Posts tagged ‘Obama’

ELIE WIESEL EN DE HOLOCAUSTINDUSTRIE

559601613

Elie Wiesel, de mensenrechtenprofeet en ziener met een blinde vlek ter grootte van het Midden-Oosten.

Nobelprijswinnaar voor de vrede Elie Wiesel, is op 87- jarige leeftijd gestorven. Van de doden niets dan goed en in de media – reguliere en sociale – gonst het dan ook van de loftuitingen op de man die zowat het geweten van de wereld wordt genoemd. Alle remmen los bijvoorbeeld in een opiniestuk van Patrick De Wael in De Morgen. Mark Van de Voorde, voormalig hoofdredacteur van Kerk en Leven en speechwriter voor Yves Leterme, bestaat het om Wiesel op Facebook bezorgdheid om de Palestijnen toe te dichten en wie kritiek heeft uit te maken voor anti-semiet en Nazi. Dat Wiesel, volgens Noam Chomsky een “akelige bedrieger,” tegelijk een nooit aflatende propagandist was van de racistische apartheidsstaat Israël wordt zorgvuldig onder de mat geveegd. Meer nog: Facebook neemt de rol van censor op zich en verwijdert een post van Ludo De Brabander waarin hij dat aspect van de Nobelprijswinnaar analyseert.

2836826487-2

Elie Wiesel in Buchenwald. Er is twijfel of  de rood omlijnde man wel degelijk Wiesel is.

Elie Wiesel dankt zijn naam en faam – en zijn Nobelprijs – aan het boek “Nacht” waarin hij zijn kampervaringen beschrijft. Wiesel wordt in 1944 als 16-jarige naar Auschwitz en later naar verschillende andere kampen gedeporteerd. Zijn moeder wordt in de gaskamer vermoord, zijn vader sterft enkele maanden vóór de bevrijding. Wiesel zelf overleeft de gruwel en schrijft een eerste versie van zijn boek in het Jiddish. Pas vele jaren later wordt “Nacht” in het Frans vertaald en beginnen boek en auteur aan een tocht naar de toppen van de roem.

2899854733

Wiesel bezocht Auschwitz met president Obama. Maar hij was ook goede vriendjes met Ronald Reagan en hij spoorde George W Bush aan om een klein oorloogje tegen Irak te beginnen. Hij voerde later campagne tegen Obama’s nucleaire deal met Iran.

Nacht” is niet het enige getuigenverslag over de Nazigruwel en volgens critici lang niet het beste. Primo Levi schreef in 1947 al Si questo é un uomo – maar ook dat werk vond pas zijn weg naar het grote publiek toen het in 1958 opnieuw werd uitgegeven. Dat “Nacht” en Wiesel veel meer weerklank vonden is niet zozeer aan de literaire kwaliteiten van het werk te danken als aan het talent van de auteur voor public relations en zijn onverdroten inspanningen om de groten der aarde voor zich te winnen. Maar de heiligverklaring van Wiesel heeft vooral te maken met wat Norman Finkielstein in een even beroemd als controversieel boek “de holocaustindustrie” heeft genoemd. Met de “holocaustindustrie” bedoelt Finkielstein – zelf een zoon van slachtoffers van de genocide – de exploitatie van het Joodse lijden voor politieke doeleinden, zeg maar propaganda voor de Zionistische staat. En hier is het dat de rol van Wiesel van doorslaggevende betekenis is geweest. Wiesel werd zowat de posterboy van de holocaustindustrie.

De eerste decennia na de oorlog was er in de media en de publieke opinie nauwelijks belangstelling voor de massamoord op de Joden en het woord “Holocaust” moest nog worden uitgevonden. Daar kwam verandering in na de oorlog van 1967 die Israël overtuigend won maar die door de bezetting die erop volgde de sympathie voor de Joodse staat dreigde te ondermijnen. Voortaan begon ook het lot van de Palestijnen tot de wereldopinie door te dringen. De belangstelling voor de Holocaust, schrijft Finkielstein kwam niet zozeer doordat de overlevenden hun stem vonden maar door het lobbywerk van Amerikaanse pro-zionistische Joden die zich realiseerden dat de Holocaust het geschikte middel was om Israël de status van “moreel slachtofferschap” te verlenen ondanks de misdaden van de Zionistische staat tegen de Palestijnen. Wiesel weigerde met Finkielstein in debat te gaan en noemde zijn nemesis niet verwonderlijk een antisemiet of – minstens even erg – een zelfhatende Jood.

Maar Finkielstein is lang niet de enige die de Nobelprijswinnaar misbruik van de Holocaust verwijt. Toen Wiesel in 2014 een levensgrote advertentie in The New York Times plaatste waarin hij Israël probeerde wit te wassen van het bloedbad in Gaza antwoordden 327 overlevenden van de kampen en hun afstammelingen met een advertentie in het Israëlische blad Ha’aretz. “Wij zijn verontwaardigd en wij walgen van de manier waarop Elie Wiesel onze geschiedenis misbruikt om het onverdedigbare te verdedigen: Israëls onverdroten poging om Gaza te vernietigen en de moord op meer dan 2000 Palestijnen, onder wie honderden kinderen. Niets rechtvaardigt het bombarderen van VN-schuilplaatsen, ziekenhuizen en universiteiten. Mensen afsnijden van elektriciteit en water is door niets te rechtvaardigden.”(Ha’aretz 23 aug 2014)

Het overdedigbare verdedigen: het loopt als een rode draad door Wiesels biografie. In 1947 is hij als journalist verbonden met de organisatie Irgun die onder leiding van de latere premier en Nobelprijswinnaar Menachem Begin terreur zaait in Brits Palestina. Hoewel Wiesel niet als actief lid deelnam aan de terreurdaden moet hij er zeker van de op de hoogte zijn geweest: de bomaanslag op het King David hotel waarbij tientallen Britten en 15 onschuldige Joden omkwamen en het bloedbad van Deïr Yassin om alleen maar de twee meest beruchte te noemen. In het dorp Deïr Yassin in de buurt van Jeruzalem vermoordden leden van Irgun op 9 april 1948 in koelen bloede 107 burgers – volgens sommigen meer dan het dubbele daarvan – onder wie vrouwen en kinderen. Geen woord van spijt daarover kwam over Wiesels lippen. Van wie is de beroemde quote ook weer dat “neutraliteit en zwijgen altijd in het voordeel van de verdrukker speelt?”

EW_Irgun_poster_Erez_Jisrael

Propaganda voor Irgun, bestemd voor Joden in Centraal Europa. Volgens de Israëlische historicus Benny Morris zaaiden organisaties als Irgun en het nog radicalere Stern terreur onder de Palestijnse bevolking met etnische zuivering als doel.

 

Dat Elie Wiesel “ zich” volgens Mark Van de Voorde “het lot van de Palestijnen aantrok” is dan ook groot nieuws. Het zou daarom interessant zijn te vernemen waar en wanneer Wiesel zich met het gezag van een Nobelprijswinnaar heeft uitgesproken tegen de illegale bezetting door Israël van de Westbank en Gaza, tegen de Apartheid in de bezette gebieden, tegen de moorden zonder vorm van proces, tegen het vernietigen van huizen en olijfbomen van Palestijnen, tegen de invallen in buurland Libanon, tegen het stelen van de waterbronnen, tegen de vernederende behandeling van Palestijnen aan de talrijke checkpoints, tegen de illegale nederzettingen op de Westbank waar nu 420000 Joden wonen die op exclusief voor Joden voorbehouden wegen rijden, tegen de terreur van de kolonisten en ga zo maar door.

Waar was Wiesel toen de voormalige opperrabijn Mordechai Eliyahu – niet de geringste religieuze autoriteit – verkondigde dat er “absoluut geen moreel bezwaar is tegen het doden zonder onderscheid van burgers tijdens een massaal militair offensief tegen Gaza?” (The Jerusalem Post 30 mei 2007) Hebben we de grote man gehoord toen Eliyahu’s zoon verklaarde: “Als ze niet stoppen (met raketbeschietingen) nadat we er 100 hebben gedood, dan moeten we er 1000 doden. Als ze niet stoppen nadat we er 1000 hebben gedood moeten we er 10000 doden. Als ze nog niet stoppen moet we er 100000 doden, zelfs een miljoen. wat ook nodig is om ze te doen stoppen?”‬



Ja, Wiesel was bedrukt toen de Palestijnen bij bosjes werden afgeslacht in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatilla in Beiroet. Maar dat was vooral omdat de goede naam van Israël in het gedrang kwam en tenslotte “waren het niet de Israëlische soldaten die de slachtpartij hadden aangericht.” ‬En hij stortte krokodillentranen toen die arme Joodse settlers hun illegale nederzettingen in Gaza moesten verlaten. Toen was de oorlogsmisdadiger Sharon, die de terugrrekking uit taktische overwegingen had bevolen, volgens Wiesel een verrader van het Zionistische ideaal.‬ Wiesel beschreef in pakkende bewoordingen de kolonisten die door Israëlische soldaten uit hun huizen waren gezet en nu haveloos “op zoek moesten naar een bed en een tafel.”  Voor de 800000 Palestijnen die als gevolg van de etnische zuiveringen in 1948 het land ontvluchtten had Wiesel minder mededogen. Terugkeer naar het land en de huizen die hen werden afgepakt is ondenkbaar vond Wiesel: dat zou immers zelfmoord betekenen voor de Zionistische staat want “de gezichten van Palestijnse jongeren zijn verwrongen van haat.” 



Wiesel was zeer begaan met mensenrechten. Hij kwam op voor de slachtoffers van onrechtvaardigheid en geweld overal ter wereld zolang die slachtoffers maar niet de pech hadden in het land te wonen dat God aan zijn uitverkoren volk heeft beloofd.‬

Johan Depoortere

8 juli 2016

 

 

July 8, 2016 at 7:59 pm 1 comment

D-DAY: HOE WAS DAT IN DUITSLAND?

Komen ze? Komen ze niet?

Komen ze? Komen ze niet?

door Jef Coeck

Victor Klemperer (1881-1960) was schrijver, romanist, vrijzinnige jood en anti-nazist. Toch bleef hij de hele duur van het Derde Rijk, volle 12 jaar, in Duitsland, meer bepaald in Dresden. Eind jaren 30 is hij door de nazi’s bijna volledig kalltgestellt: als jood mag hij nauwelijks zijn huis nog uit, hij mag niet meer doceren, geen auto meer rijden, geen bibliotheek meer bezoeken. In zijn isolement houdt hij de hele periode lang een dagboek bij, nadien schrijft hij ook nog een autobiografie. Daarmee wordt hij wereldberoemd, hoewel er aanvankelijk geen uitgever voor te vinden was. Nu worden zijn twee vuistdikke volumes geprezen als het meest volledige verslag dat een Duitse burger ooit over die onzalige periode neerschreef.
Uiteraard worden er in het Dagboek 1933-1945 ook enkele paragrafen gewijd aan de landing in Normandië, althans aan het nieuws daarover. We laten Klemperer zelf aan het woord.

6 juni, tegen de avond

 

Terwijl ik Bernard Stühler lesgaf, kwam Eva met het nieuws dat de invasie vannacht (van de 5de op de 6de juni) bij Cherbourg begonnen is. Eva was heel opgewonden, haar knieën knikten. Ikzelf bleef heel koel, ik ben niet meer of nog niet in staat te hopen.

8 juni, donderdag tegen de avond

De Engelsen houden al drie dagen stand en staan bij of in Caen en Bayeux; de eigenlijke landing is dus geslaagd. Maar zal het doorgaan, en in welk tempo? Ik kan niet meer hopen, het is bijna onvoorstelbaar dat ik het einde van deze marteling, deze slavenjaren meemaak.-
De macht van het reële. Tot dinsdag heette het: waarschijnlijk landen ze niet, ze hebben de tijd, ze hoeven dat offer niet te brengen. Of als ze komen, dan niet aan de Atlantikwall. Veel waarschijnlijker is Denemarken, Spanje, Zuid-Frankrijk, de Balkan… Sinds dinsdag bewijst men dat ze wel moesten komen, en nergens anders dan aan de Atlantikwall. Achteraf worden altijd de steekhoudendste argumenten voor de verwezenlijking van de verwezenlijkte mogelijkheid gevonden. Maar als er een andere mogelijkheid verwezenlijkt was, waren er precies zulke steekhoudende argumenten gevonden.

10 juni, zaterdagochtend

De invasie schijnt te vorderen. Bericht van gisteren: opmars in Normandië. Maar ik kan nog niet hopen. Steeds weer is er gesproken over ‘vergelding’, over ‘een nieuw wapen’. Goebbels schreef dat hij banger was voor het uitblijven van de invasie dan voor het begin ervan; Hitler één dag voor de landing: we zullen hun op de beslissende plek een vernietigende nederlaag toebrengen. Het zou zelfs voor LTI een te sterk staaltje zijn als dat allemaal alleen bluf is. Is er een list in het spel, willen ze de vijand voltallig in een val lokken? Gas soms? Anderzijds: de Engelsen zijn voorzichtig en heel goed op de hoogte, en de onoverwinnelijke Atlantikwall is overduidelijk doorbroken. We gissen, en ik kan niet hopen. Dat wil zeggen: ik ben zeker van de Duitse nederlaag, sinds 1-9-1939 ben ik daar zeker van – maar wanneer? Ook de vernietiging van de ‘invasoren’ zou niet tot de overwinning van Duitsland leiden, alleen maar tot een verlenging van de oorlog […]

*Victor Klemperer, Tot het bittere einde, Dagboek 1933-1945, Olympus, 2013
*Victor Klemperer, Curruculum vitae, Herinneringen 1881-1918, Atlas, 2009
Hierbij, enkele van de duizenden foto’s die Magnumfotograaf (en –stichter) Robert Capa van de landing heeft gemaakt:

WAR & CONFLICT BOOK ERA:  WORLD WAR II/WAR IN THE WEST/GERMANY

D Day 3
D Day 4 Capa

NOOT

 

In de tekst komt de afkorting LTI voor. Dat staat voor ‘Lingua Tertii Imperii’, de Taal van het Derde Rijk. Het verwijst naar een ander boek van Klemperer, met als volledige titel ‘Lingua Tertii Imperii:Notizbuch eines Philologen’ (1947). Filoloog Klemperer heeft zeer zorgvuldig de eigen taal en uitdrukkingen van de nazi-periode bestudeerd. Om een andere schrijver uit dezelfde periode maar een ander land te citeren: Orwell bedacht het woord ‘newspeak’, nieuwspraak. De Neusprache à la Hitler werd van bovenaf (Goebbels) gedirigeerd en maakte veelvuldig gebruik van pseudo-wetenschappelijke en neutraal lijkende termen. Dit alles om de gruwelijke werkelijkheid te camoufleren.
Voorbeelden.
-Evakuierung= deportatie/ – Sonderbehandlung (speciale behandeling): moord/ – ent-juden: ont-joden. Veel woorden krijgen specifieke voorzetsels: Gross-, Volks-, Welt-
Het is verbijsterend hoe snel die nieuwe taal door bijna heel de gemeenschap wordt overgenomen. (JC)

 

June 6, 2014 at 2:55 pm 2 comments

ALS WOORDEN LIEGEN

Het “vredesproces” in het Midden Oosten is weer op gang gekomen – zo lezen en horen we in de media. De aanhalingstekens zijn op hun plaats want in de berichtgeving over Israël en Palestina betekenen woorden niet wat ze beweren te betekenen, in veel gevallen betekenen ze op een perverse manier precies het tegenovergestelde daarvan. Het “vredesproces” is niet het proces dat tot vrede leidt maar een poging van Israël – met medeplichtigheid van de kliek rond de Palestijnse “leider” Abbas en met enthousiaste steun van de regering Obama – om landroof, bezetting en de rechteloosheid van een onderdrukt volk te bestendigen en een vernis van legaliteit te bezorgen. 

 Het is Newspeak alom in de berichtgeving over het Midden Oosten in de gevestigde media. George Orwell had het in zijn wildste verbeelding niet kunnen bedenken. We spreken over Israëlische “nederzettingen, “ waar het gaat om illegale apartheidsdorpen en steden, uitsluitend voor Joden. Deze zwaar bewapende enclaves zijn alleen te bereiken via wegen die enkel door “Joodse” voertuigen, bemand door Joodse mannen en vrouwen  mogen worden bereden. Niet-Joden zijn in deze ghettos alleen overdag welkom om de betonmolens te bedienen en de straten schoon te vegen. Joden zijn mannen en vrouwen die geboren zijn uit een Joodse moeder of die door de religieuze autoriteiten van het land – het rabbinaat – als “Jood”zijn erkend. Het is alsof aartsbisschop Leonard zou bepalen wie rooms genoeg is om in exclusief katholieke enclaves te wonen.

 De Amerikaanse “bemiddeling” – nog zo een woord dat de werkelijkheid verhult. Hoe kun je van bemiddeling spreken als de “bemiddelaar” jaarlijks de Joodse staat met meer dan drie miljard dollar overeind houdt en voorziet van het modernste oorlogstuig ter wereld.?

Woorden liegen in het Midden Oosten, zegt ook Robert Fisk, de door de wol geverfde verslaggever van de Britse Independent. Hij plaatst de “diplomatieke doorbraak” waarmee de Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken John Kerry te koop loopt in de correcte contekst.

 Johan Depoortere

ELKE ANDERE STAATSMAN DIE ONDERHANDELT ALS JOHN KERRY ZOU  EEN DIEF WORDEN GENOEMD

Door Robert Fisk

0409_World_OKERRY_full_600

John Kerry – Benjamin Netanyahu

Kent John Kerry geen schaamte? Eerst vrijt hij zowel Israëlis als Palestijnen op en verkondigt dan de hervatting van een “vredesproces” dat de Palestijnen wantrouwen en dat de Israëlis niet willen. Dan maakt Israël bekend dat het 1200 nieuwe huizen wil bouwen voor Joden – exclusief voor Joden – op bezette Palestijnse grond. En nu vertelt hij de Palestijnen, de zwakke en bezette Palestijnen, dat ze haast moeten maken als ze hun eigen staat willen.

Elke andere “staatsman” die te maken heeft met een ander conflict en die een bezet volk zou vertellen dat ze vrede moeten sluiten omdat de bezetters anders nog méér van hun land zouden stelen zou gebrandmerkt worden als een outcast, een medeplichtige dief, mogelijks een crimineel. Maar nee, John Kerry verkondigt dat de illegale Joodse kolonies – of “nederzettingen” zoals hij ze net als de Israëlvriendelijke wereldpers verkiest te noemen – “onrechtmatig” zijn. Wellicht bedoelt hij “illegaal” volgens het internationaal recht. Maar wat doet het ertoe? In de tien jaar na het “Oslo-Vredesproces” is het aantal Israëli’s die op gestolen Palestijnse grond zijn komen wonen verdubbeld tot 400000. Niet te verbazen dus dat volgens Kerry de recentste Israëlische aankondiging van gronddiefstal “enigszins(sic!) te verwachten” was.

Reken maar! Israël draait al tientallen jaren laffe Amerikaanse regeringen rond de vinger en kijkt de andere kant uit als Washington nog maar eens in verlegenheid wordt gebracht door de zoveelste plundering van andermans land. Het is goed eraan te herinneren dat de Oslo-akkoorden bepaalden dat Israëlis en Palestijnen zich gedurende vijf jaar zouden onthouden van “unilaterale stappen die het resultaat van de onderhandelingen in het gedrang zouden brengen.” Israël legde dat eenvoudig naast zich neer. En doet dat nog altijd. En welke raad heeft Kerry voor de Palestijnen?  Dat hun reactie niet “negatief” mag zijn!

Dat is belachelijk. Kerry weet beslist, net als de Verenigde Naties en de Europese Unie weten, dat er niet de geringste kans bestaat voor een leefbare Palestijnse staat omdat de Israëli’s al teveel land op de Westelijke Jordaanoever hebben gestolen.De kaart van de kolonies en niet-gekoloniseerde gebieden ziet eruit als de kapotte voorruit van een auto en iedereen die op de Westbank rondrijdt en die niet politiek blind is kan zien dat de komst van  Palestijnse staat even waarschijnlijk is als een terugkeer van het Ottomaanse rijk.

En wat Kerry betreft: elk van zijn woorden zou moeten worden gevolgd door “sic” Neem dit bijvoorbeeld: “We wisten (sic) dat er in zekere mate (sic) gebouwd (sic) zou worden op sommige (sic) plaatsen, en ik denk dat de Palestijnen dat begrijpen.” Ik denk dat ook “begrijpen” zou moeten worden gevolgd door “sic.”  En Kerry vervolgt: “Wat dit – hij bedoelt de landroof – onderstreept is eigenlijk (resic!) de noodzaak om spoedig aan de onderhandelingstafel te gaan zitten.” Met andere woorden: “Doe nu wat je gezegd wordt of anders laten we de Israëli’s nog méér van je bezit stelen.” In de gewone wereld heet zo iets chantage.

En dan volgde de utltieme leugen: dat het probleem van de “nederzettingen” het best kan worden opgelost door de kwestie van veiligheid en grenzen te regelen. Onzin! De kolonies – of “nederzettingen” zoals Kerry deze gevallen van roof blijft noemen – worden door Israël niet gebouwd omwille van de “veiligheid” of de “grenzen” maar omdat de Israëlische rechterzijde die de regering Netanyahu nog steeds domineert het land wil voor zichzelf. Veel Israëli’s willen dat niet. Veel Israëli’s zien het kwaadaardige van deze landroof en veroordelen hem. Zij hebben recht op de vrede en de veiligheid die de wereld hen belooft. Maar die zullen ze niet krijgen met de kolonisatie en dat weten ze.

En Kerry staat niet aan hun kant. Hij gaat voluit voor “vrede” op de voorwaarden van de Israëlische regering, en de Palestijnen, opgesloten, ingeperkt en ingepakt, moeten hun mond houden en pakken wat ze kunnen krijgen. En ze zullen wat kruimels krijgen. 26 oudere gevangenen worden overgedragen: een troostprijs voor Abbas en zijn vrolijke vrienden. Maar méér kolonies voor Israël, een land dat John Kerry – of ons – niet eens vertelt waar het zijn Oostelijke grenzen ziet. Op de oude “Groene Lijn” uit 1967? Op de lijn van de kolonies ten Oosten van Jeruzalem? Of  is het de Jordaan? Maar voor Kerry is het: “Haast je, haast je, haast je.” Reserveer nu je plaatsen, anders is de zaal uitverkocht. “Palestina” tegen welke prijs?

August 15, 2013 at 9:10 am 1 comment

PRIVACY BESTAAT NIET MEER

snoops

door Tom Ronse

Europese politici staan op hun achterste poten nu blijkt dat ook hun privé-gesprekken beluisterd worden door het Grote Oor in Amerika. De New York Times vindt hun verontwaardiging wat overdreven. Alle landen bespionneren elkaar nu eenmaal, zo suste haar editoriaal gisteren. Dat zal wel kloppen maar de omvang van de Amerikaanse afluister-operatie is wel redelijk verbijsterend.  Verbijsterend ook is het vermogen van computerprogramma’s om uit al die miljarden telefoongesprekken, emails, sms’en, facebook-pagina’s,tweets, bloggen etc, bruikbare informatie te puren. Al weten we natuurlijk niet in hoeverre dat het geval is. Hoe die data verwerkt worden is nog steeds een geheim. Maar dank zij de onthullingen van de laatste weken weten we nu toch iets meer over de omvang van de Amerikaanse afluisterpraktijken dan over die van hun Europese, Russische, Chinese en andere collega’s.

Een ding is zeker: Privacy bestaat niet meer. Je kunt niet meer op het internet gaan zonder dat ergens geregistreerd wordt welke websites je bezoekt. Privé-bedrijven zowel als de staat houden je in de gaten.  Je kunt er niet meer van uitgaan dat niemand meeluistert of meeleest als je telefoneert, sms’t of emailt. Je kunt niet meer vluchten in de anonimiteit van de massa. Overal hangen er camera’s. De nieuwste versies die op strategische plaatsen in de Amerikaanse grootsteden geinstalleerd werden, hebben een scherpte van  2100 megapixels. Klik op onderstaande link om te zien wat dat betekent.  Het betreft een foto met zo’n camera genomen van een menigte van duizenden hockey-fans in de Canadese stad Vancouver. Door in te zoomen kun je elk gezicht in die enorme massa herkenbaar maken.

http://www.gigapixel.com/image/gigapan-canucks-g7.html

Dat is geruststellend voor wie niet twijfelt aan de goede bedoelingen van de democratisch verkozen regeerders. En wie kan er twijfelen aan de goede bedoelingen van iemand zo sympathiek als Barack Obama? Hij had de zoon kunnen zijn van Sint-Mandela.

spiegel  

“I welcome the debate”, zei Obama toen Snowden uit de biecht had geklapt.  Was dat ‘newspeak’?  Zijn welkom strekte zich in elk geval niet uit tot de man die dat debat had mogelijk gemaakt. Klokkenluider Snowden moet zich intussen wel opgejaagd wild voelen. Geen enkel land durft hem asiel geven uit schrik voor represailles van Amerika, de bullebak van de internationale speelplaats.  Zelfs Frankrijk dierf het vliegtuig van de Boliviaanse president Morales geen toestemming geven om over haar grondgebied naar huis te vliegen, omdat iemand vermoedde dat Snowden aan boord kon zijn.

Dat Obama geen schrik heeft van ‘the debate’ is niet verwonderlijk want dat debat wordt niet gevoerd in Amerika. Toch niet in het Congres of de massamedia. Wie verwachtte dat links –voor zover dat bestaat in het Congres of de massamedia- in een gloeiende koleire zou schieten, kwam bedrogen uit.  Zoals de Amerikaanse politici en journalisten vroeger bang waren om als “soft on communism” te worden afgeschilderd, zijn ze nu bang om  “soft on terrorism”  te lijken. De hysterie rond het thema terrorisme overtroeft alle rationele argumenten.  Het geeft de staat een vrijbrief om in naam van de vrijheid gehakt te maken van de vrijheid.

De instandhouding van dat hysterisch klimaat danken we aan de massamedia. Hoe diep het intussen in het dagelijkse leven is doorgedrongen, ervaarden de Belgische diplomaat Tom Neijens en zijn vrouw Rosaline Remans toen ze op 8 juni gingen lunchen in de Metropolis Country Club in de NewYorkse suburb White Plains. De herrie begon toen Rosaline discreet haar baby Luka de borst gaf. Een manager van de restaurant kwam zeggen dat ze onmiddelijk moesten opkrassen, want het zicht stoorde de andere gasten. Toen het stel weigerde, werd de politie gebeld. Die daagde op met groot lawaai. De andere gasten moesten het restaurant verlaten, de deuren werden gegrendeld.  Met een hand op zijn revolver en de andere op zijn taser liet detective Scott Harding de verbijsterde Belgen weten dat ze ervan verdacht werden terroristen te zijn.  “Waarom zouden terroristen een baby de borst geven in een chique club?”, vroeg Neijens. “In Sri Lanka gebruiken terroristen baby’s”, wist Harding.  Pas toen Neijens zijn door het State Department uitgegeven diplomatenpas toonde (hij is eerste secretaris in de Belgische VN-missie), kalmeerde de politie. Wat de vraag doet rijzen hoe dit verhaal zou afgelopen zijn, als  Neijens geen diplomaat maar een student of een toerist zou geweest zijn.

Tom en Rosaline (toen nog zwanger) thuis in Harlem. Binnenkort verkast het stel naar Ethiopie

Tom en Rosaline (toen nog zwanger) thuis in Harlem. Binnenkort verkast het stel naar Ethiopie (foto: Mashid Mohadjerin)

“Big Brother”. De vergelijking met Orwells nachtmerrie wordt steeds vaker gemaakt. Leven we daar nu in? In zekere zin staan we dichter bij die andere beroemde dystopie, de “Brave New World” van Aldous Huxley. Orwells “1984” was vooral geinspireerd door het intussen grotendeels gediscrediteerde Stalinistisch model. Big Brother verborg niet dat hij je beloerde, hij liet het je voordurend voelen. Hij verborg de werkelijkheid door de informatie te beperken tot zijn eigen stem. In ‘Brave New World’ wordt de informatie niet beperkt. De werkelijkheid wordt er niet verborgen maar verdronken in een zee van onbenullig amusement. Zodat de burgers het niet erg vinden dat ze niet vrij zijn. Ze merken het niet eens.

Dat klinkt al wat realistischer dan Orwells visioen. Het grootste verschil tussen ‘Brave New World’ en de wereld vandaag is dat de eerste, hoe afschuwelijk ook, een harmonieuze maatschappij is, zonder knelpunten die conflicten teweeg brengen. Wat van onze wereld niet gezegd kan worden. Gelukkig blijken er limieten te zijn aan de mate waarin amusement ons kan verdoven, ongevoelig maken voor de werkelijkheid. Daarom was het hartversterkend om massaal protest te zien in een voetbalgek land als Brazilië, net toen daar een groot tornooi doorging. De massa maakte het duidelijk dat de prioriteiten van de regerende linkse Arbeiderspartij niet de hare zijn. En die van de rechtse oppositie evenmin.

En als de massa’s in beweging komen, dan komt de Orwelliaanse kant van de maatschappij meer naar boven. Dan wordt de informatie beperkt, dan worden de “social media’ die als communicatiekanalen worden gebruikt aan banden gelegd, dan worden activisten vervolgd met behulp van die superscherpe camera’s. Vraag het maar aan de Turkse jongens en meisjes die nu de terreur ondergaan van Erdogans totalitaire democratie.

Het hoofdkwartier van de NSA, in een suburb van Washington. De NSA telt ruim 30 000 personeelsleden en is slechts een van de vele Amerikaanse spionnagediensten.

Het hoofdkwartier van de NSA, in een suburb van Washington. De NSA telt ruim 30 000 personeelsleden en is slechts een van de vele Amerikaanse spionnagediensten.

July 4, 2013 at 8:33 am 1 comment

BERLIJN: SPOREN ZOEKEN

IMG_0145Er is geen ontkomen aan: Wie Berlijn bezoekt wordt met geschiedenis om de oren geslagen. Het begint al zodra we op de Potsdamer Platz uit de metro stappen en ons op de plek bevinden waar Karl Liebknecht in 1916 opriep tot verzet tegen de oorlog.

IMG_0179

De socialist Karl Liebknecht was één van de heel weinige Duitsers die zich verzetten tegen de waanzin van de Eerste Wereldoorlog

De Potsdamer Platz zelf verwijst naar het recente verleden: 25 jaar geleden een stuk niemandsland in Oost-Berlijn, nu een uitstalraam van het Duitse en internationale kapitalisme. Het exuberante zelfvertrouwen dateert van vóór de crisis die in 2008 begon. Talrijke Berlijnse musea brengen de recente geschiedenis in beeld: Willy Brandt heeft zijn eigen informatiecentrum op Unter den Linden, het Reichstaggebouw dompelt je onder in het ontstaan van de Bondsrepubliek en de hereniging, de (schaarse) resten van de muur zorgen ervoor dat de scheiding van de twee Duitslanden niet vergeten wordt. Er is een DDR-museum, een Stasi-museum, een Muurmuseum – er komt geen einde aan.

IMG_0130

Potsdamer Platz

IMG_0133

Architecturale hoogstandjes op Potsdamer Platz

IMG_0139

Reichstag: de koepel van de Britse architect Norman Foster

IMG_0143

IMG_0162

Topographie des Terrors: de Nazis en de Muur

IMG_0165

Een indrukwekkende rij portretten van Berlijnse slachtoffers van de Nazibarbarbarij.

Zijn de Duitsers klaar met het verleden? In Berlijn wordt alvast de donkere Naziperiode niet onder de mat geveegd. Dat kan ook moeilijk met zoveel plekken en monumenten die aan die jaren doen denken: opkomst van Hitler, oorlog en deling van het land. Overal langs de grote boulevards en op de pleinen zuilen met foto’s van slachtoffers. In de Niederkirchnerstrasse – voorheen Prinz Albrechtstrasse – is op de plek waar destijds de Gestapo huisde de indrukwekkende Topographie des Terrors te bezoeken, met onder andere veel  foto’s van de duizenden gewone Berlijners die onder het nazisme het leven lieten en de stomme getuigenissen van repressie, moord en terreur. IMG_0166 IMG_0167 IMG_0171En ook de actualiteit kan de geschiedenis niet uit de weg gaan. Angela Merkel bezoekt Rusland en pleit in de Hermitage in Sint Petersburg voor teruggave van de zogenaamde Beutekunst: de twee en een half  miljoen kunstvoorwerpen die het Rode Leger aan het einde van de Tweede Wereldoorlog uit Duitsland heeft meegenomen. Aan de speech van Merkel ging een incident vooraf dat duidelijk maakt hoe de wonden van de oorlog nog altijd niet zijn geheeld. De Russen willen namelijk van teruggave van de kunstvoorwerpen niet horen – zij beschouwen ze als compensatie voor wat de Duitsers in de oorlog hebben aangericht. Om controverse te vermijden had Poetin alle toespraken in de Hermitage geschrapt, waarop Merkel dreigde het bezoek af te blazen. Poetin bond in – een overwinning van das Mädchen.

Merkel Putin

Merkel doet Poetin bakzeil halen. Geen geringe prestatie

Obama BerlijnWe komen aan in Berlijn, de dag nadat Barack Obama door duizenden op de Pariser Platz, aan de Brandenburger Tor werd toegejuicht en bijna dag op dag vijftig jaar nadat die andere Amerikaanse president, John Kennedy, hier de onsterfelijke woorden uitsprak: Ich bin ein Berliner. In de metro een oudere man met een Obama- verkiezingsbutton op de hoed. Ondanks zijn oorlogen, afluisterschandalen en gebroken beloften blijft Obama bij de Duitsers ongelooflijk populair.

Obama Merkel

Merkel en Obama: ook tegenover de machtigste man ter wereld staat Merkel haar mannetje. Op de gezamenlijke persconferentie had ze openlijke kritiek op het Amerikaanse spionageprogramma.

De kwaliteitskrant Die Welt stelt het in haar zondagseditie ook met verbazing vast en maakt de vergelijking tussen Kennedy en Obama: In 1963 was Kennedy voor de Duitsers de belichaming van de Amerikaanse Droom, zoals Barack Obama dat vandaag is. Obama is net als Kennedy half popster, half politicus, een outsider door zijn huidskleur zoals Kennedy dat was door zijn Iers-katholieke achtergrond. Maar toen zoals nu moest de Droom wijken voor de Realpolitik: Obama voert de drone-oorlog op, zoals Kennedy de Vietnamoorlog liet escaleren, Obama laat de Amerikaanse burgers bespioneren en stuurt de belastingsdiensten op zijn politieke tegenstanders af net zoals Kennedy alle gesprekken in het Witte Huis liet opnemen en de belastingsdiensten op zijn politieke tegenstanders afstuurde. Obama kon niet zoals beloofd Guantanamo sluiten en kon niet verhinderen dat de Arabische lente in een islamitische herfst veranderde. Kennedy kon niet verhinderen dat de Burgerrechtenbeweging in de rassenrellen van de jaren 60 ontaarde. De vergelijking gaat niet helemaal op: Obama kan moeilijk als Kennedy een compulsive womanizer worden genoemd.

JFK-1_41600

Kennedy: “Ich bin ein Berliner” konden de Duitsers ook begrijpen als “Ik ben een oliebol”

Die Welt am Sonntag besteedt niet minder dan vier volle bladzijden aan het historische bezoek van Kennedy aan Berlijn. We schreven juni 1963.  Twee jaar eerder – op 13 augustus 1961 – was de DDR begonnen met het bouwen van de muur. Dat Kennedy toen stormachtig door de Berlijners werd toegejuicht lijkt vandaag vanzelfsprekend maar was het toen allerminst. De toenmalige christendemocratische kanselier Konrad Adenauer merkte achteraf op dat de massahysterie voor Kennedy hem met angst deed denken aan dezelfde taferelen toen de Berlijners minder dan een paar decennia daarvóór Hitler hadden toegejuicht.

Kennedy Brandt Adenauer

Kennedy, Brandt, Adenauer. Het enthousiasme van de Berlijners deed Adenauer aan de Hitlertijd denken

Kennedy’s bezoek aan Berlijn was in werkelijkheid een riskante politieke gok. De leidende Duitse politici, van kanselier Adenauer tot burgemeester van Berlijn Willy Brandt waren er niet over te spreken dat de regering Kennedy zich kennelijk bij de bouw van de muur en de deling van Duitsland had neergelegd. Ook de publieke opinie was zeer ontgoocheld. De populaire Bildzeitung drukte het kernachtig samen in een historische vette  kop: Het Westen doet NIETS! Macmillan (toenmalige Britse premier – jd) gaat op jacht en Adenauer beschimpt Willy Brandt.features_jfk_berlin-trip-june1963

chroesjov

Kennedy en Chroesjov. De Westduitsers waren niet gelukkig met Kennedy’s pogingen tot ontspanning.

Dat laatste slaat op de bittere verkiezingscampagne waarin Adenauer in nauwelijks bedekte termen op Brandts afkomst als buitenechtelijk kind en zijn activiteiten in Noorwegen tijdens de oorlog had gezinspeeld. Maar beide politieke tegenstanders verketterden – naar buiten toe althans – de Amerikanen om hun passieve houding. Brandt, die zich graag de Duitse Kennedy liet noemen, schreef de echte Kennedy een woedende brief waarin hij suggereerde dat Berlijn een atoomoorlog waard was.

Dat was net wat Kennedy tot elke prijs wou vermijden. Hij had weliswaar in zijn verkiezingscampagne in een allusie op Berlijn beloofd elke prijs te betalen, elke last te dragen, elk offer te brengen om het voortbestaan en het succes van de vrijheid te verzekeren. Maar nadat hij de eed als president had afgelegd was Kennedy duidelijk gemaakt wat de gevolgen van een atoomoorlog voor de wereld zouden zijn. Na zijn overigens vruchteloze gesprekken met Chroesjov in Genève  kwam de jonge Amerikaanse president tot de conclusie dat de sovjets niet anders kónden dan een muur te bouwen om te verhinderen dat de DDR zou leeglopen en uit de Sovjetinvloedssfeer zou glippen. Geen fraaie oplossing vond Kennedy, maar: a wall is better than a war.

checkpoint charlie

Checkpoint Charlie: Hier stonden ooit Amerikaanse en Russische tanks tegenover elkaar. Nu een toeristenval

Aan deze kant van de oceaan zorgt de lauwe Amerikaanse reactie op de “communistische provocatie” voor diepe spanningen in het Atlantisch bondgenootschap. De Gaulle vindt het moment gekomen om Duitsland uit de Amerikaanse sfeer los te weken en te verleiden tot een Europese eenheid onder leiding van  – wat dacht u – Frankrijk. De Duitse Bondsregering onder Adenauer reageert geschokt op het Amerikaanse voorstel (in april 62) om met de Sovjetunie te onderhandelen over een atoomvrij Duitsland – Oost én West. De Westduitsers zien het als een poging om hen tot bondgenoten van de tweede rang te degraderen.

Het is tegen die achtergrond dat Kennedy twee jaar na de bouw van de muur (niet eerder!) beslist om naar Berlijn te komen. De Amerikanen maken zich zorgen om de Gaullistische en anti-Amerikaanse tendensen in de Bondsrepubliek en Kennedy moet met zijn enorme populariteit bewijzen dat een anti-Amerikaanse politiek geen steun vindt bij de bevolking. Het is een waagstuk, maar het wordt een triomf. Kennedy blaast warm en koud: aan het adres van hen die geloven in ontspanning en vreedzame coëxistentie roept hij met zicht op de muur: Laat ze naar Berlijn komen! Tegen een gehoor van fel anti-communistische studenten roept hij op tot net dezelfde ontspanning en vreedzame coëxistentie die hij eerder voor een groot publiek heeft afgewezen.

Dat Kennedy het Berlijnse publiek op zijn hand kreeg had ook te maken met de internationale gebeurtenissen van eind 1962. De Cubacrisis had de wereld op de rand van een atoomoorlog gebracht. Méér dan wie ook hadden de Berlijners de adem ingehouden toen de Russen kernwapens op Cuba installeerden en Kennedy duidelijk maakte dat hij dat niet zou tolereren. Als sovjetschepen en Amerikaanse oorlogsbodems in de Caraïbische Zee op elkaar afstomen zitten ze met bang hart voor de radio en hun zwart-wit tv. Ze beseffen immers dat Duitsland het ware slagveld zal worden van een atoomoorlog die akelig dichtbij lijkt. Kennedy weet het rampscenario te vermijden en een half jaar later halen de Berlijners hem in als een held.

IMG_0112

Het “Ampelmännchen:” We zijn in het voormalige Oost-Berlijn. Het Ampelmännchen (met hoed) is één van de weinige overblijvende sporen van het communistische Berlijn

IMG_0149

Het monument voor de Joden en de homoseksuelen, slachtoffers van het Nazisme

IMG_0159

De nieuwe kanselarij aan de Spree

IMG_0198

Bernauer Strasse: Gedenkteken van de Muur

IMG_0203

Slachtoffers van de muur

Johan Depoortere

Het volledige artikel in Die Welt am Sonntag

June 25, 2013 at 6:49 am 2 comments

OBAMA’S POOR COUNTRY

Street Art/ foto: Jerome de Perlinghi

door Björn Soenens

Tussen de middag alleen Doritos of een hotdog kunnen eten, waardoor je je al gammel voelt terwijl je werkdag nog maar halverwege is. Wonen in je auto of je busje. Dat is Amerikaanse armoede: hard werken en toch arm zijn.

Harde cijfers: volgens de OESO is ruim zeventien procent van de Amerikanen arm. Van alle OESO-landen staat Amerika op plaats 31 van de 34 lidstaten. Alleen Mexico, Chili en Israël tellen binnen de OESO meer armen dan de VS. Vandaag de dag telt Amerika meer dan twee keer zo veel extreem armen als tien jaar geleden. Vier miljoen Amerikanen moeten overleven van minder dan twee dollar per dag. Amerika, derdewereldland?

Hard pezen en toch arm

Voor miljoenen Amerikaanse families is de grote crisis een dagelijkse harde pijn. Een op de vier Amerikaanse gezinnen krijgt te maken met banenverlies. Vijftien miljoen Amerikanen hebben geen betaald werk meer. Maar er is meer: veel werknemers met een baan krijgen noodgedwongen enkele dagen per maand vrijaf – onbetaald – en verliezen op die manier tot 450 dollar inkomen per maand. Het is een leven van loonstrookje naar loonstrookje, en dat loon is meestal minder aan het worden, door de daling van de uurlonen en het aantal gewerkte uren. Veel mensen zoeken niet eens meer naar werk, waardoor ze van de radar verdwijnen. Voormalig president Clinton schrijft in Back to Work (vertaald als Aan het werk, 2012) hoe hartverscheurend het is om te zien dat zo veel mensen verstrikt zittenin een web van gedwongen nietsdoen, zware schulden en knagende zelftwijfel.

Recessieporno

Bryan Lawlor uit Virginia is 34 en piloot. Hij heeft de helft van zijn loon moeten inleveren (35.000 dollars) om dezelfde baan (nog steeds fulltime) te mogen blijven doen. Tammy Linville is 29 en is in de zomer haar baan als administratief medewerker verloren. Ze heeft psychologische hulp nodig, kan het zwarte gat niet aan. Haar man heeft een deeltijdbaan als fabrieksarbeider bij Ford. Ze moeten geld opzij leggen om luiers te kunnen kopen voor hun twee kleine kinderen. De Amerikaanse droom is voor deze mensen wel heel ver weg.

Elke dag staan de Amerikaanse media bol van zulke verhalen. Recession porn wordt dit nieuwe journalistieke genre wel genoemd. Wij Europeanen zouden massaal de straat opgaan of een mars naar de hoofdstad houden. Onze assertieve vakbonden zouden het nooit accepteren. Dat er bij ons zoiets bestaat als economische werkloosheid om werktijdverkorting om de zwaarste schokken op te vangen, daar kunnen Amerikanen alleen maar van dromen. Koppeling van de lonen aan de index (van het levensonderhoud), daar heeft Amerika nog nooit van gehoord.

Amerika is een land van freelancers geworden: niet langer een baan voor het leven, maar tijdelijke banen, opdrachten voor een bepaalde duur. Amerika krijgt een hele nieuwe klasse van permanente freelancers: permalancers. Het gaat in totaal om zo’n 42 miljoen Amerikanen die op zelfstandige basis tijdelijk hun diensten aanbieden, zonder ziekteverzekering van de werkgever, zonder pensioenplan. Ze hoppen van project naar project, zonder enige zekerheid voor de toekomst. Als ze hun werk verliezen, kunnen ze ook geen aanspraak maken op een werkloosheidsuitkering.

Er zijn minstens acht miljoen nieuwe banen nodig om terug te keren naar het werkgelegenheidsniveau van voor de grote crisis, in december 2007. Beterschap op komst? It ain’t happening, schrijft opinieredacteur van The New York Times Bob Herbert in oktober 2009. Het wordt eerst nog erger voor het verbetert. Veel van de verloren banen – in de bouw, de bankwereld en de naar het buitenland verhuisde productie- en dienstensector – zijn voorgoed weg. Ja, begin 2012 verliest de economie geen banen meer: het eerste goede nieuws in jaren. Maar sommige banen keren nooit meer terug.

Recent onderzoek geeft aan dat tot een kwart van alle Amerikaanse banen kan worden uitbesteed naar andere landen. Volgens de gerenommeerde econoom Nouriel Roubini verliest een almaar groter deel van de actieve bevolking – vooral onzichtbaar op de radar van de officiële statistieken – op die manier alle hoop om nog een goede baan te vinden, terwijl de werkloosheidsgraad langer hoog zal blijven dan bij vorige recessies. Miljoenen zwakke en arme consumenten kunnen hun hypotheek, creditcards, autolening, studiefinanciering en andere kredieten niet meer aflossen. Elke dag is de crisis voelbaar. Broodje kopen op het werk: vergeet het. Voortaan eigen boterhammetjes mee van thuis. Naar de supermarkt: voortaan gewapend met een kar vol kortingsbonnen. Danslessen van de puberdochter: jammer maar helaas. Honden- en kattenbrokken: helaas, hond en poes moeten voortaan op dieet. Naar de kapper: voortaan om het half jaar. Zo is het leven voor miljoenen Amerikanen, die tot op het bot moeten om de eindjes aan elkaar te knopen. Overal gaat de knip erop. ‘Everybody needs a haircut’, zegt Obama. Amerika verarmt zienderogen. In 1973 verdiende de modale Amerikaan vierduizend dollar meer dan nu. De huidige generatie heeft het slechter dan die van vader en moeder. Dat is erg on-Amerikaans. De droom vervliegt. (bs)

Dit is een extract uit het nieuwe boek
* Björn Soenens, Amerika, Een biografie van dromen en bedrog, 431 blz., Lannoo, 2012

Soenens heeft zich, als chef buitenland van de VRT-nieuwsdienst, gespecialiseerd in Amerika. Hij lijkt wel door het land bezeten, ook al omdat hij er nogal wat familie heeft en er heel vaak geweest is. Zijn boek puilt uit van de informatie, behalve weetjes van alledag ook over de geschiedenis, geografie, economie en sociologie van het land. Een namenregister vergemakkelijkt opzoekwerk.
Leuk is dat Soenens zowat alle films, boeken en tv-series over en uit Amerika blijkt te kennen, ze gezien of gelezen heeft en die kennis is vaak illustratief voor wie dan mee is.

Stilistisch is het boek geen Nobelprijs maar dat hoeft ook niet. De auteur schrijft een directe bijna simplistische ‘radiotaal’, die het voordeel van de ondubbelzinnigheid heeft. En als er al eens wat herhalingen in voorkomen is dat ook niet erg: pedagogische herhalingen zijn een nuttige methode van journalisten en onderwijzers, ze steunen ons geheugen.
De indeling in korte hoofdstukjes met tussentitels kan sommige lezers storen, maar ik vind het handig al was het maar om te weten waar ik gebleven was.
Dit is in elk geval een schat aan informatie, in tijden dat Amerika ons meer dan ooit bezighoudt. (jc)

November 9, 2012 at 12:43 pm 2 comments

VERMONT, een STATE APART ook in de Amerikaanse verkiezingen

Hamer in de gebalde vuist

door Lucas Catherine

Ik weet niet echt waarom, maar ik ben in slaap gevallen tijdens het eerste grote debat tussen Barack Obama en Mitt Romney. Mijn vrouw wist mij te vertellen dat Romney gewonnen had. Was het omdat ik er naar keek vanuit een hotelbed? Wij waren namelijk op familiebezoek in de States.

Of was het omwille van de State waar wij logeerden, Vermont? Een heel aparte staat. Nu ja, iedere staat in de States is anders. Dit is een groene staat, en dat niet alleen omdat het landschap eruit ziet zoals in de Ardennen, maar dan veel, veel groter, met niks dan bergen en bossen. De von Trapps uit de film Sound of Music woonden er en de film werd daar gedraaid. Iedereen woont er in houten huizen, met die typische veranda’s, net de Far West maar dan met miljarden bomen, maple trees. Zelfs mijn schoonfamilie woont in zo’n houten bedoening, en dat zijn nochtans welbetaalde academici.

De steden zijn er klein en maar weinigen hebben een main street met stenen gebouwen. En alles is er organic. Vooral de micro-breweries. Een ware rage en als je zegt dat je van België komt dan is hun bier altijd geïnspireerd op dat van ons. Alleen heb ik dat niet geproefd. De vreemdste combinatie was een bier waarvan de malt gemengd was met chocolade. Typical Belgian taste stond op de kaart. Bweikes. Meer typisch: er was nauwelijks wat te merken van de verkiezingen. Heel uitzonderlijk eens een kleine pancarte voor een huis met reclame voor een van beide partijen. Maar Vermont is geen swing state. De uitslag is hier duidelijk. Iedereen stemt Obama, niet uit overtuiging maar tegen Romney. Vermont is eigenlijk het platteland van New York, waar nogal wat liberals uit die staat zijn naar uitgeweken. Weg van de stad. Aanhangers van organic, groenen dus.

Vermont is ook de staat van de meest merkwaardige senator in de VS, Bernie Sanders. De man heeft een communistische achtergrond. Begon als burgemeester van de stad Burlington, nu groter dan de officiële hoofdstad Montpelier (met maar een letter l, niet zoals de Franse stad, want er wonen ook nogal wat Franstaligen. De staat grenst aan Québec en Vermont is een vervorming van Verts Monts.) en Sanders maakte van Burlington een van de tien meest leefbare steden van de VS van.

Bernie Sanders

Vandaar zijn populariteit. Ook omwille van zijn ideeën. Hij zetelde eerst zestien jaar in het Congress als enige vertegenwoordiger van de kleine staat Vermont (maar 600.000 inwoners) en is nu sinds 2000 senator. Hij noemt zich niet langer communist. Niemand durft dat nog sinds McCarthy, maar onafhankelijke. Hij zorgde ervoor dat Vermont als enige staat tegen de oorlog in Irak stemde. En de Vermonters hebben nog altijd het recht om zich uit de Verenigde Staten terug te trekken en weer onafhankelijk te worden.

Op 10 december 2010 zorgde Sanders voor het politieke event van het jaar. Hij hield een speech van meer dan acht uur in de senaat die rechtstreeks werd uitgezonden. Erg vermoeiend zei hij zelf: acht uur rechtstaan kruipt in de benen, en zonder eten of drinken, en zonder naar het toilet te kunnen gaan. De aanleiding was het akkoord dat president Obama sloot met de Republikeinen op een belastingsvermindering voor de superrijken. De inhoud van zijn speech loog er niet om. Een grote aanval op het bankenschandaal, op het gebrek aan sociale voorzieningen en op de verouderde infrastructuur. PvdA-taal. Alles heel concreet:

Zo citeerde hij herhaaldelijk bedragen die CEO’s van grote bedrijven incasseerden dankzij die nieuwe regeling op belastingsvermindering: 110 miljoen dollar en meer per persoon. Of nog: een miljoen dollar belastingsverlaging voor wie meer dan 50 miljoen per jaar verdient, terwijl een voorstel dat hij had ingediend om alle oorlogsveteranen en gehandicapten een eenmalige check van 250 dollar uit te betalen, was afgewezen omwille van besparingen. Hij stelde ook pertinente vragen over de sociale politiek: ‘Waarom hebben de VS meer mensen in de gevangenissen zitten dan China, dat toch een ‘totalitaire’ staat is?” Of over de verwaarlozing van de infrastructuur. “Ik was op bezoek in Rutland (de derde grootste stad van Vermont) en werd rondgeleid door de burgemeester. Die toonde mij een verroeste waterleiding. ‘De loodgieter die ze heeft aangelegd vertrok daarna naar de oorlog.’ Ik dacht welke oorlog bedoelt hij. En die burgemeester verduidelijkte ‘the Civil War’”.

Het was niet de bedoeling van senator Sanders om acht uur te spreken, maar naarmate zijn speech vorderde liepen er geen senatoren weg, integendeel ze stroomden toe en enkele kwamen bij hem op het podium om sommige van zijn standpunten bij te treden. De speech werd rechtstreeks uitgezonden op het televisiekanaal van de Senaat en daar groeide het aantal kijkers fenomenaal, zo erg dat de server crashte. De meeste Amerikaanse media sprongen op de speech toen hij nog bezig was. Een politiek fenomeen. President Obama riep om de aandacht af te leiden een geïmproviseerde persconferentie bijeen met Bill Clinton!

Ik heb het nagetrokken in de Belgische pers. Niet één van onze ‘kwaliteitskranten’ heeft erover bericht. De speech is in boekvorm uitgeven. Zelfs een commerciële uitgeverij zag er brood in. Het is mijn Amerikaanse schoonfamilie die mij The Speech liet lezen. Niets uitzonderlijks voor Vermont was hun commentaar, we hebben een lange linkse traditie. En mijn schoonzus Ilaria, een Italiaans-Amerikaanse vertelde mij het verhaal van de Vermontse stad Barre, in het begin van de twintigste eeuw het centrum van radicaal-links Amerika en van de Socialist Labor Hall daar. Ik heb er op de 1ste mei nog gedanst, zei ze. Het is een prachtverhaal.
Barre (nu 9.000 inwoners) is het centrum van de graniet- en marmerindustrie. In Barre is de grootste en diepste marmergroeve ter wereld: 20ha en 183 meter diep.

Bij het begin van de twintigste eeuw was de industrie op zoek naar geschoolde werkkrachten: steenkappers en beeldhouwers die voor hen monumenten, vooral grafmonumenten konden maken. Die gingen ze zoeken in Italië in de streek rond Carrara. Die Italiaanse arbeiders waren niet alleen goedgeschoold, maar politiek zeer actief en lid van de vakbond. De meeste waren Marxisten of Anarchisten. Zij waren toen de best betaalde arbeiders van Amerika. En dat lieten ze blijken. In de main street van Barre, Granite Street bouwden ze niet alleen een operahuis maar ook de Socialist Party Labor Hall, met op de gevel hun insigne: een gebalde arm met in de vuist een hamer.

Socialist Party Labor Hall in Barre

De meeste van deze Italiaanse arbeiders werden namelijk lid van de Socialist Labor Party,   gesticht in 1876 en waaruit zich in 1899 de Socialist Party of America afscheurde, de latere Communistische Partij. Zij sloten zich ook aan bij de Industrial Workers of the World, IWW een vakbond in 1905 gesticht door marxisten en anarchisten als concurrent voor de American Federation of Labor (AFL) die klassenverzoening predikt. De Labor Hall was het eerste grote stenen huis in het stadje en Camilio Cianfarra, de hoofdredacteur van Il Proletario beschreef ze in zijn openingsspeech zo: “The Hall is vast, all illuminated by electric light, with a vast stage, wide and completely adjustable for theatrical events, and with all the necessary amenities to make the place attractive and comfortable… a superb synthesis and demonstration of the collective effort of the workers joined and guided by the light of an idea like ours…”

Die speech gaf hij op 28 november 1900 onder de titel “What is Socialism?” voor een gehoor van 700 mensen. Daarna werd er gedanst tot in de late uurtjes. Want zoals de anarchistenleidster Emma Goldman ooit zei:”If I can not dance to it, it’s not my revolution.” Emma Goldman woonde dan ook enkele jaren op Granite Street in Barre, net trouwens als de leider van de anarchisten in Italië Luigi Galleani die er zijn blad Cronica Sovversiva uitgaf. De Labor Hall werd het trefpunt van radicaal links in de VS. Er kwamen niet alleen vakbondsleiders als “Mother” Jones, “Big Bill” Haywood, medestichter van de IWW of Anne Burlak, bijgenaamd de Rode Vlam, maar ook communistenleider Eugene V. Debbs trok er in 1904, 1908 en 1912 zijn campagne als presidentskandidaat op gang.
De Labor Hall werd zo ook een centrum van vakbondssolidariteit. De goedbetaalde steenkappers ondersteunden alle grote stakingsbewegingen toen: de Silk Strike in Paterson (New Jersey), de Copper Strike (Calumet, Michigan), de Coal Strike in Colorado en speelden een fantastische rol tijdens de “Bread and Roses” textielstaking in Massachusetts (1912), een van de grootste Amerikaanse stakingen ooit waar 20.000 textielarbeidsters een staking tot de finish ingingen. Veel van hun kinderen werden zolang de staking duurde in Barre ondergebracht bij families en die kinderen werden verwelkomd met een groots banket in de Labor Hall.

Er is een foto van bewaard en opvallend zijn de twee grote portretten van Marx aan de muur, die welwillend toekeek. Marx hield ook van tafelen en drinken. Je moet er maar zijn bewaarde wijnrekeningen op natrekken.

Eerste Mei in Labor Hall, met foto’s van Marx

Verder vierde men in de Labor Hall de Eerste Mei, een niet erkende feestdag in de VS, alhoewel die verwijst naar het Haymarket Massacre in Chicago (1886) waar de politie vuurde op de stakers en waar daarna vier stakingsleiders werden ter dood veroordeeld en terechtgesteld. De Eerste Mei werd er in Barre niet gewerkt, maar gedanst.

In deze zelfde Hall werd ook de solidariteit georganiseerd voor Nicola Sacco en Bartolomeo Vanzetti, twee anarchisten die voor een niet begane moord in 1927 werden geëxecuteerd. De affaire kreeg nog eens wereldaandacht toen de film Sacco and Vanzetti in 1971 uitkwam met de titelsong door Joan Baez: “Here’s to you Nicola and Bart, Rest forever here in our hearts…” De woorden schoten mij weer te binnen toen ik een rondleiding in de Hall kreeg door Karen Laing, die zich met enkele vrienden, de Barre Historical Society, inzet voor de restauratie van de Labor Hall. De Hall verloor haar rol en eigenaars door de grote overstroming van 1927 en door de economische crisis die erop volgde. Dit maakte dat de vakbond de Hall van de hand moest doen. Het werd een opslagplaats voor goederen voor diverse firma’s. In 1994 kon de Barre Historical Society de Labor Hall verwerven. Ze werd als ongeveer enige socialistisch of anarchistisch gebouw in de VS, National Historic Landmark verklaard en wordt genomineerd voor Werelderfgoed door Unesco. Daar is niets van te merken, tenzij een gedenkplaat waar de woorden communist of anarchist niet mochten op gebruikt worden. Dit zijn scheldwoorden tegenwoordig in de VS. Verder leverde die erkenning geen dollar op. En dat geld is nodig. De muren staan nog recht, maar het dak lekt op vele plaatsen. De hoofdingang is totaal vernietigd. Het enige wat met het weinige geld van kleine donors is kunnen gerenoveerd worden is de grote feestzaal. En er wordt weer gedanst, en niet alleen op de Eerste Mei.

Toen wij het bezochten had Karen Laing, op haar eentje en op een leeftijd dat ze al lang gepensioneerd had moeten zijn, de tafels klaar gezet voor een huwelijksbanket die avond. Alleen hingen er nu geen foto’s van Marx die toekeek. De Socialist Labor Party Hall in Barre, een nagenstering van een eens zo belangrijke radicale linkse beweging in de VS, krijgt weer gloed. Een mens zou er bijna de Internationale bij gaan zingen, of toch minstens meeneuriën met Joan Baez. En naar zijn portemonnee grijpen om iets te doneren. (lc)
http://en.wikipedia.org/wiki/Bread_and_Roses

http://en.wikipedia.org/wiki/Sacco_and_Vanzetti

Vermont, status aparte

October 16, 2012 at 8:09 am 2 comments

Older Posts


Categories

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,618 other followers