Posts tagged ‘Merkel’

WAAR BLIJFT HET MEDEDOGEN?

Erb di 6

door Walter Zinzen

 

 

Overal weerklinkt in deze Passietijd het “Erbarme Dich” dankzij het Klara-festival, dat in het teken staat van passie en compassie, lijden en mede-lijden. De Mattheuspassie van Bach : ze is onsterfelijk en niet alleen voor gelovigen , die lijden en dood van Jezus Christus herdenken.

Maar van erbarmen, medelijden  of  mededogen is in het dagelijkse leven weinig of niets te merken. Vleesloze dagen ja, dat magere surrogaat van wat eertijds de Vasten was, maar een gedachte aan degenen die niet alleen geen vlees maar ook weinig anders te eten hebben kan er niet af. Althans niet bij de politieke klasse.

Een christelijke provinciegouverneur roept zijn medeburgers op vluchtelingen geen voedsel te geven, vergetend dat zijn godsdienst gegrondvest is op de werken van barmhartigheid , waarvan het eerste luidt  ‘het spijzen van de hongerigen ‘. Een socialistische burgemeester scheldt een priester uit omdat die het christelijke oerbeginsel ‘bemint uw naaste als uzelve” toepast. Een andere burgemeester, een liberaal, niet gehinderd door welk christelijk voorschrift  dan ook , liegt er op los dat het een aard is om de vluchtelingen in zijn gemeente te belasteren.

Ondertussen wordt met leedvermaak gereageerd op de “zwarte dag” , die bondskanselier Merkel afgelopen zondag zou hebben gekend omdat DE Duitse kiezer haar vluchtelingenbeleid – gebaseerd op mededogen – zou hebben afgekeurd. In werkelijkheid heeft haar partij , de CDU , verloren omdat ze haar eigen leidster niet heeft gesteund. Groen en rood deden dat wel – en wonnen in twee van de drie deelstaten. Zeker , de Alternative für Deutschland, een xenofoob extreem-rechts allegaartje, brak overal door , niet toevallig vooral in de enige gewezen DDR-staat, waar regionale verkiezingen werden gehouden. Maar zelfs daar stemde 75 % van de kiezers niet voor de AfD. Hoezo, dé Duitsers hebben Merkel afgewezen?

Het cynische leedvermaak siert onze politici niet. Piet Chielens, de directeur van het Ieperse oorlogsmuseum In Flanders Fields, zegt over de bondskanselier terecht dat ze meer ruggengraat heeft  dan de rest van de Europese club samen. Naar onze eigen Merkel is het hoe dan ook zoeken met een vergrootglas.  Wat we wel hebben is onze eigen Alternative: deAlternative für Belgien, beter bekend als N-VA. Grenzen dicht is haar oplossing .

Bart De Wever wil nu zelfs asiel onmogelijk maken. Andere patijen volgen. De vluchtelingen moeten in de eigen regio opgevangen worden. Belgische politici , die in die regio tranen in de ogen kregen bij het aanschouwen van alle ellende daar, roepen bij hun terugkeer dat ze toch niet gerust zijn als ze al die moslims over de Antwerpse Meir zien lopen. Wil iemand onze politieke  genieën er eens op wijzen dat de tienduizenden Belgische vluchtelingen tijdens WO I voor ’t grootste deel naar huis zijn teruggekeerd maar pas als de oorlog voorbij was ?

Nooit meer oorlog, was dat toen niet uw slagzin,  dames en heren flaminganten? Hoe rijmt u dat met de wens van uw bloedeigen minister van defensie om nu ook in Syrië te gaan bombarderen? Alvast potentiële vluchtelingen “ausradieren” zodat ze ons beschaafde Westen niet meer kùnnen lastig vallen, want bedolven onder het puin van Belgische bommen?
Christenen, die niet meer christelijk zijn, nationalisten die hun eigen ideologie verraden, liberalen en socialisten die hun humanisme bij de schroothoop zetten : erbarme dich , mein Gott !

Dit stuk werd eerst aangeboden aan De Standaard, die het niet plaatste vanwege ‘ruimteproblemen’…

March 21, 2016 at 12:08 pm 3 comments

BEELDENSTORM OM CHARLIE

Bibi boven

Bibi boven

door Lucas Catherine

Als fanatiek lezer van Hara-kiri, de voorloper en peetvader van Charlie-Hebdo is mij een en ander opgevallen. U kent Hara-kiri niet?
Kijk, deze cover heb ik nog gebruikt om op mijn studentenkot een alternatieve kerststal te monteren:

Hara-kiri

Hara-kiri

Wat is mij opgevallen? Een beeldenstorm aan moslim kant en aan joods-Israëlische kant.
Er is ten eerste het verbod om de profeet af te beelden. Dat staat nergens in koran of wet, en hoe verder men terug gaat naar de tijd van de profeet, hoe minder het gerespecteerd werd. Dit is hoe Al Biruni (973-1048), wiskundige en historicus de profeet liet preken in Medina:

C 2 Mohamed1Biruni

En dat heeft lang geduurd, zelfs tot in de jaren 1920, kijk maar naar deze prent uit Algerije.

Mohammed vlucht naar Medina

Mohammed vlucht naar Medina

Het waren vooral streng gelovigen die het respecteerden. Het verbod gold wel voor afbeeldingen in de moskees en andere religieuze ruimten. Het is pas met de opkomst van de Wahabieten en hun oliedollars, dollars waarmee ze hun integristische visie konden verspreiden, dat de meeste moslims zijn gaan denken dat dit de wet is. U kent de Wahabieten niet? Wel dat zijn die achterlijke Saoedi’s die van de Belgische overheid sinds 1967 de Grote Moskee van Brussel mogen beheren.

Het jodendom kent nog een strenger verbod, daar mag je zelfs de naam van God niet uitspreken en als je Hem in een tekst wil vermelden doe je dat met …. Puntjes. Meer nog, orthodoxen zijn ook tegen het afbeelden van vrouwen. Want de vrouw is des duivels en oorzaak van vele zonden. En dat kon je ook in Israël zien. Een ortodoxe krant liet alle vrouwelijke politici in de betoging van Parijs verdwijnen:

Merkel weggegomd naast Hollande (vgl. bovenste foto)

Merkel weggegomd naast Hollande (vgl. bovenste foto)

Wie dan wel vrolijk in beeld wou, ook al was hij niet echt uitgenodigd door president Hollande was Bibi Netanyahu. Haaretz beschreef zijn gedrag zo: “Net zoals je Israëlische toeristen in het buitenland kan herkennen aan hun luidruchtigheid en hun lomp gedrag, kon je niet naast de Israëlische premier kijken… Hij schoof naar de eerste rij en duwde de president van Mali (die naast Hollande liep nvda) van zich af, alsof die een Afrikaanse asielzoeker was in het opvangkamp van Holot.”
In Israël leverde dit een nieuw videospelletje op “Push Bibi”:

Het Bibi-speeltje

Het Bibi-speeltje

Ook zijn speech waarin hij alle joodse Fransen opriep om naar Israël te emigreren stootte op bijtende commentaar, van Amira Hass, in dezelfde krant: “Franse joden kunnen in Jeruzalem komen wonen en hun Franse nationaliteit behouden. Dit terwijl Israel de verblijfsvergunning intrekt van Palestijnen uit Jeruzalem die omwille van werk of andere redenen een verblijfsvergunning in een ander land verkregen. In feite worden ze zo uit hun land verdreven. Een Franse jood kan twee huizen bezitten: een in Israël en een in Frankrijk. Een Palestijn die in zone C (dit deel van de Westbank onder volledige controle van Israël) een huis heeft en zijn familie bezit ook een huis in zone A (het deel van de Westbank dat onder beperkt Palestijns bestuur staat), verliest zijn huis in zone C. Dit is de manier waarop het Westen, dat toestaat dat joden een dubbele nationaliteit bezitten, deelgenoot wordt aan de verdrijving van de Palestijnen.”

Kan u Amira Hass volgen? Wel moeilijk om hier een cartoon bij te vinden.

C 6

January 16, 2015 at 3:54 pm 2 comments

ZIJN DE DUITSERS WO I VERGETEN?

ausstellung-teaser_01

door Walter Zinzen

Tijdens de Europese top in Ieper viel één deelnemer meer op dan de andere : de Duitse bondskanselier. Geheel tegen haar gewoonte in stapte ze op de toeschouwers af en sloeg een praatje met ze. Wou ze hiermee een soort verontschuldiging prevelen voor het feit dat haar landgenoten deze mooie stad in 1917 aan gruzelementen hadden geschoten? Of besefte ze niet goed waar ze was en dacht ze dat ze als baas van Europa wat aan haar populariteit moest doen?

Als we Terzake van een paar dagen geleden moeten geloven, is deze laatste
veronderstelling de juiste. Want een verslaggeefster van dit programma , waar integere journalistiek hoe langer hoe meer onder druk komt te staan, had zich naar Berlijn begeven en daar vastgesteld dat de herdenking van de Groote Oorlog de Duitsers compleet voorbijgaat. Aan schoolkinderen stelde ze de vraag of ze de uitdrukking “in Flanders Fields “ kenden. Neen, de kinderen kenden die uitdrukking niet. Zie je wel, kraaide de verslaggeefster, over WO I wordt in Duitsland niet gesproken. De herinnering eraan wordt volledig overschaduwd door die aan de tweede wereldoorlog.

Je vraagt je af in welk Berlijn onze montere reporter heeft rond geneusd. Wie uit het vliegtuig stapt op luchthaven Tegel kan er niet naast kijken, naast de grote affiches voor een grote tentoonstelling over de “Erste Weltkrieg” in het Duitse historische museum. De stad hangt er vol van. Maar de Terzake-ploeg repte zich liever naar een wat verwaarloosd kerkhof om aan te tonen dat de joodse soldaten die in Flanders Fields gesneuveld zijn niet geëerd worden.
Mocht Terzake de tentoonstelling wél bezocht hebben dan zou haar visie op zijn minst een beetje genuanceerder zijn geweest. Ze is een aardig (als dat woord hier toepasselijk is) pendant van het museum in Ieper dat “In Flanders Fields” heet, juist ja. In Berlijn ontbreekt de verwijzing naar het gedicht van de Canadees John McCrae volkomen , dat klopt. De boodschap daar is ook meer onderkoeld dan die in Ieper, waar ze duidelijk pacifistisch is (‘nooit meer oorlog’). Maar de lichte afstandelijkheid van de Berlijnse tentoonstellingbouwers is niet minder effectief. Haast integendeel. Met heel veel foto- en filmarchief en sobere maar heldere teksten wordt niet alleen het verloop van de oorlog zelf maar ook de voor- en nageschiedenis verteld. Zoals dat traditie is geworden in het huidige Duitsland, worden de misdaden van het Keizerrijk niet onder de mat geveegd. De moordpartijen in Leuven, de brandstichting in de universiteitsbibliotheek, de vernieling van Ieper en zo vele gruwelijkheden elders in Europa : het zijn even zo vele aandachttrekkers . In de teksten wordt de term “barbarij” zelfs niet geschuwd, wel tussen aanhalingstekens, dat is waar. Het gaat dan ook om citaten uit de Britse pers tijdens de oorlogsjaren , die bepaald niet krenterig worden gehanteerd. Niet goedkeurend, niet afwijzend. Gepresenteerd als feitelijkheden, op zijn Brits als het ware.

Veel aandacht gaat ook naar de gevolgen van die Groote Oorlog op staatkundig gebied : staten verdwenen (Oostenrijk-Hongarije) , andere verschenen (Sovjet-Unie), Duitsland zelf werd een republiek.

Vanzelf denkt men dan aan het verdrag van Versailles , dat de kiemen van nr. 2 in zich droeg. Ik hoop onze historicus van Vergeten Zaken niet te mishagen door op iets anders te wijzen. De verre voorganger van Angela Merkel, rijkskanselier Theobald von Bethmann Hollweg , was in 1914 ten oorlog getrokken met een duidelijk plan voor ogen van het na-oorlogse Europa. Na de Duitse overwinning – waaraan hij uiteraard niet twijfelde – wou hij een Europese economische unie uitbouwen met Frankrijk, de huidige Benelux-landen, Denemarken, Oostenrijk-Hongarije en eventueel ook Italië, Zweden en Noorwegen. De Duitse overwinning bleef uit maar de geest van verzoening was na de oorlog, mede als reactie op de gruwelen , toch redelijk sterk.

In 1925 tekenden de oude vijanden Frankrijk en Duitsland het verdrag van Locarno en drie jaar later , samen met 21 andere landen, het Briand-Kellogpact ‘tot uitbanning van de oorlog’. Briand was de Franse en Kellog de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken. Briand kwam een jaar later met het idee van een Europese Unie aanzetten, met exact dezelfde doelstelling als die van de Europese Economische Gemeenschap die in 1958 werd opgericht : de oorlog uit te bannen door de economieën van de lidstaten met elkaar te vervlechten. Maar toen kwam een zekere Hitler aangemarcheerd en het vervolg kennen we. Toch durf ik te denken dat Theobald von Bethmann Hollweg vanuit zijn graf glimlachend naar zijn opvolgster in de huidige Bondsrepubliek kijkt : de Europese economische unie is er en ze wordt geleid door Duitsland. Mein Liebchen, wass willst du noch mehr?

buch-212_04
——————————–
* Deutsches Historisches Museum, Unter den Linden 2, alle dagen open van 10 tot 18 u., nog tot 30 november

* Zie ook: WO I, Europa moet één worden, Volkskrant 28.6.14

July 1, 2014 at 9:45 am 1 comment

MET DE EURO NAAR DE VERDOEMENIS

Zondag verkiezingen in Duitsland. Belangrijke verkiezingen ook voor ons, want zoals Duitsland gaat zo gaat Europa en zoals we weten: het gaat niet goed met Europa. De vraag is of we verder gaan op de ingeslagen – Duitse – weg. Een heilloze weg vinden velen, want uitzichtloos nu de Eurocrisis landen niet verenigt maar juist uit mekaar speelt en tegen mekaar opzet. Of is het simpelweg de Euro zelf die Europa naar de bliksem helpt? “De Euro verdedigen is Europa verdedigen,” zegt Angela Merkel de gedoodverfde winnares van de verkiezingen zondag. Maar meer en meer Duitsers – en niet alleen Duitsers – zijn van het tegenovergestelde overtuigd: met de Euro gaan we met zijn allen naar de verdoemenis. Niet alleen extreem rechts of figuren als Wilders zeggen dat, ook uit linkse hoek zijn dezelfde geluiden te horen.

Kijk en luister bijvoorbeeld naar wat de Nederlandse financieel geograaf Ewald Engelen te zeggen heeft in HET DUITSE ALTERNATIEF een recente uitzending van het VPRO-programma Tegenlicht. De Euro is ten dode opgeschreven, maar intussen zorgt het hardnekkig vasthouden aan de eenheidsmunt voor onnoemelijke sociale ellende in Spanje, Portugal en Griekenland. En het geld dat  de EU in die landen pompt, daar hebben de massa’s die op straat komen nog geen cent van gezien, laat staan dat ze er beter van zijn geworden. Het gaat regelrecht naar de balansen van de (vooral Duitse) banken en de hedgefunds die vooral niet kopje onder mogen gaan. Engelen

Ewald Engelen is behalve academicus ook polemist, blogger, twitteraar en veel gevraagde deelnemer aan discussiepanelen. Hij schrijft af en toe ook in De Morgen, zoals hier waar hij de lof zingt van het Belgische politieke aanmodderen. Zijn stijl is virulent polemisch, dat kun je nagaan in dit stuk waar hij Rutte tot op de enkels afzaagt, of hier waar hij in de contramine gaat tegen de vakbonden en de SER (Sociaal Economische Raad). Maar Ewald Engelen, die het al op jonge leeftijd tot hoogleraar schopte, wordt ook als één van de besten in zijn vak beschouwd.

Ook in de rest van Europa, zegt Engelen, is de Euro niets anders dan het vehikel om Belgen, Nederlanders  en al die andere Europeanen een neoliberale politiek door de strot te rammen. Als het van Merkel en Van Rompuy afhangt moeten we allemaal een beetje als Duitsland worden. Daar had de liberale Ralf Dahrendorf, niet bepaald een radicaal, bijna twintig jaar geleden al moeite mee. Tegen Der Spiegel zei hij: “De muntunie is een reuze-vergissing. Omdat de andere landen worden gedwongen zoals Duitsland te functioneren. Dat kunnen ze niet, dat willen ze niet.  (…) Die landen zitten anders in elkaar dan Duitsland en dus moeten ze die mogelijkheden houden. Dahrendorf zei dat in 1995. Hem kun je toch moeilijk als anti-Europees aanduiden. Hij was lid van de Europese Commissie. Dat is kosmopolitisch realisme, hij wist gewoon hoe het gaat in de wereld.” Het citaat komt uit een interview in de Volkskrant met de socioloog Wolfgang Streeck (1946), directeur van het befaamde Max Planck Institut für Gesellschaftsforschung. “Een gesubsidieerde mars naar het neoliberalisme” dat is het Euroverhaal zegt Streeck. Het volledige interview kun je hieronder lezen.

Wolfgang Streeck

Maar eerst nog de uitzending van Tegenlicht. Daar waren een paar verrassende uitspraken te horen van de miljardair George Soros, een bekend scepticus als het over de Euro gaat. Niet Griekenland, maar Duitsland moet uit de Euro stappen, vindt Soros. De “Duitse” Euro is namelijk sterk ondergewaardeerd wat de Duitse export uitstekend uitkomt, maar de “schuldenlanden” als een strop om de nek hangt. Duitsland eruit dus en dan kan de rest een Euro gebruiken die drastisch in waarde is gezakt, waardoor de probleemlanden hun schulden als sneeuw voor de zon zien wegsmelten. Het is iets ingewikkelder dan dat maar ik vat het hier samen zoals ik het met mijn lekenverstand heb begrepen.

Nog een paar opmerkelijke momenten uit het interview met Soros:  Als hij de vraag krijgt wat de invloed van de Duitse verkiezingen zal zijn op de rest van Europa denkt hij meer dan een volle minuut diep na – in beeld – niet de stof van het doordeweekse televisie-interview. Soros merkt ook op dat het Duitse woord “Schuld” zowel een morele als financiële connotatie heeft: morele schuld (waar Streeck het ook over heeft) en geld dat je terug moet geven aan de schuldeiser. In het Engels zijn “debt”en “guilt” twee verschillende dingen.

Johan Depoortere

De volledige uitzending van Het Duitse Alternatief kun je hier bekijken.  Of wacht de heruitzending af op 25 september om 14.00 uur op Ned. 2.

Meer leestips over de Duitse verkiezingen hier.

Kritiek op de Euro uit linkse hoek zestien jaar geleden al.

Der Spiegel over de Eurokritiek.

DE VOLKSKRANT

Een hele generatie gaat het moeras in

TEKST MARTIN SOMMER FOTO GUUS DUBBELMAN − 13/08/13, 00:00

In de jaren zeventig dacht een voorhoede dat het kapitalisme op zijn laatste benen liep. Niet dus. Volgens de socioloog Wolfgang Streeck heeft het kapitalisme telkens tijd gekocht en zitten we daardoor nu met een enorme schuldenberg. Wanneer is de tijd uitverkocht?

Wolfgang Streeck (1946), socioloog, directeur van het Max Planck Institut für Gesellschaftsforschung, zetelt in een streng gebouw in Keulen. Wie bestraffend wordt toegesproken door Jürgen Habermas, de paus van de sociale wetenschappen, is in Duitsland een hele piet. Habermas noemde Streeck ‘nostalgicus’ vanwege diens oproep om tegen te gaan dat nog meer nationale soevereiniteit naar Europa wegvloeit.

Streeck, snor, blote voeten in een soort van campingslippers, oranje broek, is op de warmste dag van het jaar alles behalve de strenge Duitse wetenschapper die je zou verwachten.

Hij publiceerde onlangs een boek dat helemaal past bij het thema ‘de nieuwe wereld’ – Gekaufte Zeit, die vertagte Krise des demokratischen Kapitalismus (Gekochte tijd, de uitgestelde crisis van het democratisch kapitalisme). Een vrolijke nieuwe wereld is het niet en zijn boek is wel degelijk van een Duits-abstracte gestrengheid. Het grijpt terug op marxistische ideeën die we jarenlang niet hebben gehoord. Het kapitalisme moet steeds opnieuw tijd kopen om niet aan zijn eigen tegenspraken ten onder te gaan. Dat gebeurt in Europa sinds de jaren zeventig, en nu loopt de boel vast in een schuldenberg.



Hoe komt men aan zo’n thema?
’

Vorig jaar mocht ik de zogeheten Adorno-lezingen houden. Vernoemd naar Theodor Adorno, de beroemde voorman van de Frankfurter Schule. Hij legde destijds de grondslag voor het idee dat het kapitalisme op zijn laatste benen liep, het zogeheten laatkapitalisme. Dat was in de jaren zeventig. Veertig jaar later hebben we nog steeds kapitalisme, wat heet, het is alleen maar opgebloeid. Mijn vraag was, waarom hebben we ons zo vergist? Sinds 2008 zijn we in een enorme crisis terechtgekomen. Misschien klopt de theorie van het laatkapitalisme alsnog, en begint de maatschappelijke orde op te lossen. Langzaam, gradueel. Men heeft steeds opnieuw tijd gekocht. Eind jaren zestig leek het rijk van de vrijheid nabij, een optimistisch idee. Daarna kwam de oliecrisis, die in werkelijkheid een verdelingsconflict tussen arbeid en kapitaal was.

’Mijn belangrijkste bijdrage is dat je in de hele moderne wereld dezelfde tendens hebt gezien: grote stakingen eind jaren zeventig in Engeland, en tegelijk in Duitsland. Ook in Nederland kwam een eind aan de oude verzuilde wereld. Die conflicten werden afgekocht met inflatie, die niets anders was dan een geldinjectie om werkloosheid te vermijden. Hoge inflatie, overal. Vanaf begin jaren tachtig is dat weer gedaald tot 2 à 4 procent. Dan houden ook die stakingen op – niet in één land maar overal. De werkloosheid stijgt, waar je ook kijkt, ontstaan weer verdelingsconflicten. De nieuwe oplossing is dat de overheid zich in de schulden steekt. Alweer om de werkloosheid te betalen.

’In de jaren negentig komt daarop kritiek, Clinton heeft het bij de verkiezingen van ik meen 1992 over de staatsschuld van dubbele cijfers waar een eind aan moet komen. In die tijd wordt de financiële markt gecompliceerder. Mensen kunnen krediet krijgen voor van alles en nog wat. In Amerika kon je een huis kopen zonder te hoeven laten zien hoeveel je eigenlijk verdiende. Onderwijl bezuinigde de staat. Dat systeem stortte in 2008 in.’ 



Waarom was sprake van het kopen van tijd?
’

Omdat het systeem rustte op ongedekt kunstgeld. Krediet is niets anders dan de belofte dat je later de geleverde waar zult betalen. Als er te veel van die beloftes zijn, ontstaat de vraag of ze wel worden ingelost. Dan krijg je wantrouwen en angst, zoals in 2008. U vroeg me naar mijn grootste zorg: hoe moet dat verder? Tot nu toe werd de crisis steeds gedempt door er meer geld tegenaan te gooien. De laatste keren ging dat met grote moeite. Mario Draghi van de ECB zei tegen de banken, hier heb je 500 miljard euro, doe er wat verstandigs mee. De banken hebben het zo snel mogelijk weer vastgezet bij de ECB, dus daar hebben we niets aan. Intussen wordt de schuldenberg steeds hoger. We zitten in de vierde fase van de gekochte tijd en de vraag is nu: wanneer is de tijd uitverkocht?’



Dus hoe nu verder?
’

We weten het niet meer. Elke zekerheid over de toekomst is weg. Niemand weet het. In 2008 verscheen Alan Greenspan van de Amerikaanse centrale bank Fed voor het Congres. Dat was echt een diepe schok. Hij kreeg de vraag, wat is er eigenlijk gebeurd? Hij zei: ik had een theorie, de markt reguleert de zaken wel. Maar die theorie lijkt niet meer te kloppen. Dat is verschrikkelijk. Ik heb niets anders te bieden. Onze minister van Financiën, Wolfgang Schäuble, zei: Wir sind im Blindflug – we vliegen in de mist, het radiocontact zijn we verloren. De instrumenten zijn uitgeschakeld. We koersen op intuïtie. Een voorbeeld? In Basel heb je de BIZ, dat is de bank van de centrale banken. Daar zeiden ze dat we moeten ophouden met het onbeperkt geld in de economie te pompen. Het is te gevaarlijk. Kun je lezen in het jaarverslag. Daar staat ook letterlijk in: we hebben tijd gekocht. Ophouden daarmee. Daarna liet Bernanke van de Fed weten dat hij er inderdaad mee wilde stoppen. Vervolgens dreigde de aandelenmarkt in te storten. En Bernanke, plus de Japanners en ook Draghi, zeiden onmiddellijk: het was niet serieus met dat ophouden om maar geld uit te geven. Ze wisten niet hoe snel ze de draad weer moesten oppakken. Hoe het uitpakt: we weten het niet.’



Hebben we over vijf jaar nog een euro?
’

Veel mensen denken van niet. Niet in de huidige vorm. Ik denk daarentegen dat de Duitse politiek de euro als een bezetene verdedigen zal. Er zal een kloof ontstaan. Met aan de ene kant de exportindustrie, de bijbehorende vakbonden, de regering Schäuble/Merkel maar ook de SPD en de Groenen. Zij zeggen dat de euro moet blijven, vanwege de Europese markt en de lagere koers vergeleken met een eventueel teruggekeerde D-mark.’



Dus we hebben het uitsluitend over belangen?
’

Ja natuurlijk, al wordt het verhaal verbraafd met uitweidingen over Europese eenwording. Een tweede factie, ook in het establishment, wil de euro afschaffen. Daar denkt men dat het niet langer doenlijk is om enorme sommen vanuit Duitsland over te maken aan het zuiden. De eerste groep, de industrie en de regering, zegt: natuurlijk is het zo dat wij blijvend transferkosten zullen betalen. Maar de winst uit de euro is hoger dan de kosten.

’Nu komen de Balkanlanden bij de EU. Alleen om reden van de subsidies. Concurreren kunnen ze niet. Het idee in Duitsland is: wij moeten het betalen. Daarover ontstaat nu druk. De belastingbetaler betaalt, om ervoor te zorgen dat de auto-industrie er een markt bij krijgt. Bij Audi worden hoge lonen betaald, maar de dienstensector blijft achter. Niet alle belastingbetalers werken in de export, integendeel. Dat zijn er steeds minder. Wie niet in de export werkt, heeft het idee dat hij is opgelicht met de euro. De dienstenbonden staan niet meer achter de strategie van Merkel. Hun mensen moeten betalen en de lonen lopen enorm achter bij de export.’



U schrijft dat die transferunie al decennia bestaat…
’

J a natuurlijk. Uit geopolitieke en economische overwegingen. In Duitsland wordt daarentegen altijd gezegd: de Duitsers moeten betalen, want ze hebben een wereldoorlog gevoerd. Dat wordt natuurlijk niet meer geaccepteerd.’



Oud-bondskanselier Helmut Schmidt zegt het nog altijd…
’

Ja. Schmidt zegt, wij blijven altijd schuldig. Maar Schmidt was officier in de Tweede Wereldoorlog. De mensen van tegenwoordig zaten niet bij de Wehrmacht, zoals Helmut Schmidt. Ik ben van 1946, voor mij is het nog een thema. Maar mijn kinderen zeggen, waar heb je het over? Ja, we moeten blijven herdenken, maar de oorlog is geen reden om de euro te subsidiëren, dat is vergezocht. Dat klopt niet meer.’



Hoe is die transferunie ooit tot stand gekomen?
’

Dat is begonnen in de jaren zeventig. Toentertijd dreigde in Italië het eurocommunisme, in Spanje en Griekenland waren dictaturen. Italië was een halve democratie, altijd geregeerd door de christen-democraten. Maar werd door ons gesteund, uit angst voor een sociale revolutie. Het was de Koude Oorlog. In Zuid-Europa werden de dictaturen afgelost. Er moest democratie komen, met Europese stabiliseringsprogramma’s om de sociale vrede te handhaven. De burgerlijke middenklasse, in Spanje en in Portugal, moest de macht overnemen. Met hulp van wat toen de EEG heette, en de NAVO.

’In deze tijd begonnen de betalingen, onder andere voor de infrastructuur. U kent die blauwe borden wel: betaald door de EU. Nu weten we dat het idioot was om te denken dat je een modere markteconomie op een traditionele samenleving kunt plakken. Dat werkt niet. Daarna kreeg je de regiofondsen van de EU. Dat systeem raakte in moeilijkheden toen het voormalige Oostblok erbij kwam. Daar moest ook geld naartoe om de boel stabiel te houden. Voor het zuiden was het geld op, maar de zuidelijke landen werden opgenomen in de monetaire unie. Zodoende konden ze tegen een lage rente lenen. Van staatssteun naar krediet dus, in de stille veronderstelling dat als ze het niet meer konden terugbetalen, de rest wel zou bijpassen. Dat no-bail-out-beginsel heeft niemand geloofd. De komende jaren ziet het er niet naar uit dat de zuidelijke landen er bovenop komen. Maar ze moeten in de euro blijven. In Duitsland heb je in de Bundesliga de zogeheten Dauergewinner, zoals Bayern München. Die winnen elk jaar. Je moet dus ook Dauerverlierer hebben. Waarom nog voetballen, zou je je afvragen. Maar er moet een competitie zijn, dus je hebt in de liga een geldverdeling van boven naar beneden. Bochum mag ook nog meedoen. Maar een serieuze tegenstander is het natuurlijk niet. Zo hebben wij in Europa ook Dauerverlierer nodig. Om hun het plezier te gunnen Dauerverlierer te zijn, moeten wij blijven betalen.’



Veel plezier hebben ze er niet aan… Hoe lang gaat dit door?
’

Dit systeem voert naar de waanzin. Als de aanspraken van de verliezers steeds groter worden, willen de kiezers van de zogeheten winnaars het niet meer betalen. Op dat punt zal het enthousiasme in Duitsland voor Europa snel teruglopen. In Sicilië, waar geen boom te bekennen is, lopen nog altijd twintigduizend van staatswege betaalde boswachters rond. Allemaal op grond van cliëntelisme. Dan wordt de politiek extreem defensief. Degenen in Duitsland die dit systeem in stand willen houden, zullen willen dat beslissingen in Europa worden genomen en niet langer nationaal. Je kunt spreken van een transfer van autoriteit naar Brussel, daar zit een technocratische regering en een van de kapitaalmarkt afhankelijke commissie. En het ontbreekt aan democratische kanalen.’



Wat moet er nu gebeuren?
’

Wij moeten die mars naar het gesubsidieerde neoliberalisme stoppen. Wij mogen de overgebleven nationale instituties niet opgeven. Die moeten we verdedigen. Bijvoorbeeld door referenda te eisen bij het veranderen van Europese verdragen. Ze zijn allemaal bang voor de Nederlanders en de Fransen. Vanwege de referenda. Godzijdank zijn ze bang! In Duitsland wordt het Bundesverfassungsgericht (dat wetten toetst aan de Duitse grondwet) beschimpt, alleen omdat daar kritische vragen worden gesteld. Een verouderde nationale institutie, heet het dan. Een paar weken geleden moest de Duitse vertegenwoordiger bij de ECB, Asmussen, verschijnen voor het Bundesverfassungsgericht. Om over de geldpolitiek te praten. De voorzitter vroeg hem waarom hij niet openlijk toegeeft dat het twintig jaar gaat duren voordat de zuidelijke landen er bovenop komen. Dat valt wel mee, zei Asmussen, als de groei eenmaal terug is, trekt de economie daar ook wel aan. Maar daar gaat het niet om. Niemand anders kan die vraag stellen. Er is geen Europese instelling waar die vraag überhaupt gesteld kan worden. De centrale bank zegt: we hervormen en dan komt het goed. Een hele generatie gaat het moeras in, en de enige instantie die daarover een vraag kan stellen, is het Bundesverfassungsgericht! En die wordt als anti-Europees gezien. We hebben geen alternatief. En dan komt Habermas om tegen mij te zeggen dat ik een enge nationale geest ben. Alles Quatsch! Ik zeg dat we niet moeten opgeven wat er nog over is. We moeten dat verdedigen!’



Al die landen hebben hun tradities, kun je die wel op één lijn krijgen?
’

Dat komt er nog bij. Ralf Dahrendorf, liberaal, bepaald geen radicaal, heeft in 1995 in Der Spiegel al gezegd: de muntunie is een reuze-vergissing. Omdat de andere landen worden gedwongen zoals Duitsland te functioneren. Dat kunnen ze niet, dat willen ze niet. De Fransen hebben af en toe een overschot op de betalingsbalans nodig, de Italianen moeten af en toe kunnen devalueren. Die landen zitten anders in elkaar dan Duitsland en dus moeten ze die mogelijkheden houden. Dahrendorf zei dat in 1995. Hem kun je toch moeilijk als anti-Europees aanduiden. Hij was lid van de Europese Commissie. Dat is kosmopolitisch realisme, hij wist gewoon hoe het gaat in de wereld.’



CV Wolfgang Streeck



1946 geboren in Lengerich



1980-88 senior research fellow bij het Wissenschaftszentrum Berlin



1986 promotie sociologie in Bielefeld

 1988-95 hoogleraar sociologie van de industriële betrekkingen in Madison-Wisconsin



1995-nu directeur Max Planck Institut für Gesellschaftsforschung Keulen



1999-nu hoogleraar sociologie Universität Köln

September 20, 2013 at 6:39 am 3 comments

BERLIJN: SPOREN ZOEKEN

IMG_0145Er is geen ontkomen aan: Wie Berlijn bezoekt wordt met geschiedenis om de oren geslagen. Het begint al zodra we op de Potsdamer Platz uit de metro stappen en ons op de plek bevinden waar Karl Liebknecht in 1916 opriep tot verzet tegen de oorlog.

IMG_0179

De socialist Karl Liebknecht was één van de heel weinige Duitsers die zich verzetten tegen de waanzin van de Eerste Wereldoorlog

De Potsdamer Platz zelf verwijst naar het recente verleden: 25 jaar geleden een stuk niemandsland in Oost-Berlijn, nu een uitstalraam van het Duitse en internationale kapitalisme. Het exuberante zelfvertrouwen dateert van vóór de crisis die in 2008 begon. Talrijke Berlijnse musea brengen de recente geschiedenis in beeld: Willy Brandt heeft zijn eigen informatiecentrum op Unter den Linden, het Reichstaggebouw dompelt je onder in het ontstaan van de Bondsrepubliek en de hereniging, de (schaarse) resten van de muur zorgen ervoor dat de scheiding van de twee Duitslanden niet vergeten wordt. Er is een DDR-museum, een Stasi-museum, een Muurmuseum – er komt geen einde aan.

IMG_0130

Potsdamer Platz

IMG_0133

Architecturale hoogstandjes op Potsdamer Platz

IMG_0139

Reichstag: de koepel van de Britse architect Norman Foster

IMG_0143

IMG_0162

Topographie des Terrors: de Nazis en de Muur

IMG_0165

Een indrukwekkende rij portretten van Berlijnse slachtoffers van de Nazibarbarbarij.

Zijn de Duitsers klaar met het verleden? In Berlijn wordt alvast de donkere Naziperiode niet onder de mat geveegd. Dat kan ook moeilijk met zoveel plekken en monumenten die aan die jaren doen denken: opkomst van Hitler, oorlog en deling van het land. Overal langs de grote boulevards en op de pleinen zuilen met foto’s van slachtoffers. In de Niederkirchnerstrasse – voorheen Prinz Albrechtstrasse – is op de plek waar destijds de Gestapo huisde de indrukwekkende Topographie des Terrors te bezoeken, met onder andere veel  foto’s van de duizenden gewone Berlijners die onder het nazisme het leven lieten en de stomme getuigenissen van repressie, moord en terreur. IMG_0166 IMG_0167 IMG_0171En ook de actualiteit kan de geschiedenis niet uit de weg gaan. Angela Merkel bezoekt Rusland en pleit in de Hermitage in Sint Petersburg voor teruggave van de zogenaamde Beutekunst: de twee en een half  miljoen kunstvoorwerpen die het Rode Leger aan het einde van de Tweede Wereldoorlog uit Duitsland heeft meegenomen. Aan de speech van Merkel ging een incident vooraf dat duidelijk maakt hoe de wonden van de oorlog nog altijd niet zijn geheeld. De Russen willen namelijk van teruggave van de kunstvoorwerpen niet horen – zij beschouwen ze als compensatie voor wat de Duitsers in de oorlog hebben aangericht. Om controverse te vermijden had Poetin alle toespraken in de Hermitage geschrapt, waarop Merkel dreigde het bezoek af te blazen. Poetin bond in – een overwinning van das Mädchen.

Merkel Putin

Merkel doet Poetin bakzeil halen. Geen geringe prestatie

Obama BerlijnWe komen aan in Berlijn, de dag nadat Barack Obama door duizenden op de Pariser Platz, aan de Brandenburger Tor werd toegejuicht en bijna dag op dag vijftig jaar nadat die andere Amerikaanse president, John Kennedy, hier de onsterfelijke woorden uitsprak: Ich bin ein Berliner. In de metro een oudere man met een Obama- verkiezingsbutton op de hoed. Ondanks zijn oorlogen, afluisterschandalen en gebroken beloften blijft Obama bij de Duitsers ongelooflijk populair.

Obama Merkel

Merkel en Obama: ook tegenover de machtigste man ter wereld staat Merkel haar mannetje. Op de gezamenlijke persconferentie had ze openlijke kritiek op het Amerikaanse spionageprogramma.

De kwaliteitskrant Die Welt stelt het in haar zondagseditie ook met verbazing vast en maakt de vergelijking tussen Kennedy en Obama: In 1963 was Kennedy voor de Duitsers de belichaming van de Amerikaanse Droom, zoals Barack Obama dat vandaag is. Obama is net als Kennedy half popster, half politicus, een outsider door zijn huidskleur zoals Kennedy dat was door zijn Iers-katholieke achtergrond. Maar toen zoals nu moest de Droom wijken voor de Realpolitik: Obama voert de drone-oorlog op, zoals Kennedy de Vietnamoorlog liet escaleren, Obama laat de Amerikaanse burgers bespioneren en stuurt de belastingsdiensten op zijn politieke tegenstanders af net zoals Kennedy alle gesprekken in het Witte Huis liet opnemen en de belastingsdiensten op zijn politieke tegenstanders afstuurde. Obama kon niet zoals beloofd Guantanamo sluiten en kon niet verhinderen dat de Arabische lente in een islamitische herfst veranderde. Kennedy kon niet verhinderen dat de Burgerrechtenbeweging in de rassenrellen van de jaren 60 ontaarde. De vergelijking gaat niet helemaal op: Obama kan moeilijk als Kennedy een compulsive womanizer worden genoemd.

JFK-1_41600

Kennedy: “Ich bin ein Berliner” konden de Duitsers ook begrijpen als “Ik ben een oliebol”

Die Welt am Sonntag besteedt niet minder dan vier volle bladzijden aan het historische bezoek van Kennedy aan Berlijn. We schreven juni 1963.  Twee jaar eerder – op 13 augustus 1961 – was de DDR begonnen met het bouwen van de muur. Dat Kennedy toen stormachtig door de Berlijners werd toegejuicht lijkt vandaag vanzelfsprekend maar was het toen allerminst. De toenmalige christendemocratische kanselier Konrad Adenauer merkte achteraf op dat de massahysterie voor Kennedy hem met angst deed denken aan dezelfde taferelen toen de Berlijners minder dan een paar decennia daarvóór Hitler hadden toegejuicht.

Kennedy Brandt Adenauer

Kennedy, Brandt, Adenauer. Het enthousiasme van de Berlijners deed Adenauer aan de Hitlertijd denken

Kennedy’s bezoek aan Berlijn was in werkelijkheid een riskante politieke gok. De leidende Duitse politici, van kanselier Adenauer tot burgemeester van Berlijn Willy Brandt waren er niet over te spreken dat de regering Kennedy zich kennelijk bij de bouw van de muur en de deling van Duitsland had neergelegd. Ook de publieke opinie was zeer ontgoocheld. De populaire Bildzeitung drukte het kernachtig samen in een historische vette  kop: Het Westen doet NIETS! Macmillan (toenmalige Britse premier – jd) gaat op jacht en Adenauer beschimpt Willy Brandt.features_jfk_berlin-trip-june1963

chroesjov

Kennedy en Chroesjov. De Westduitsers waren niet gelukkig met Kennedy’s pogingen tot ontspanning.

Dat laatste slaat op de bittere verkiezingscampagne waarin Adenauer in nauwelijks bedekte termen op Brandts afkomst als buitenechtelijk kind en zijn activiteiten in Noorwegen tijdens de oorlog had gezinspeeld. Maar beide politieke tegenstanders verketterden – naar buiten toe althans – de Amerikanen om hun passieve houding. Brandt, die zich graag de Duitse Kennedy liet noemen, schreef de echte Kennedy een woedende brief waarin hij suggereerde dat Berlijn een atoomoorlog waard was.

Dat was net wat Kennedy tot elke prijs wou vermijden. Hij had weliswaar in zijn verkiezingscampagne in een allusie op Berlijn beloofd elke prijs te betalen, elke last te dragen, elk offer te brengen om het voortbestaan en het succes van de vrijheid te verzekeren. Maar nadat hij de eed als president had afgelegd was Kennedy duidelijk gemaakt wat de gevolgen van een atoomoorlog voor de wereld zouden zijn. Na zijn overigens vruchteloze gesprekken met Chroesjov in Genève  kwam de jonge Amerikaanse president tot de conclusie dat de sovjets niet anders kónden dan een muur te bouwen om te verhinderen dat de DDR zou leeglopen en uit de Sovjetinvloedssfeer zou glippen. Geen fraaie oplossing vond Kennedy, maar: a wall is better than a war.

checkpoint charlie

Checkpoint Charlie: Hier stonden ooit Amerikaanse en Russische tanks tegenover elkaar. Nu een toeristenval

Aan deze kant van de oceaan zorgt de lauwe Amerikaanse reactie op de “communistische provocatie” voor diepe spanningen in het Atlantisch bondgenootschap. De Gaulle vindt het moment gekomen om Duitsland uit de Amerikaanse sfeer los te weken en te verleiden tot een Europese eenheid onder leiding van  – wat dacht u – Frankrijk. De Duitse Bondsregering onder Adenauer reageert geschokt op het Amerikaanse voorstel (in april 62) om met de Sovjetunie te onderhandelen over een atoomvrij Duitsland – Oost én West. De Westduitsers zien het als een poging om hen tot bondgenoten van de tweede rang te degraderen.

Het is tegen die achtergrond dat Kennedy twee jaar na de bouw van de muur (niet eerder!) beslist om naar Berlijn te komen. De Amerikanen maken zich zorgen om de Gaullistische en anti-Amerikaanse tendensen in de Bondsrepubliek en Kennedy moet met zijn enorme populariteit bewijzen dat een anti-Amerikaanse politiek geen steun vindt bij de bevolking. Het is een waagstuk, maar het wordt een triomf. Kennedy blaast warm en koud: aan het adres van hen die geloven in ontspanning en vreedzame coëxistentie roept hij met zicht op de muur: Laat ze naar Berlijn komen! Tegen een gehoor van fel anti-communistische studenten roept hij op tot net dezelfde ontspanning en vreedzame coëxistentie die hij eerder voor een groot publiek heeft afgewezen.

Dat Kennedy het Berlijnse publiek op zijn hand kreeg had ook te maken met de internationale gebeurtenissen van eind 1962. De Cubacrisis had de wereld op de rand van een atoomoorlog gebracht. Méér dan wie ook hadden de Berlijners de adem ingehouden toen de Russen kernwapens op Cuba installeerden en Kennedy duidelijk maakte dat hij dat niet zou tolereren. Als sovjetschepen en Amerikaanse oorlogsbodems in de Caraïbische Zee op elkaar afstomen zitten ze met bang hart voor de radio en hun zwart-wit tv. Ze beseffen immers dat Duitsland het ware slagveld zal worden van een atoomoorlog die akelig dichtbij lijkt. Kennedy weet het rampscenario te vermijden en een half jaar later halen de Berlijners hem in als een held.

IMG_0112

Het “Ampelmännchen:” We zijn in het voormalige Oost-Berlijn. Het Ampelmännchen (met hoed) is één van de weinige overblijvende sporen van het communistische Berlijn

IMG_0149

Het monument voor de Joden en de homoseksuelen, slachtoffers van het Nazisme

IMG_0159

De nieuwe kanselarij aan de Spree

IMG_0198

Bernauer Strasse: Gedenkteken van de Muur

IMG_0203

Slachtoffers van de muur

Johan Depoortere

Het volledige artikel in Die Welt am Sonntag

June 25, 2013 at 6:49 am 2 comments

HET GEPAMPER AAN DE TOP

De topvergaderingen zijn niet meer te tellen, G-20, Europese Commissie, spoedberaad over Griekenland, noem het maar. Wat doen ze daar dan? Volgens prof. J. Blommaert voeden ze elkaar met de foute ideeën, waardoor de samenleving dreigt terug te vallen in een toestand van voor de democratie, een toestand van alles voor weinigen en niets voor velen. (jc)

door Jan Blommaert

Voor Merkel, Sarkozy en kompanen is de multiculturele samenleving failliet. Juist, en meer nog: wanneer we hen hun gang laten gaan  dan is de samenleving failliet, de hele samenleving, de samenleving tout court. Ze is dan vervangen door een competitieve vrijhandelszone waarin iedereen nog slechts een arbeidskracht is en waarin ons hele leven moet afgesteld worden op het behoud van onze plaats in deze arbeidsmarkt. Al de rest van wat we onder ‘samenleving’ begrijpen heeft geen belang meer; als er nog iets dergelijks bestaat dan zal het zijn omdat mensen daar privé en uit ‘hobbyisme’, ruimdenkendheid of liefdadigheid initiatieven toe nemen.

In ons beeld van onszelf en ons sociaal model zullen dergelijke sociale, culturele en politieke vormen van activiteit en ontplooiing afwezig zijn. Hun plaats is ingenomen door een alles dominerende factor: arbeid.

Hoe bij dit alles de waarden van een verlichte open democratie zullen overleven  – de dingen die de Merkels en de Sarkozy’s zo graag aanroepen – is me een raadsel. Ik noem deze neo-liberale doctrine extreem-rechts: ze is sociaaleconomisch extreem rechts want ze is een aanslag op ons gehele samenlevingsmodel en mensbeeld, waarin alles nu wordt teruggevoerd op winsmaximalisatie en waarin mensen terug alleen maar het verlengstuk van de machine worden, zoals Marx het omschreef.

Ze is een aanslag op ons hele samenlevingsmodel, op de grote waarden van de Verlichting en het liberalisme. Het is met andere woorden een rechtstreekse aanslag op precies die waarden die Merkel, Sarkozy en anderen inroepen om het einde van het multiculturalisme te proclameren.

Welnu, in de wereld die zij zich dromen leven we niet meer in een verlichte open democratie. Samen met een groot gedeelte van onze menselijkheid zijn wie die en route ergens kwijtgespeeld. Er is werk aan de winkel indien we dat willen voorkomen.

—————————–

Wie wijst op alternatieve mogelijkheden om de schuldenlast van de staat of de begrotingstekorten aan te pakken, wordt snel afgedaan als een populist. Men kan bijvoorbeeld denken aan de verhoging van de inkomsten van de staat – een billijke belasting op winsten van ondernemingen, een Tobintaks of (en dit is al helemaal een taboe) een vermogensbelasting.

Wie deze suggesties formuleert is steevast een ‘linkse populist’. Mensen die opmerken dat het toch wel merkwaardig is dat België officieel een belastingparadijs is voor de grote ondernemingen en vermogenden, terwijl de gewone werknemer kreunt onder een van de zwaarste belastingsystemen ter wereld, krijgen dit verwijt meteen naar de kop.

Het punt is echter dat de linkerzijde zich veel te snel in haar schulp terugtrekt wanneer dergelijke verwijten worden gemaakt en veel te weinig tegengas geeft.


Jan Blommaert is hoogleraar Taal, Cultuur en Globalisering aan de universiteiten van Tilburg en Gent. Bovenstaande tekst bevat enkele fragmenten uit zijn jongste boek ‘De heruitvinding van de samenleving’ (EPO, Berchem, 2011, 158 pag.). Het laatste hoofdstuk is een samenvatting annex commentaar van de klassieker ‘De la démocratie en Amérique’ van de weer actueel geworden Franse 19de-eeuwse denker en staatsman Alexis de Tocqueville. (jc)

November 3, 2011 at 5:27 pm 1 comment

EPIPHANY. DE DRIE KONINGEN KOMEN VAN VER

De Zwitsers-Egyptische filosoof en islamoloog Tariq Ramadan is en werd op diverse plaatsen in de wereld zowel verguisd als opgehemeld: in Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk, Nederland, de US, België… Hij is een promotor van de Euro-Islam.
Het Amerikaanse blad Foreign Policy ziet hem als een Wijze uit het Oosten. Dat komt goed uit, nu we deze dagen de komst van de Drie Koningen vieren, althans volgens de evangelist Mattheüs. Epifanie staat niet enkel voor die komst maar ook voor een openbaring.
Journalist Benjamin Pauker legde Ramadan 5 thema’s voor, die hij kort en gevat van commentaar voorzag. Een openbaring voor sommigen, wellicht? (jc)

I grew up in a very liberal family. I was left alone to decide whether to pray or not to pray. I was very interested in solidarity work so I went to South America after graduation. I started an interfaith dialogue, and this is where faith came back to me. It was seeing the poor and how they remained dignified and retained their faith. It was an answer to my quest.
 
Ik ben in alle vrijheid opgevoed. Ik kon zelf beslissen of ik wilde bidden of niet. Ik wou persé solidariteitswerk doen en zo ben ik na mijn promotie in Zuid-Amerika beland. Ik startte er een inter-religieuze dialoog en zo kwam het geloof  vanzelf  terug naar me toe. Ik zag hoe de armen toch waardig bleven en hun geloof niet verloren. Dat was een antwoord op mijn zoektocht.


In Germany, Angela Merkel has said that multiculturalism failed. But it has not failed. The facts and figures are showing that it’s working. It’s only in our mind that Muslims and Westerners aren’t integrating. But the true success of integration is to not talk about integration.

Volgens Angela Merkel heeft het multiculturalisme gefaald. Hetheeft niet gefaald. De feiten tonen aan dat het werkt. Alleen in onze geesten raken moslims en westerlingen niet geïntegreerd. Het ware succes van integratie bestaat erin dat je er vanzelfsprekend niet over praat.


When Bush called Islam a religion of peace, it didn’t mean anything. He could have said that Islam is a religion of war, just as much as Christianity or Judaism. When I travel in Muslim-majority countries, I tell them: We are not victims. But they are nurturing a sense of victimhood.

Bush noemde de islam een vredesreligie. Hij had hem net zo goed een oorlogsreligie kunnen noemen, evengoed als het christendom of het jodendom. Op mijn reizen in moslimlanden zeg ik ze voortdurend: wij zijn geen slachtoffers. Maar zij willen hun gevoel van slachtofferschap gevoed zien.


I have been targeted by populists and people with a specific agenda. But that’s fine. Politicians are playing for the next election. I’m playing for the next generation.

Populisten en geheime agenda’s kunnen me niet schelen. Politici werken naar de volgende verkiezingen toe. Ik werk voor de volgende generatie.


The war in Afghanistan is a lost battle. The Americans are not going to win. They have already lost. For Muslim nations, the problem is that the frustration with the United States is so deep they are just happy it is failing. But they don’t understand that what could come out of Afghanistan might be worse than what we had before.

De Amerikanen zullen de oorlog in Afghanistan niet winnen. Ze hebben ‘m in feite al verloren. Voor de moslimstaten is het probleem dat ze elk Amerikaans verlies als een soelaas voor hun frustraties zien. Ze begrijpen niet dat de nasleep van Afghanistan weleens erger kon zijn dan wat we al gehad hebben.  

http://www.foreignpolicy.com/articles/2011/01/02/epiphanies_from_tariq_ramadan
http://tegenlicht.vpro.nl/afleveringen/2004-2005/euro-islam-volgens-tariq-ramadan.html

January 4, 2011 at 2:01 pm 1 comment


Categories

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,637 other followers