsland, Europese Unie) aansturen op de destabilisatie van het land en evenmin komen de talrijke persoonlijke interventies van westerse politici in de schijnwerpers. Stel je even voor dat de neutrale zone in Brussel twee maanden lang wordt bezet door manifestanten die het ontslag eisen van de koning en de regering, die het Koninklijk paleis stormenderhand innemen en vanop de tribune hulde brengen aan Russische, Chinese of Iraanse ministers! Kan men zich dat voortellen in Parijs of in Washington? Dat is nochtans wat gebeurt in Kiev op de Maidan. (2)

Mc Cain Tagnib

De invloedrijke Republikeinse senator John McCain met Tjagnibog op het Maidanplein

Mijn verbazing groeit met de dag als ik de kloof vaststel tussen de “informatie” die onze media leveren en die uit Oekraïense en Russische media. Het neonazistische geweld, antisemitische agressie, overvallen op de regionale regeringsgebouwen: niets van dat alles in onze grote media. We horen slechts één standpunt: dat van de opposanten op de Maidan, de rest van Oekraïne bestaat niet!

Wie zijn de voornaamste acteurs op het veld?

Jean-Marie Chauvier: De industriële en financiële oligarchie die van de privatiseringen heeft geprofiteerd is verdeeld tussen pro-Russische en pro-Westerse groepen. Viktor Janoekovitsj en zijn Partij van de Regio’s vertegenwoordigt de clans (en het grootste deel van de bevolking) in het Oosten en het Zuiden. De Partij van de Regio’s heeft in de herfst van 2013 zowel de parlements- als de presidentsverkiezingen gewonnen. Ze is stevig verworteld in het Westen en in Transcarpatië (ook subcarpatisch Oekraïne genoemd), een multi-etnische regio die zich verzet tegen het nationalisme. Maar de huidige crisis, de aarzelingen en de zwakheden van de president dreigen hem zeer duur te staan te komen en de partij te discrediteren. (3)

De huidige machthebbers zijn in grote mate verantwoordelijk voor de sociale crisis waar extreem-rechts van profiteert en die de bedrieglijke sirenenzangen van EU en Navo zo aantrekkelijk maakt. De huidige machtselite is machteloos en verdedigt in feite een deel van de oligarchie en niet “het vaderland” zoals ze beweert. Ze heeft de corruptie en de mafieuze praktijken bevorderd.

Tegenover hen staan drie politieke formaties die hun basis vooral in het Westen en het cenrtrum van Oekraïne hebben. Er is vooreerst Batkivschina (“Vaderland”) onder leiding van Arseni Jatsenjoek. Hij is de opvolger van Julia Timoshenko, die ziek is en tot voor kort de gevangenis verbleef.

tjagnibog

Oleg Tjagnibog, leider van de neofascistische Svoboda

Vervolgens is er de partij “Oedar” (democratisch en hervormingsgezind) van de voormalige bokser Vitali Klitsjko die de partij ook heeft opgericht. Hij is de lieveling van Angela Merkel en de EU. De kaders van de partij zijn opgeleid door de Konrad Adenauer Stiftung. De derde speler tenslotte is het neofascistische “Svoboda” (“Vrijheid”), geleid door Oleg Tjagnibog. Svoboda stamt in rechte lijn af van de “Organisatie van Oekraïense Nationalisten”, een fascistische partij naar het model van Mussolini’s zwarthemden, in Galicië opgericht in 1929 onder Pools regime. Als Hitler In 1933 aan de macht komt neemt de partij contact met hem op met het idee: “We bedienen ons van Duitsland om onze doelstellingen te bereiken.” De verhouding met de nazis is vaak stormachtig – Hitler wil immers niet weten van een onafhankelijk Oekraïne – maar beiden zijn het roerend eens in hun gemeenschappelijk doel: de communisten en de joden uitroeien en de Russen onderwerpen. 

2183514952.2

Vorige maand ontving Filip Dewinter een delegatie van Svoboda, de erfgenamen van Oekraïense nazis

De Oekraïense fascisten beklemtonen het “Europese” karakter van Oekraïne tegenover het “Aziatische” van Rusland. In 1939 komt Andriy Melnik aan het hoofd van de OON met de steun van Andiy Cheptytskyi, de Duitsgezinde metropoliet van de Grieks-katholieke (Uniatische) kerk en “geestelijke leider” van Galicië, dat in 1939 onder sovjetbewind kwam. In 1940 splitst de radikale Stepan Bandera zich af met de OON-b. Hij levert twee bataljons aan de Wehrmacht, Nachtigall en Roland, die op 22 juni 1941 deelnemen aan de Duitse agressie tegen de Sovjet-Unie. Onmiddellijk begint een vloedgolf van pogroms.

bandera betoging jongeren

Jongeren marcheren achter het portret van de nazicollaborateur Stepan Bandera

Volgens sommige peilingen neemt de invloed van Svoboda na de “oranje revolutie”van 2004 toe in Galicië en in heel het Westen van Oekraïne, ook in de grote steden waar de partij 20 tot 30% van de stemmen haalt. Over heel Oekraïne kan Svoboda op 10% van de stemmen rekenen. Svoboda heeft af te rekenen met splintergroepen die nog radikaler zijn.

images-9

Stepan Bandera kreeg een standbeeld in Lviv

Die drie partijen, Baktivshina, Oedar en Svoboda eisen sinds november het ontslag van de regering en van de president. Ze willen ook nieuwe verkiezingen. Svoboda gaat verder en pleegt een bedekte vorm van staatsgreep op lokaal niveau. Waar de partij haar terreurregime kan installeren verbiedt ze de Partij van de Regio’s (de regeringspartij) en de Oekraïense Communistische Partij.

De Oekraïense Communisten roepen sinds enkele weken op tot gezond verstand. Ze verzamelden 3 miljoen handtekeningen om een referendum te eisen over de vraag of Oekraïne een associatieverdrag met de EU of een douane-unie met Rusland moet krijgen. De partij legt de verantwoordelijkheid voor de crisis niet alleen bij de drie partijen van de oppositie maar ook bij de heersende macht die het land en het volk hebben overgeleverd aan de leiders van de pseudo-oppositie, aan extreem-rechtse groepen, aan neo-nazis, aan gewelddadige nationalistische organisaties en aan buitenlandse politici die de bevolking oproepen de “protesten te radicaliseren” en “te strijden tot het einde.” De Communistische Partij legt de nadruk op de sociale problemen. Van alle politieke partijen neemt ze de meest democratische positie in. Maar haar invloed is beperkt tot het Oosten en het Zuiden van Oekraïne.

Welk spel spelen de buitenlandse machten?

Jean-Marie Chauvier: Zbigniew Brzezinski, de beroemde en invloedrijke Amerikaanse geostrateeg van Poolse origine heeft al in de jaren 90 de strategie van de VS uitgetekend om Eurasië voor goed onder Amerikaanse hegemonie te brengen. Oekraïne neemt daarbij een sleutelpositie in. Voor Brzezinski zijn de “Balkans van de wereld” Eurazië en het Midden Oosten. De Amerikaanse strategie kende een eerste succes met de “oranje revolutie”van 2004. De VS richtten toen een netwerk op van stichtingen – zoals die van Soros en de Reagan-geïnspireerde National Endowment for Democracy (NED) – die duizenden mensen betalen om “de democratie te bevorderen.”

In 2013-2014 is de strategie veranderd. Nu heeft vooral Duitsland met Angela Merkel de vingers aan de knoppen, met hulp van Amerikaanse politici als John McCain. Zonder enige zin voor verantwoordelijkheid worden de massa’s op Maidan en elders opgezweept. Om gemakkelijk het doel te bereiken en Oekraïne in het euro-atlantische kamp te doen belanden maken ze gebruik van de meest anti-democratische elementen in de Oekraïense samenleving. Maar deze doelstelling is onbereikbaar zonder het uiteenspatten van Oekraïne in een Oostelijk en een Westelijk deel waarbij de Krim op vraag van de bevolking naar Rusland zou gaan. Het parlement van de Krim hjeeft verklaard: “Nooit zullen we onder een Banderistisch (fascistisch) regime leven.”

Voor Svoboda en de andere fascisten is het de revanche voor 1945. Maar ik geloof ondanks alles dat de overgrote meerderheid van de Oekraïense bevolking noch de burgeroorlog, noch het uiteenvallen van het land wenst. Maar ongetwijfeld moet de samenleving worden heropgebouwd.

Vertaling door Johan Depoortere

1 De Morgen van 22 februari laat de Leuvense historicus Idesbald Goddeeris aan het woord die eerder op Radio 1 volkomen terecht felle kritiek uitte op Verhofstadt en de rol van Europa in het conflict. Zie: http://www.demorgen.be/dm/nl/990/Buitenland/article/detail/1798728/2014/02/22/Historicus-KUL-Europa-gooit-nog-meer-olie-op-het-vuur-in-Oekraine.dhtml?utm_source=demorgen&utm_medium=email&utm_campaign=newsletter&utm_content=daily

2 Verhofstadt moest toen zijn speech op de Maidan nog afsteken

3 Het interview dateert van vóór de bloedige februaridagen en het politiegeweld dat tientallen betogers het leven kostte. jd

DE WARE BEDOELINGEN VAN DE OPPOSITIE

Dank zij Wikileaks weten we welke richting de politieke oppositie met het land uit wil.

Viktor Pynzenyk, voormalig minister van financiën en nu lid van de oppositiepartij “Oedar” van Vitali Klitschko was in een gesprek met de Amerikaanse ambassadeur bijzonder duidelijk over zijn politieke doelstellingen. De inhoud van het gesprek werd onthuld door Wikileaks.

Dit is wat “Oedar” (“Slag”) in petto heeft voor de Oekraïense bevolking:

  • Verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd met twee tot drie jaar
  • Afschaffing van het prepensioen
  • Beperking van het pensioen voor gepensioneerden die werken
  • Verdrievoudiging van de prijs van gas voor huishoudelijk gebruik
  • Verhoging van 40% van de elektriciteitsprijs
  • Afschaffing van het regeringsbesluit waarbij de vakbonden hun akkoord moeten geven voor elke verhoging van de gasprijs
  • Afschaffing van de wettelijke regeling die het gemeentelijke leveranciers verbiedt de energietoevoer af te sluiten of de consumenten boetes op te leggen voor wanbetaling
  • Privatisering van alle koolmijnen
  • Verhoging van de prijzen voor openbaar vervoer, afschaffing van alle voordelen
  • Afschaffing van kinderbijslagen, gratis maaltijden en schoolboeken (“de gezinnen moeten betalen” staat er letterlijk)
  • Afschaffing van de vrijstelling van BTW op geneesmiddelen
  • Verhoging van de taksen op benzine en 50% stijging van de autobelasting
  • Werkloosheidsvergoeding slechts na minimum zes maanden werken
  • Betaling van ziekteverlof pas vanaf drie dagen ziekte
  • Geen verhoging van het bestaansminimum (maar met mogelijke supplementen voor behoeftigen)

Kortom: de voorstellen van Klitsjko’s partij komen neer op het afschaffen van vrijwel alle sociale maatregelen en overheidssubsidies.

Eén opvallend punt: “Schaf het moratorium op landverkoop af”

Veelbetekenend in het licht van de oprukkende agrobusiness die haar oog heeft laten vallen op de rijke Oekraïense landbouwgronden.

Bron:

Diplomatiek telegram uit de Amerikaanse ambassade in Kiev van 24 februari 2010

http://www.cablegatesearch.net/cable.php?id=10KYIV278&amp&nbsp

February 24, 2014 at 8:34 pm 6 comments

DE DESASTREUZE KEUZES VAN DE SUPERKLASSE

B O E K : ‘Hoe durzen ze?’ van Peter Mertens

door Jef Coeck

De pamfletkunde is een hoogstaand letterkundig genre dat nogal wat vereisten combineert: feitelijke informatie, analyse, synthese, visie en dit alles in een begrijpelijke maar niettemin originele verwoording. Het pamflet heeft wel zijn eigen regels en wetten maar ook zijn eigen beperkingen. Een ervan is dat stukken informatie soms niet worden doorgegeven, omdat ze irrelevant worden geacht. Pamfletkunde is namelijk geen wetenschap en strikt genomen eigenlijk ook geen commercieel product. Dat laatste blijkt uit de praktijk, waarin pamfletten vroeger veelal gratis in vertrouwelijke tot zeer kleine oplagen werden verspreid. Niet altijd. Sommige pamfletten, zoals ‘Het Communistisch Manifest’ van de heren Marx en Engels, brengen al meer dan een eeuw niet enkel geld in het laatje (van de uitgevers) maar ook ideeën in het hoofd (van de lezers). Is dit niet een perfecte combinatie van kapitalisme en socialisme? Nee, maar het neigt ernaar.

Peter Mertens, voorzitter van de linkse PvdA+ (Partij van de Arbeid), is een begaafd pamflettist. Dat bleek al uit zijn vorige boek ‘Op mensenmaat. Stof voor een socialisme zonder blauwe plekken’ (EPO, 2009). Voor alle duidelijkheid: Mertens is niet de nieuwe Marx. Dat is, denk ik, ook niet zijn ambitie of bedoeling. Hij leidt een partij die bij de jongste parlementsverkiezingen landelijk zowat 1 procent van de stemmen behaalde – een behoorlijke winst vergeleken bij vorige verkiezingen maar geen cijfer om extreem-rechts in het parlement te kunnen counteren. En nog veraf van zijn Nederlandse evenknie Jan Marijnissen  (nu vervangen door Emile Roemer) van de Socialistische Partij, die ook als maoist is begonnen maar een geheel eigen stijl annex inhoud plus 25 zetels in de Tweede Kamer wist te veroveren. (Nu weliswaar teruggevallen op ‘maar’ 15.)

Mertens’ vorige boek was een verkiezingsprogramma. Zijn jongste geschrift kwam tot stand in de slibstream van de opeenvolgende financiële, economische en politieke crises in België en de wereld. Geen softe kop meer, maar een aggressieve titel ‘Hoe durven ze?’. Dit is meer dan een kiespamflet, het is verplichte lectuur voor de terecht verontwaardigde burger op zoek naar een nieuwe, aangepaste handelwijze. Met een register zou het boek zelfs documentaire waarde hebben gehad.

BELASTINGVRIJDOM MAAKT MILJONAIRS

Hoe durven ze wat? De dingen te doen waar we elke dag wel iets van merken, maar waar we toch van opkijken als ze op een rijtje worden gezet. Het feitelijke belastingvrijdom van grote bedrijven, bijvoorbeeld. ArcelorMittal (staal) boekte een winst van 1,3 miljard euro en betaalde daarop welgeteld 496 euro belasting. Dat is een aanslagvoet van 0,000038 procent. Toch werd een Luiks filiaal van het bedrijf gesloten, 600 mensen op straat, omdat er blijkbaar elders nog grotere winsten vielen te rapen.

Janssen Pharmaceutica (medicijnen) betaalde al een paar jaar zelfs niet één euro belasting. En Electrabel (energie) 0,04 procent van de feitelijke 1,8 miljard bedrijfsbelasting over vijf jaar. De vijftig bedrijven die met fiscale spitstechnologie het meest belastingen weten te ontlopen, betalen gemiddeld 1,04 procent belastingen in plaats van de wettelijke 33,99 procent. Bovenaan staaat Exxon Mobil met een aanslagvoet van 0,0002 procent.

Het aantal miljonairs stijgt gestaag in Europa maar in ons land het snelst: in 2010 kwamen er weer 10 procent bij. Dat zijn samen 88.000 gezinnen, of twee procent van de bevolking. Zowat duizend Belgische gezinnen zitten zelfs op een fortuin van meer dan 20 mljoen euro elk. Wereldwijd is het een half procent van de bevolking dat beschikt over 38,5 procent van de rijkdom op deze planeet. Maar een ‘miljonairstaks’ heffen is onredelijk. Erover schrijven zou zelfs onzedelijk zijn? “Alsof er een Rood Gevaar schuilt in de gedachte dat elkeen recht heeft op een menswaardig bestaan”, zo formuleert Dimitri Verhulst het in zijn Woord Vooraf.

DE DERDE WEG IS WEG

Belgische, met name Vlaamse ondernemers en politici plegen met bewondering en ontzag naar het ‘Duitse voorbeeld’ te verwijzen. Als we de mainstream pers en politiek mogen geloven is daar een nieuw Wirtschaftswunder aan de gang. Peter Mertens ontmaskert genadeloos deze rechtse predikanten met een vloed aan cijfers en andere gegevens.

Het grondplan voor de Duitse sociale afbraak – want er is geen ander woord voor – werd uitgewerkt door de ondernemer Peter Hartz en naar hem genoemd. De principes zijn die van alle ondernemende neoliberalen ter wereld: gemakkelijk ontslag van werknemers, vermindering van uitgaven voor de sociale zekerheid, werkloosheidsvergoeding beperken in de tijd, werklozen verplichten om het even welke job om het even waar in Duitsland te accepteren, tijdelijke contracten ipv vaste dienstneming. Kortom, van ‘banen’ naar ‘jobs’.

Dikwijls verplichte jobs, tegen hongerlonen: minder dan 400 euro per maand. Dan moet de baas geen socialie zekerheid betalen, ziet u. Mensen met maar 1 job belanden zodoende in de armoede. 13 procent van de Duitse bevolking zit nu onder de armoedegrens, een nooit gezien cijfer voor een rijk Westers land dat pretendeert het Europese rolpatroon te zijn. De bijstand is 364 euro per maand, voor een alleenstaande of gezinshoofd. Per kind komt daar tussen 215 en 287 euro bij. Er zijn ook mini-jobs. Dat zijn karweien die verplicht moeten worden opgeknapt door werklozen, voor pakweg 1 euro per uur. Stickers en kauwgom van de verkeerspalen schrapen, dat soort strafkampklussen.

De een zijn dood… Er zijn nu 862.000 miljonairs in Duitsland. Eén op drie van de Europese miljonairs woont in Duitsland. Belastingverlagingen zijn een mooi deel van hun inkomsten. Die verlagingen hebben de Duitse staat al voor 400 miljard euro armer gemaakt. Duitsland vervalst zijn statistieken, niet zozeer in de cijfers dan in de feiten. Er zijn gelegenheidswetten geschapen, dat is historisch erger dan de hyperinflatie waar Merkel zo bang voor is. Maar het is wel Griekenland dat  voor zijn gesjoemel moet worden gestraft, vinden Duitse politici.

Een bittere merkwaardigheid is wel dat al deze Hartz-technieken tot stand zijn gekomen onder het bewind van de ‘socialistische’ kanselier Schröder, met medewerking van de ‘groene’ wonderboy Joschka Fischer. Mertens laat niet na de Duitse ‘linksen’ hun gedrag onder de neus te wrijven. Terecht, daar niet van. Maar zo gaat het erop lijken dat rood-groen alle schuld voor de Duitse sociale afbraak draagt. Echter, wie is er nu al bijna 6 jaar ijzeren kanselier van Duitsland? Wie past Hartz met hart en ziel toe, tot aan (over?) de grens van het menselijke? Dat is toch Angela Merkel, de reddende engel die zich christen-democraat noemt.

Schröder krijgt meteen ook maar de mislukte Derde Weg op zijn bord. Maar was dat niet een vondst van Anthony Giddens, spindokter van Tony Blair in Londen? Die bedacht als (gelukte) verkiezingsstunt The Third Way – tussen ‘liberalisme en socialisme’. Even nog heeft Frank Vandenbroucke bij ons die gedachte gekoesterd. Daarom deugen ook de Belgische sociaal-democraten (en groenen) voor geen haar – lezen we tussen de regels.

Dat ze niet willen deugen voor een gedegen marxist als Mertens, dat geloof ik wel. Maar er zijn andere en betere verklaringen voorhanden. En het Hartzplan heb ik nog niet horen verdedigen door Vandenbroucke, Gennez, of Tobback sr noch jr. Wel door Bart De Wever, Alexander De Croo, Kris Peeters. En ongetwijfeld door Steve Stevaert.

HISTORISCHE BLIK

De euro, de crisis en het Europa van de ongelijkheden komen ruim aan bod – en hier wordt Angela Merkel geenszins gespaard.
Het derde en vierde deel van het boek zijn gewijd aan de ideologie van rechts en beschouwingen over de terugkeer van het nationalisme, onder meer in eigen land. De geschiedenis wordt vergeten en/of vervalst. Laat dat blijken uit dit citaat:

“Jazeker, de geschiedenis van Voeren, van Linkebeek en van de Kouter in Kortrijk kennen ze op hun duimpje. Maar van het lot en de geschiedenis van de gewone Vlaamse mensen weten ze niks. Het is de brede arbeidersbeweging die de emancipatie van de volksmensen heeft waargemaakt. Met pijn en leed en moed en toewijding heeft die arbeidersbeweging aan de ontvoogding gewerkt. De Vlaamse beweging stond erbij en keek er niet naar. Ze keek erop neer. Nationalisten blazen vandaag hoog van de toren met hun mening over kindergeld, betaalde vakantie, werkloosheidsvergoeding. Ze moeten weten: de Vlaamse beweging heeft geen ene moer uitgestoken in de opbouw van die sociale zekerheid. Elke steen is gelegd door een eengemaakte arbeidersbeweging. De organisatiekracht uit het Gentse, de politieke eisen uit het Brusselse, de strijdbaarheid van de Waalse gordel hebben elkaar moeten vinden en versterken om de sociale zekerheid af te dwingen. Nee, de sociale zekerheid is geen realisatie van het establshment en evenmin van de separatisten.”

NEOSOCIALISME

Blij te vernemen dat de sociaaldemocratie dan toch niet alles fout gedaan heeft in het verleden. Maar nu zijn we wel toe aan een nieuwe vorm van socialisme, in ICT-termen socialisme 2.0, om ‘het handjevol rendementsjagers die aan de haal gaan met fenomenale rijkdommen’ een halt toe te roepen.

Mertens: “De democratie heroveren op deze elite zal een van de belangrijkste taken van het socialisme 2.0 zijn. Dat kan alleen maar als de economische basis van haar macht wordt geraakt. Het kapitalisme heeft de illusie geschapen dat economie alleen maar over geld gaat. Dat is uiteraard een belangrijk aspect maar economie gaat in de eerste plaats over behoeftenbevrediging van mensen nu en straks. Omdat de middelen beperkt zijn moeten er daarbij keuzes worden gemaakt. Daar gaat de economie over. Inspraak hebben in die fundamentele keuzes, dat is democratie. En zo zijn democratie en economie innig verstrengeld. Vandaag maakt de ‘superklasse’ van the few desastreuze keuzes.”

Daar zijn weinig spelden tussen te krijgen, if any. Overigens zou het helemaal niet erg zijn als dit boek, naast zijn reeds genoemde kwaliteiten,  in staat zou blijken een pak stemmen te trekken voor de PvdA+, zowel bij de aanstaande gemeenteraads- als bij de daaropvolgende parlementsverkiezingen.

Het is een democratisch deficit – een van de vele – dat de stem van ‘uiterst’ links in officiële en andere maatschappelijke debatten zelden of nooit gehoord wordt, terwijl alle toonaarden en tinten van rechts in veelvoud hun even eensluidende als vernietigende meningen kunnen spuien. Een paar PVDA-parlementsleden zou daarin, alleen al met zijn simpele aanwezigheid,  een gunstige kentering kunnen brengen.

Het boek van Peter Mertens mag dan geen verkiezingspamflet zijn, een stemmenwinst voor zijn partij zouden we moeten beschouwen als ‘collateral advantage’. (jc)

Peter Mertens, ‘Hoe durven ze? De euro, de crisis en de grote hold-up’, met een woord vooraf door Dimitri Verhulst, Epo, 2011, 20 euro   

February 19, 2012 at 1:04 pm 14 comments

OP NAAR HET VIERDE RIJK?

De Reichstag in Berlijn, nu parlement, voorheen symbool van het Duitse imperialisme

De euro zwijmelt van de ene crisis in de andere en is dat met name niet de schuld van de Duitsers? De sterkste economie van het verenigd Europa weigert de ECB (Europese Centrale Bank) geld te laten bijdrukken om nooddruftige leden als Griekenland, Italië en (misschien) België bij te springen en er weer bovenop te helpen.

Wat bezielt ijzeren kanselier Merkel en haar omgeving? Het is een vraag die wereldwijd wordt gesteld en die in klassiek anti-Duitse landen als het Verenigd Koninkrijk tot straffe commentaren leidt. Natuurlijk is het gesneden voer voor de Euro-sceptici.

De Daily Mail schreef: ‘We zijn getuigen van een sluipende economische kolonisering door de Duitsers. Vroeger zou een militaire inval nodig zijn geweest om het Europese leiderschap onderuit te halen. Nu kan het gebeuren met eenvoudige economische druk. Dit is de opkomst van het Fourth Reich. Duitsland misbruikt de financiële crisis tot eigen baat. Europa dreigt zijn souvereiniteit te verliezen.’

En de doorgaans zo rationele Guardian doet er nog een schep bovenop: ‘Wat een ironie van het lot dat Europa zijn laatste snik moet zoeken in een Duitse overheersing. We worden teruggeflitst naar de gruwelijke eerste helft van de 20ste eeuw – gelukkig heeft Duitsland geen pantserdivisies meer.’

TRAUMA

Het herinnert allemaal sterk, schrijft Richard Evans in de New Statesman, aan de alarmistische taal die werd uitgekraamd door Margaret Thatcher en haar clan, in de vroege jaren negentig bij de Duitse Eenmaking. Germanofoben en Eurofoben vonden, toen zoals nu, elkaar en refereren met graagte aan het nazi-verleden van de Duitse bondgenoot. Professor Richard J. Evans (Cambridge) is zowat de meest gezagvolle historicus over Duitsland, onder meer met zijn alomgeprezen standaardwerk The Third Reich Trilogy.

Krasse vergelijkingen mogen dan ongegrond zijn, Evans ontkent geenszins dat in de huidige crisis rond de euro Duitsland de eerste viool speelt. In Berlijn heerst een nieuw en rustig zelfvertrouwen. Merkel en haar regering, samen met de Duitse bankiers, ondernemers en commentatoren, voelen niet langer de nood om zich te verontschuldigen voor de misdaden van het nazisme. Het kan er mee te maken hebben dat Merkel zelf is opgegroeid in de toenmalige DDR, communistisch Oost-Duitsland, waar vanouds een verzetshouding heerste en geen schuldgevoelens dienden gekoesterd over het nazi-verleden.

Ook in voormalig West-Duitsland is de tijd van echte zelfbeschuldiging voorbij. In de plaats daarvan is er een cultus gegroeid die het nazisme openlijk en indringend verfoeit,  met als hoofdsymbool het indrukwekkend Joods Museum in hoofdstad Berlijn. De Duitsers vinden dat zijzelf ook slachtoffer waren, dat ze nu genoeg hebben geboet en dat het jarenlang openlijk memoriseren en herdenken hen tot eer strekt. Duitsland heeft, kortom, afgerekend met zijn wreedaardig verleden.

Hier is dus geen sprake van revanchisme of van Sehnsucht naar een Wereldrijk. Toch is er uit het verleden iets blijven hangen, zegt Evans. Het is: schrik en afkeer voor een hollende inflatie.

Het Duitse trauma ligt in de Weimar Republiek, het eerste democratische regime van het land, tussen de twee wereldoorlogen. Na WO I werden door de geallieerden zware herstelbetalingen opgelegd, onder meer voor de schade die werd aangericht door de inval in België en Frankrijk. De economist Keynes zelf waarschuwde destijds dat het opgelegd herstel de Duitse economie dreigde te nekken.

De economie op zich was sterk genoeg. Maar de opeenvolgende regeringen weigerden – uit electorale overwegingen – de nodige nieuwe belastingen te heffen. Daarom werd volstaan met à volonté geld te drukken, precies wat de Kaiser ook deed bij het begin van de oorlog. De economie kon de schatkist niet bijbenen, met als gevolg muntontwaarding. De inflatie was pijlsnel en nooit gezien. Idem dito voor de prijsstijgingen.

In juli 1923 werd voor 1 dollar al 353.000 mark betaald; in augustus zowat 5 miljoen, in september 100 miljoen en in december 4,2 biljard – dat is een 4 gevolgd door een 2 en 11 nullen. Mensen haalden hun loon op met de kruiwagen vol biljetten van x miljoen. Zij haastten zich dan naar de winkels om eten te kopen, voor de prijzen inmiddels weer zouden zijn gestegen. Je bestelde in een café een koffie en voor je ‘m ophad was de prijs verdubbeld. Werkloosheid, armoe en chaos waren het gevolg. Op dat trauma van de hyperinflatie heeft Hitler zijn putsch gebouwd. En dat trauma is kennelijk niet met Hitler verdwenen.

KIESPIJN

De gedachte aan inflatie blijft in Duitsland een nachtmerrie. Toen in Italië onlangs de schuldencrisis toesloeg werd aan de directeur van het economisch onderzoekscentrum in München, het belangrijkste van het land, gevraagd waarom hij weigerde geld te laten bijdrukken. Hij zei: ‘Omdat het tot inflatie leidt. Wij kennen dat. Het is wat in Duitsland gebeurde tot 1923.’

Kanselier Merkel heeft het al niet gemakkelijk met de Duitse kiezer – onder haar bestuur is de werkloosheid enorm gestegen en de armoede ongezien toegenomen. Als ze zou toestaan dat de ECB nu euro’s bijdrukt voor de redding van de armlastige landen, kan ze haar herverkiezing wel vergeten. Dat is het potentiële lot van iedere politicus.

Dat is ook de reden waarom Duitsland dwars ligt: electoralisme. Je kunt het paranoia noemen, lafheid lijkt een beter woord. Maar verlangen naar de terugkeer van het nazisme is het niet.

Berlijn moet ten spoedigste de herinnering aan Weimar uit het nationaal geheugen zien te bannen, in plaats van Europa mee te sleuren in een benedenwaartse spiraal.

Jef Coeck

Het artikel van Richard J. Evans vindt u hier:
http://www.newstatesman.com/europe/2011/11/germany-european-economic

Over Richard J. Evans:
http://en.wikipedia.org/wiki/Richard_J._Evans
http://www.richardjevans.com/

November 28, 2011 at 8:52 pm 5 comments


Categories

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,584 other followers