Posts tagged ‘Norman Finkelstein’

HOLOCAUST EN PROPAGANDA

Door Johan Depoortere

De doden spreken niet. De miljoenen Joden die door de nazi’s werden vermoord protesteren dus ook niet als ze worden gebruikt om een ander onrecht goed te praten: het settlerkolonialisme dat een heel volk van zijn huis en grond heeft verdreven en een regime dat discriminatie en Apartheid in wet heeft gebeiteld. Dat is nochtans wat N-va politicus André Gantman doet in zijn recent interview in De standaard als hij  het tragische lot van zijn familie en van alle Joden inroept om antizionisme gelijk te stellen met antisemitisme, Jodenhaat. Dat betekent dat de zes miljoen Palestijnen die onder Israëlisch bestuur leven en die het zionisme verwerpen gebrandmerkt worden als Jodenhaters. Dat betekent dat een volk dat part noch deel had aan de uitmoording van de Europese Joden door de nazi’s lijdzaam de prijs moet betalen voor die misdaad of van antisemitisme beschuldigd worden. De Palestijnen, de oorspronkelijke bewoners van het land dat nu Israël heet, haten het zionisme niet omdat ze de Joden haten maar omdat het in naam van die ideologie is dat ze van hun huis en grond werden verdreven, als vluchtelingen en staatlozen of als tweederangsburgers in eigen land moeten leven. Het zionisme heeft hun dorpen vernietigd (en gaat daar tot vandaag mee door), heeft hen beroofd, niet alleen van hun materiële bezittingen maar ook van hun identiteit, hun geschiedenis en hun taal, het Arabisch dat van officiële taal gedegradeerd werd tot “taal met een speciale status”. Hun zelfbeschikkingsrecht is hun bij wet ontnomen.

Resten van Ikrit, één van de meer dan 600 Palestijnse dorpen die Israël sinds 1948 heeft vernield en van de kaart geveegd.

Dat de vermoorde Joden voor de kar worden gespannen van een ideologie waar ze in grote mate tegenstanders van waren is een gotspe en een ongehoorde belediging aan het adres van de slachtoffers van de massamoord. Tot aan de opkomst van de nazi’s en de uitroeiing van de Europese Joden was het zionisme de ideologie van een minderheid onder hen.  (Joden in de Arabische wereld kwamen er helemaal niet aan te pas.) De felle kritiek op het zionisme kwam tot aan de eerste wereldoorlog meer uit de hoek van Joden dan van niet-Joden. De beweging die Theodor Herzl in 1897 had opgericht kreeg zware tegenwind niet alleen van de liberale Joodse bovenlaag in de westerse landen, maar ook van religieuze hervormers en orthodoxe en ultra-orthodoxe Joden. De seculiere Joden, in tsarisctisch Rusland ter linkerzijde in grote meerderheid verenigd in de Bund, en later de communisten waren felle tegenstanders van het zionisme dat ze als een reactionaire, kleinburgerlijke en utopische beweging bestreden. Zij verweten de zionisten onder andere dat ze het antisemitisme in Europa in de hand werkten. Niet ten onrechte. Herzl zelf schreef in zijn dagboek: “De antisemieten zullen onze meest betrouwbare vrienden zijn, en de antisemitische landen onze bondgenoten.” Voorts geloofde hij terecht dat de regeringen van antisemitische landen de zionisten zouden helpen om hun eigen land te creëren, om zo af te zijn van de Joden.

Norman Finkelstein

De Amerikaanse politicoloog Norman Finkelstein heeft net als André Gantman het drama van de Jodenmoord in eigen familie meegemaakt. Zijn beide ouders overleefden weliswaar de vernietigingskampen Auschwitz en Majdanek, alle andere familieleden werden door de nazi’s vermoord. Maar Finkelstein trekt heel andere conclusies uit de tragische geschiedenis van de twintigste eeuw. In zijn boeken, conferenties en journalistiek werk hekelt hij de misdaden van Israël, de voortdurende schendingen van de mensenrechten en het internationaal recht, de onderdrukking van de Palestijnen en de bij wet vastgelegde Apartheid. Hij noemt de behandeling van de bevolking van de Gazastrook door Israël “één van de meest afschuwelijke en aanhoudende campagnes van collectieve straffen in de moderne geschiedenis.” Maar het is vooral zijn aanklacht over het misbruik van de Holocaust door Israël die hem tot bête noire van de zionisten en tot persona non grata in dat land heeft gemaakt.

Dat de “Holocaust” nu zo een centrale plaats inneemt in de apologie en de propaganda van de zionistische staat is relatief nieuw. De populariteit van het woord hebben we te danken aan de gelijknamige Amerikaanse TV-serie uit 1978 met Meryl Streep  die in aanzienlijke mate heeft bijgedragen tot de beeldvorming over wat in de Joodse traditie de “Shoah” wordt genoemd.

De miniserie Holocaust kwam in verschillende talen op het scherm. Ze bepaalde de beeldvorming in de westerse wereld over de massamoord op de Joden in Europa.

In de eerste jaren na de oorlog was de massamoord op de Europese Joden een taboe in Israël. In zijn boek “The Seventh Million” beschrijft de Israëlische historicus Tom Segev hoe de overlevers van de judeocide na de oorlog allesbehalve welkom waren in Israël. Ben Goerion, de vader des vaderlands, noemde ze “slechte mensen:” als ze de genocide overleefd hadden dan moesten het ofwel collaborateurs zijn of profiteurs die hun hachje hadden gered ten koste van anderen. Een erger verwijt was dat ze zich niet verzet hadden: ze moesten zwakkelingen zijn die zich als schapen naar de slachtbank hadden laten leiden. En dat in tegenstelling tot de pioniers van de staat Israël die de “nieuwe Joodse mens” zouden creëren die sterk is en zich niet langer laat onderdrukken. Er was een ruim verspreid scheldwoord dat voor de overlevers van de kampen werd gebruikt, zegt Segev in een BBC-interview. Dat woord was “zeep.”

Ook de invloedrijke Amerikaanse Joden wilden in de jaren na de oorlog niet aan de massamoord in Duitsland herinnerd worden. In het boek “The Holocaust in American Life” beschrijft de historicus Peter Novick hoe ook hier de Koude Oorlog de geesten beheerste. Spreken over de pogingen van Hitler om de Joden uit te roeien zou in de kaart van de communisten spelen in hun strijd tegen de herbewapening van Duitsland. Herinneren aan de Holocaust was – zo schrijft Novick “something of an embarrassment.” Toen in de late jaren 40 plannen werden gemaakt voor een Holocaustmonument in New York kwam er eensgezind verzet van invloedrijke Joodse organisaties als The American Jewish Committee, The anti-Defamation League en andere officiële Joodse stemmen. Ze waren het er allemaal over eens: “zo een memoriaal zou een eeuwig herdenkingsmonument betekenen voor de zwakheid en de weerloosheid van het Joodse volk.”

De verandering kwam in het begin van de jaren zestig toen Eichmann in Argentinië werd ontdekt en naar Israël werd ontvoerd. Het Eichmanproces confronteerde de Joods-Israëlische gemeenschap met een geschiedenis die ze het liefst van al wou vergeten. Maar voor Ben Gurion was het de gedroomde gelegenheid om de wereld ervan te overtuigen dat steun aan Israël onontbeerlijk is om een nieuwe Holocaust te voorkomen. Volgens de Joodse filosofe Hannah Arendt was dat de propagandistische bedoeling van het proces. In haar beroemde – en jawel controversiële – verslag Eichmann in Jerusalem gaat ze in tegen het beeld van Eichmann als “het antisemitische monster waartegen alleen de staat Israël bescherming kan bieden.” Ze noemde hem de verpersoonlijking van de “banaliteit van het kwaad.” En ze ging een stap verder: ze zag een parallel tussen het zionisme en de nazi’s. Een moderne staat mag volgens haar niet worden gevestigd op de Joodse identiteit, omdat daarmee de menselijke pluraliteit wordt ontkend. De genocide op de Joden was volgens haar eveneens een poging tot vernietiging van de menselijke pluraliteit. “Net als de zionisten wilden de nazi’s hun staat vestigen op grond van ras en zij konden daarom in onderlinge samenwerking hun idealen verwezenlijken” (1)

Na de Zesdaagse Oorlog in 1967, die niet langer werd gezien als een “verdedigingsoorlog” verloor Israël een goed deel van de sympathie die het tot dan vrijwel onverdeeld had genoten van links en rechts in de westerse wereld.  De propagandawaarde van de mythe van “David tegen Goliath” – het kleine Israël tegen zijn machtige Arabische buren – leek uitgewerkt. Vanaf dat moment speelden de Israëlsche propaganda en de verdedigers van het zionisme ongeremd de Holocaustkaart. Ook in ons land – zie Gantman, zie de conflicten over het “Memoriaal en Museum Kazerne Dossin” waar de zionistische lobby het exclusieve recht opeist om de Jodenmoord ten behoeve van de propaganda ideologisch te interpreteren.

  1. Eichmann in Jerusalem. A Report on the Banality of Evil, Londen: Penguin Books 2006 p. 41-42. Arendt vergelijkt ook de Neurenberger rassenwetten van de nazi’s uit 1935, op grond waarvan huwelijken tussen Duitsers en Joden verboden waren, met de wetgeving in Israël die alleen huwelijken tussen Joden mogelijk maakt (Arendt 2006, p. 7)

Dit is de uitgebreidere versie van een bijdrage die onder licht gewijzigde vorm als opiniestuk in De Standaard van 21 januari 2020 is gepubliceerd.

 

January 21, 2020 at 5:25 pm 3 comments

Ten oorlog tegen de ISLAM

 door Lucas Catherine

 
 Meer en meer blijken er zich twee kampen af te tekenen in het intellectuele debat over de islam. Een groep schaart zich achter de demonisering van de islam die gebeurt in het kader van een nieuw vijandbeeld dat oorlogen in Irak, Afghanistan en straks misschien Iran moet aanvaardbaar maken. Anderen weigeren daar aan mee te doen. De islamofoben affirmeren zich ter zelfde tijd als onvoorwaardelijke verdedigers van het Westers bastion Israël. Voorts gebruiken ze de hoofddoek als rode lap om op het gevaar van een interne islamitische vijand te wijzen die ons zou bedreigen. Ze zoeken daarbij toenadering tot de theoretici van de Onafhankelijke Vlaamse Identiteit (Gravensteengroep).

De manier waarop intellectuelen in Vlaanderen zich tegenwoordig positioneren doet mij sterk denken aan de periode voor de Eerste Wereldoorlog. Toen raakte de linkerzijde en meer bepaald de arbeidersbeweging verdeeld in twee kampen: het anti-oorlogskamp dat zich keerde tegen steeds sterker wordende oorlogspropaganda: communisten en anarchisten, en de sociaal-democratie die mee stapte in de oorlogsretoriek en de vijandbeelden die werden opgebouwd. Iets gelijkaardigs speelt zich nu af in het intellectueel milieu. Het Ten Oorlog klinkt steeds sterker. Deze oorlog wordt al gevoerd in Irak en Afghanistan, Iran ‘moet’ volgen. Een vijandbeeld is nodig en dat is ‘de islam’ geworden, die steevast verweten wordt fascistisch te zijn en met de nazi’s te hebben samengewerkt. Tenoren hiervan zijn Wim Van Rooy, Benno Barnard en ook Mia Doornaert.

SUBMISSION HIRSI ALI VAN GOGH

Mia Doornaert houdt het bij vandaag, haar uitdrukking is ‘totalitair islamisme’ (zie bvb haar column “Totalitair islamisme is ook uitdaging voor Europa” (DS30/8/03).

Wim Van Rooy gaat veel verder: “In de jaren dertig zagen velen het gevaar van het nazisme niet en was appeasement troef, vandaag wil men het fascisme van de islam niet zien.” (Interview op Seniorennet n.a.l.v. het verschijnen van zijn boek, 20/2/2009)

En Benno Barnard en Geert Van Istendael schrijven in hun ondertussen berucht opiniestuk in De Standaard “Bericht aan Weldenkend Links”: “De moderne islam is diepgaand door het nazisme geconditioneerd, onder meer via de Egyptische Broederschap. Die beweging heeft zich in de jaren dertig rechtstreeks door Mein Kampf laten beïnvloeden …” (DS 2/2/2008).

Daarbij gebruiken ze klinkklare leugens als zouden de opkomende fundamentalisten, in casu de Moslim Broederschap, gesticht in 1929 “diepgaand door het nazisme zijn beïnvloed “. Niets is minder waar. Moslimfundamentalisten zijn altijd tegen nationalisme, omdat dit de umma (moslim wereldgemeenschap) verdeelt. De stichter van die eerste fundamentalistische partij Hassan al Banna schrijft dan ook, eind jaren dertig: ‘Als nationalisme betekent de eigen groep raciaal superieur vinden, zo erg dat men andere rassen en groepen gaat minachten en ze gaat aanvallen en tot slachtoffer maken ter wille van de eigen glorie, zoals men dat nu in Duitsland en Italië predikt, dan is dit totaal te verwerpen. Meer nog, elke natie die van zichzelf zegt dat ze hoger staat dan de anderen begaat een zeer grove fout.’ De Palestijnse krant al Jamia al Islamiya, De Moslim Gemeenschap, schreef op 1 januari 1938: ‘Veel Arabieren denken dat de Duitsers de vrienden van de Arabieren zijn, omdat ze zo tegen de Joden zijn. Maar wat betekent dit voor ons in Palestina: een vloed aan immigranten die hier arriveren. Dat is wat Duitsland ons, Palestijnen aandoet.’ En in een ander artikel: ‘De Palestijnen hebben geen nazi’s of fascisten nodig om te begrijpen wat hier gebeurt. Ons verzet tegen de zionistische kolonisatie bestond al lang voor het fascisme of het nazisme.’

BETHLEHEM NATIVITY CHURCH

In het Palestina van de jaren dertig voeren onze islamofoben erg eenzijdig de Palestijnse Groot-Mufti op om nazi-collaborateurs in Palestina te vinden, maar ze vergeten steevast ook de toenmalige samenwerking tussen de zionisten en het nazi-regime te vermelden. Een intense samenwerking op economisch en immigratorisch vlak (1933-1939) waar ondermeer Hannah Arendt striemend tegen schreef in haar “Eichmann in Jeruzalem”, en waarbij heel de zionistische beweging betrokken was, van ‘links” tot extreem-rechts, en daar kwam nogal wat cynisme bij kijken.

Net na Kristalnacht verklaarde Ben Goerion,de toekomstige premier van Israël: ‘Als men mij voor de keuze plaatst en zegt dat ik alle kinderen in Duitsland kan redden door ze naar Engeland te laten vertrekken, of dat ik maar de helft kan redden door ze naar Eretz Israël te laten komen, dan kies ik voor de tweede mogelijkheid.’

De toenmalige leider van de Zionistische Wereldorganisatie, Haim Weizman, later president van Israël formuleerde het nog cynischer: ‘Zionisme is het eeuwig leven, en in vergelijking daarmee is het redden van enkele duizenden joden slechts een uitstel van executie die niets oplost.’

Dit, terwijl mufti al Husseini toen een aan de kant geschoven, geïsoleerde figuur was die door de Nazi’s werd gebruikt om in Bosnië –niet in Palestina, daar had hij geen invloed meer – moslimvrijwilligers te rekruteren. Wanneer ook bij ons in 1941 rechtse dorpspastoors jongeren ronselen voor het Oost-Front trekt Amin al Husseini naar de Balkan en rekruteert er voor de Freiwilligen-Bosnien-Herzegovina Gebirgs Division van de SS. Als nuttige idioot kan hij kanonnenvoer ronselen voor de oorlog in Europa.

DOME OF THE ROCK JERUSALEM

En dan is er hun tweede thema: Israël wordt steevast opgevoerd als een bastion van westerse beschaving tegen de Arabische barbarij. Letterlijk de formulering van de stichter van het zionisme, Theodor Herzl in 1896. Of zoals Wim Van Rooy in Knack stelde: de Arabische cultuur heeft nooit iets waardevols voortgebracht.

Onze oorlogstrommelaars zijn dan ook geweldige verdedigers van de staat Israël, met Van Rooy misschien wel als meest fanatieke – sorry Barones Mia – : hij ontkent het bestaan van Palestijnen voor 1967, vind dat de Westelijke Jordaanoever geen bezet gebied is en dat Israël zich aan geen internationale normen moet houden om zijn politiek te bedrijven (debat in Baff, Antwerpen, op 4 oktober 2009).

En natuurlijk keren deze schuintamboers zich ook tegen de moslims in België. Hier gebruiken ze de hoofddoek als rode lap om op het gevaar van een interne islamitische vijand te wijzen die ons zou bedreigen. Volgens alweer Van Rooy op radio Klara, mag er best een wet komen om ze te laten vertrekken. Niet iedereen van zijn medestanders volgt hem zover.

Een derde tendens die deze voormalige progessieven kenmerkt is hun toenadering tot vlaams-nationalisten en separatisten zoals de Gravensteengroep. Immers, als de islam de vijand is, dan zijn de moslims onder ons een bedreiging voor onze identiteit. Al wie zich inzet voor een echte Vlaamse zelfstandigheid en identiteit, zoals de Gravensteengroep wil men dan ook van dit gevaar overtuigen. Benno Barnard en Johan Sanctorum hebben daar de eerste pogingen toe ondernomen. In een opiniestuk in De Morgen (21/4/09) kondigt Barnard aan dat hij de ‘islamcritici’ wil liëren aan de Gravensteen groep. En die alliantie wordt voor het eerst een feit in De Standaard (28/10/09) wanneer hij samen met de woordvoerder van de Gravensteengroep, Etienne Vermeersch Wim Van Rooy verdedigt tegen Tom Naegels.

Daarom is het nodig om deze Vlaamse identiteit die men ons sinds de jaren 1980 probeert in de strot te duwen permanent te bekritiseren op zijn parochialisme en zijn etnocentrisme. Culturen botsen niet, culturen overlappen en nemen van elkaar over. Identiteiten zijn meervoudig en als ze zich construeren tegen andere identiteiten dan is het als tweelingbroers, ook al gedragen die zich soms als Cain en Abel. De grote Gentse historicus Henri Pirenne heeft het voor de Europese identiteit magistraal aangetoond in zijn Mahomet et Charlemagne.1

Je kan Karel de Grote (symbool voor Europa) niet begrijpen zonder Mahomet en de Arabische islam aan de overkant van de Middellandse Zee. Ik heb het zelf in twee boeken proberen duidelijk maken (Rijstpap, Tulpen en Jihad en Van Morendoders tot Botsende Beschaving).

Dat de islam met nazisme en fascisme wordt geassocieerd is vrij recent.

In de jaren 1970 verklaarde de toenmalige Franse president, Giscard d’Estaign zelfs: ‘Om het communisme in te dijken moeten wij het confronteren met een andere ideologie. In het Westen hebben wij niets te bieden, daarom steunen wij nu “de islam”.’ De enige groep die toen als ‘nazistisch’ werd afgebeeld was de seculiere PLO en zijn seculiere leider Jasser Arafat. Zowel in Israëlische als in sommige joods-Amerikaanse media werd hij afgeschilderd als een nieuwe Hitler.

Ondertussen is de Muur gevallen en hebben we in Irak een oorlog om olie.

Maar de ommekeer begon al midden jaren 1980. Khomeiny toonde met zijn revolutie dat radicale islamisten niet langer nuttige idioten bleken, zoals de Saoedi’s, maar wel a pain in the ass. De gelijkstelling islam=nazisme dateert van toen. Het initiatief kwam vanuit Israël en de zionistische propaganda, die toen begonnen was met wat Norman Finkelstein en Gie van den Berghe ‘de uitbuiting van de holocaust’ noemen en die alle critici van Israël een antisemitisch of nazi-etiket opplakte.

Benjamin Netanyahu, nu leider van de Likud-partij, toen Israëlische ambassadeur in Washington organiseerde daar in 1985 een conferentie, Terrorism: How the West can Win, die resulteerde in een gelijknamig boek. Zelf formuleert hij zijn eigen visie zo: de Arabische en islamitische cultuur heeft een ‘disposition towards unbridled violence’. Of nog: “The root cause of terrorism lies not in grievances but in a disposition toward unbridled violence”. Deelnemers aan de conferentie, en mede-auteurs van het boek zijn een rits toenmalige rechts-conservatieve politici, waaronder: Jeane Kirkpatrick, Amerikaans UNO-ambassadrice onder Reagan en ontwerper van de Kirkpatrick-doctrine die inhield dat de VS rechtse en autoritaire dictaturen steunden tegen de ‘vijand’, eerst de communisten, later de islamisten. Verder George Shultz, vader van de Bush-doctrine, die een politiek van preventieve oorlogen voorstaat. Daarnaast namen ook belangrijke Israëli’s eraan deel, zoals Yitzak Rabin, de man die als Israëlisch ambassadeur in de VS ervoor zorgde dat het Amerikaanse en Israëlische militair-industrieel complex vanaf de jaren 1970 intensief zijn gaan samenwerken of Moshe Arens, toen minister van defensie, nu rector van de Ariel-universiteit op de bezette Westelijke Jordaanoever. De teneur van de conferentie en van het boek blijkt uit de titels van de bijdragen: Terrorism and Totalitarism, Terrorism and the Islamic World,The International Network, The legal fundations for the War Against Terrorism, etc..

Het thema zal aan belang winnen nadat sommige rechtse academici de redenering overnemen.

Enkele voorbeelden: In 1990 schrijft Malise Ruthven (univ.Aberdeen): ‘Islamic societies seem to have found it particularly hard to institutionalise divergences politically: authoritarian government, not to say Islamo-fascism, is the rule rather than the exception from Marocco to Pakistan’.Wat de professor er niet bij zegt is dat al die dictaturen al decennia lang gesteund worden door de VS en Europa.

In 2007 lanceert David Horowitz, een neo-conservatieve academicus en Israël- supporter een reeks propagandalezingen op meer dan 40 Amerikaanse campussen onder de titelIslamofascist Awareness Week. Hij doet dit samen met Campus Watch, een zionistische lobbygroep die alle professoren screent op hun houding tegenover Israël en wie niet voldoet, krijgt een georganiseerde haatcampagne tegen zich.

Norman Podhoretz een neo-conservatief die pleitte voor een aanval op Irak, schreef World War IV: The Long Struggle Against Islamofascism. En zo kan je doorgaan.

Nog eentje, de inspiratiebron van Benno Barnard: Matthias Küntzel, een Duitser die ondermeer verbonden is aan het Vidal Sassoon International Center for the Study of Antisemitism in Jeruzalem schreefJihad and Jew-Hatred, Islamism, Nazism and the Roots of 9/11. Hierin stelt hij wat onze islamfoben als een mantra herhalen:‘Islamism was born not during the 1960s but during the 1930s. Its rise was inspired not by the failure of Nasserism but by the rise of Nazism…’

Ook het Vlaams Belang dat gaat putten uit neoconservatief Amerikaans gedachtegoed is ondermeer zo de pro-Israëlische toer opgegaan en niet alleen omwille van de joodse stemmen in Antwerpen.

Deze voormalige progessieven stellen zich ten dienste van het Ten Oorlog! waartoe rechts in Amerika én Europa oproept. Ze worden de waakhonden van rechts, en aan hun scheldpartijen te horen worden ze straks misschien de bloedhonden van rechts. En zij hebben de tijdsgeest mee. Het diaboliserende discours tegen de Islam is algemeen. U moet er maar de recente boeken van Ico Maly en Sami Zemni, op nalezen. Zij beschrijven duidelijk hoe het integratiedebat verschoof van een sociaal-economisch niveau (achterstelling, werkloosheid, racisme) naar een louter cultureel niveau waarbij de nieuwkomers zogezegd onze waarden en normen niet willen aanvaarden, omdat hun achterlijke godsdienst en cultuur dit verhinderen: “Cultuur is vandaag het belangrijkste probleem in onze media, terwijl het slechts een handig alibi is om te zwijgen over zaken die er echt toe doen.” (Ico Maly). Hij behoort tot het andere kamp. Het kamp van Tom Lanoye, Bambi Ceuppens, Karel Arnaut, Kristien Hemmerechts… en niet te onderschatten intellectuelen die volgens de islamofoben tot de interne vijand behoren zoals Sami Zemni, Nadia Fadil (“Fuck Fadil! Alma Mater: ontsla het serpent!” volgens Benno Barnard op zijn blog).

Voor wie het moe wordt om tegen het gelul en de oeverloze onwetendheid van Het Oorlogskamp over de islam te riposteren, dit citaat van mijn geliefde Voltaire die in zijn Dictionnaire Philosophique onder het lemma Mahométans schrijft: “Je hais tant la calomnie, que je ne veux même pas qu’on impute des sottises aux Turcs (toen een algemene benaming voor moslims, nota van mij)quoique je les déteste…
Il faut combattre sans cesse. Quand on a détruit une erreur, il se trouve toujours quelqu’un qui la ressuscite. »

Lucas Catherine
 
 
 
 Enkele bronnen:

Stefan Wild,National Socialism in the Arab near East between 1933 and 1939,

Die Welt des Islams XXV, pp.126-173, Brill, Leiden

Lenni Brenner,Zionism in the age of the Dictators, Croom Helm, Londen 1983

Francis R. Nicosia,The Third Reich and the Palestine Question, J.B Tauris, Londen 1985

Moshe Machover & Mario Offenberg,Zionism and its scarecrows, Khamsin 6, Londen 1978

Edward Said, The Essential Terrorist, Arab Studies Quaterly IX,2 Washington

1 De impact van zijn stelling werkt nog altijd door. Zie de heruitgave van het boek door de Presse Universitaire de France in 2005 of ook, Mujeeb R. Khan, The Islamic and Western Worlds: “End of History or “Clash of Civilisations, Columbia University Press 2003 en P. Guichard, Retour sur la problématique pirenniene, Universié de Rabat, 1995.

http://www.indymedia.be/en/node/36037

Lucas Catherine (1947) is reiziger en publicist. Kenner van de Arabische cultuur. Hij woont in Brussel. Voordien o.m. ook in Khartoum, Dar Es Salam en Rabat. (jc)

December 24, 2009 at 11:02 am 3 comments


Categories

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,653 other followers