Posts tagged ‘Terzake’

TRUMP AAN DE SCHELDE

Bart De Wever en de strategie van de angst.

Door Johan Depoortere

Bart De Wever moet met tevredenheid terugkijken op zijn recente optreden in Terzake. De Antwerpse burgemeester kiest zijn mediamomenten zorgvuldig uit en nu was er reden genoeg om de partijcommunicatie in eigen handen te nemen. Zijn goudhaantje Franken lag serieus onder vuur, krachtpatser Jambon slaagt er niet in een geloofwaardige strategie uit te werken voor het zogenaamde “transmigratieprobleem,” “straffe madam” Zemir leek uit de bocht te gaan met haar verzet tegen een islamschool in haar thuisbasis Genk. De leiders van de coalitiepartijen roken bloed en schoten met scherp.

Maar de voorzitter trad hen in Terzake met open vizier tegemoet: het zelfvertrouwen, de assertiviteit, ja de agressiviteit spatte ervan af. De baas zou even de puntjes op de i zetten: ja de – nog op te richten – islamschool in Genk is een gevaar voor de democratie en ja Franken heeft een model op zak voor de oplossing van het migratieprobleem, het Australische namelijk dat zijn doeltreffendheid bewezen heeft: geen enkele vluchteling sterft nog op zee en de kampen op de eilanden in de Stille Oceaan zijn leeg. Nog een ideetje van de voorzitter: pak die “transmigranten” hun mobieltje af en je ziet dat ze België voortaan zullen vermijden als de pest. Probleem opgelost.

Dat het allemaal zover is moeten komen daarvoor is de Duitse bondskanselier Angela Merkel verantwoordelijk: de toestroom van vluchtelingen, de Brexit, de “destabilisatie van de Duitse democratie” – allemaal de schuld van het “Wir schaffen das.” De keizer van Antwerpen klopte zich luidruchtig op de borst: Had hij het immers niet allemaal precies zo voorspeld? En hij haalde er zijn beste Engels voor boven: “I hate to say I told you so.”

Helaas helaas blijkt er met de “oplossingen” uit de koker van de keizer een en ander loos te zijn en lijden de beweringen van De Wever onder een hoog Trumpgehalte. Dat Merkel verantwoordelijk zou zijn voor de “toestroom” van vluchtelingen en alle ellende die daarmee gepaard gaat wordt door de feiten tegengesproken. Onderzoek door het Duitse kwaliteitsblad Die Zeit en de Britse universiteit van Oxford leert dat de vluchtelingenstroom uit Syrië al in 2012 op gang is gekomen, drie jaar vóór de uitspraak van Merkel. Niet de beroemde zin van de Duitse bondskanselier maar de opflakkering van de oorlog in Syrië was daarvan de oorzaak. Na het “Wir schaffen das” is het aantal vluchtelingen in Europa niet toe- maar afgenomen. De opkomst van Alternative für Deutschland waar De Wever naar schijnt te verwijzen is behalve door de immigratiepolitiek van Merkel nog door tal van andere oorzaken te verklaren. De manier bijvoorbeeld waarop de Duitse eenmaking is verlopen die een economische kaalslag heeft veroorzaakt in de voormalige DDR en die een groot deel van de Oostduitse bevolking met diepe frustraties heeft achtergelaten. Sympathiseren met de anti-migratiestandpunten van extreem-rechts en tegelijk krokodillentranen plengen over de teloorgang van de democratie: ziedaar de spagaat van de NVA.

 

Vluchtelingen op het eiland Nauru “Isle of Despair”

Zowel De Standaard als Terzake brachten de dag na het interview met De Wever verhalen over de werkelijke toestand op de eilanden die volgens de NVA-voorzitter “ontruimd” zouden zijn en dus het succes zouden bewijzen van de Australische vluchtelingenaanpak. Het gaat om de eilanden Nauru (in de Stille Oceaan) en Manus op Papoea-Nieuw-Guinea. Daar worden sinds 2013 kandidaat-asielzoekers opgesloten die per boot Australië proberen te bereiken. De levensomstandigheden in de detentiekampen zijn onmenselijk. Het kamp op Manus werd inderdaad eind vorig jaar gesloten, maar de bewoners zijn niet verdwenen; ze dolen rond op het eiland, worden bedreigd door de plaatselijke bevolking en kunnen nergens naartoe, tenzij ze zich bereid verklaren terug te keren naar het land dat ze om veel redenen zijn ontvlucht. “Op Nauru zitten honderden kinderen vast zonder utizicht op een toekomst,” schrijft De Sandaard Dat leidt tot depressies en zelfmoordpogingen. ‘Sommige kinderen zitten er al zo lang dat ze niet langer praten of eten’, zei Daniel Webb van het Human Rights Law Center in Melbourne deze week aan de Washington Post.Tot zover het Australische succesverhaal.

De Wever haalde  nog een tovermiddel uit zijn hoed om de problemen van transmigratie op te lossen: Pak de migranten hun mobieltjes af. De keizer van Antwerpen ziet zich als “minister van binnenlandse zaken, van justitie en nog wat meer” merkte justitieminister Koen Geens sarcastisch op. Hij had eraan toe kunnen voegen dat de NVA-voorzitter zich ook met de wetgevende macht lijkt te vereenzelvigen. Maar een nieuwe wet is blijkbaar niet nodig om de migranten te pesten: nu al klagen tientallen van hen dat de politie hun mobieltje afpakt: de levenslijn in hun precaire omstandigheden. Daar blijft het overigens niet bij: getuigenissen over hondenbeten, verwondingen en agressief gedrag door politiemensen zijn schering en inslag. Niets van dat alles zal wanhopige mensen ervan weerhouden om in of via België een menswaardig bestaan te zoeken. Volgens professor Mirjam van Reisen, voorzitter van het adviesorgaan Europe External Policy Advisors, werkt het afpakken van smartphones om mensensmokkel te stoppen zelfs volledig averechts: “Om mensenhandelnetwerken in kaart te brengen, heb je het vertrouwen nodig van de slachtoffers” zegt ze tegen Apache (maar dat is dan weer een “lasterlijk medium” volgens De Wever).5

In dit gebouw zou een islamitische school moeten komen. Niet als het van de NVA afhangt.

Tenslotte is er de controverse over het voornemen van de organisatie Milli Görüs om een islamitische school op te richten in Genk. Volgens De Wever is Milli Görüs een gevaar voor de democratie. De Duitse veiligheidsdiensten zien “banden met de Sharia, het verheerlijken van terreur en het salafisme” beweerde De Wever in Terzake. Alweer volgens De Standaard blijken die Duitse Veiligheidsdiensten een veel genuanceerder beeld te hebben van de organisatie die overigens haar banden met Turkije wil versoepelen. De Standaard: ‘De leden van de organisatie mogen niet meer in hun geheel tot het extremistisch milieu gerekend worden’, staat in rapporten van de federale (Duitse – jd) inlichtingendienst.’ De alarmkreten van Demir en De Wever zijn dus op zijn minst voorbarig maar passen perfect in de strategie van de angst waarmee de NVA op electoraal succes rekent: angst voor de islam, angst voor migranten, angst voor de drugsmaffia, angst dat uw kinderen geen fatsoenlijk onderwijs zullen krijgen, angst voor Borgerhout, angst voor de Turnhoutse Baan – de lijst is eindeloos. Om de angst op te poken zijn alle middelen goed, inclusief platte leugens en demagogie.

 

1 Zie Knack 12-01-2017 “Factcheck: bracht Merkel met ‘Wir schaffen das’ de vluchtelingenstroom op gang”

2 Zie: https://salonvansisyphus.wordpress.com/2018/09/06/chemnitz-het-lelijke-gezicht-van-duitsland/

3 De Standaard 21-09-2018 Factcheck ‘De opvangkampen zijn leeg’

4 Ibid

6 De Standaard 22-09-2018 Bart De Wever in Terzake: ‘Volgens de Duitse veiligheidsdiensten doet Milli Görüs zich gematigd voor, maar is ze tegen de westerse waarden’

September 22, 2018 at 5:47 pm 4 comments

EPPINK SLAAT DE BAL MIS

Donald Trump

In zijn tweewekelijkse column voor De Morgen, slaagt Derk Jan Eppink erin om op subtiele wijze het “gedachtengoed” van Donald Trump de mainstream binnen te smokkelen. Eppink levert milde kritiek op de tactiek van Trump die “niet tijdig in de gaten had” dat “in Amerika niets gevoeliger is dan ‘ras.” Vervolgens maakt Eppink een vergelijking met Obama, die eveneens de gevoeligheden zou hebben onderschat maar die geblunderd zou hebben in de andere richting, namelijk door niet of te aarzelend islamterrorisme te veroordelen. Eppink spuit op die manier vakkundig mist om de kern van de zaak te verhullen, namelijk dat aan het hoofd van de Westerse wereld een man staat met diep ingewortelde vooroordelen tegen alles wat niet hagelwit is. 

Neo-Nazis in Charlottesville

De naakte waarheid: Trump is een onverbeterlijke onversneden racist. De eerste reactie van Trump op de gebeurtenissen van afgelopen week waarin hij het fascistische geweld minimaliseerde liet zijn ware aard zien. Twee dagen later en na zware druk van zijn omgeving kon hij het opbrengen om met veel meel in de mond een verklaring van de telepromptor af te lezen waarin hij racisme veroordeelde. Zijn lichaamstaal schreeuwde luid: “Dit doe ik om mijn politieke hachje te redden maar ik meen het niet.” De dag erop liet de president weer de ware Trump in hem los om in de bekende stijl wild om zich heen te slaan en fascisten met antifascisten over dezelfde kam te scheren.

charlottesville-social-media.jpg.size.custom.crop.1086x721

Onder de fascistische betogers bevonden zich volgens Trump ook “fijne mensen.”

Dat de racistische reactie van Trump meer is dan een uitschuiver blijkt uit talloze eerdere verklaringen en gedragingen, teveel om hier op te noemen. Het volstaat te verwijzen naar de campagne die de basis was voor zijn latere gooi naar het presidentschap: de hardnekkig verspreide racistische leugen dat Obama geen “echte Amerikaan” kan zijn omdat hij niet in de VS maar in Afrika geboren zou zijn. Minder bekend is het bloedstollende verhaal van de “Central Park Five” waarin Trump alweer de rol op zich nam van racistische diehard-scherprechter. Vijf jonge Afro-Amerikanen en hispanics werden in 1990 tot lange gevangenisstraffen veroordeeld voor de gruwelijke verkrachting van een jonge vrouw in het New Yorkse Central Park. De vijf hadden onder druk bekend maar hun bekentenissen weer ingetrokken. Donald Trump betaalde bijna 100000 dollar voor een paginagrote advertentie in alle grote kranten van New York – waaronder The New York Times – waarin hij herinvoering van de doodstraf eiste voor de veroordeelde tieners, die hij “wilde criminelen” noemde. Twaalf jaar later bekende de ware dader van de verkrachting, een bekentenis die door DNA-onderzoek werd bevestigd. De vijf oorspronkelijk veroordeelden kwamen na twaalf jaar onterechte opsluiting vrij en kregen een gezamenlijke schadevergoeding van 40 miljoen dollar. Dat belette presidentskandidaat Donald Trump allerminst om nog in 2016 te herhalen dat de Central Park Five zoals ze intussen waren gaan heten schuldig waren en dus in de gevangenis thuishoorden.

Yusself Salaam, één van de Central Park Five, werd tot 13 jaar gevangenis veroordeeld voor een misdaad die hij niet heeft begaan.

 

De betaalde advertentie waarin Trump oproept de doodstraf uit te voeren.

Woorden vertellen alles, zij het niet altijd luidop maar fluisterend als subtekst. Eppink imiteert achteloos – zo lijkt het – het woordgebruik van Trump. De onuitgesproken boodschap luidt dat fascisten en antifascisten zich moreel op hetzelfde vlak bevinden. De door Trump geïntroduceerde term “alt-links” als spiegelbeeld van “alt-right” komt als sluipend gif het taalgebruik binnen. Maar “alt-links” bestaat niet, het is een hersenspinsel van Trump dat Eppink en anderen geloofwaardigheid verlenen door het kritiekloos te herhalen en op die manier de mainstream binnen te smokkelen.

Het moge duidelijk zijn: de heer Eppink is geen “waarnemer” of “analist” maar een ideologische scherpslijper die aan den brode komt als werknemer van een instelling die de Republlikeinse partij van reactionair ideologisch voer voorziet. Eppink, die een vaak geziene gast is in programma’s als Terzake en De Afspraak,  is geen journalist maar een (ex-)politicus van rechtse tot extreemrechtse signatuur. Van deze boer geen eieren.

Johan Depoortere

18 augustus 2017

August 18, 2017 at 8:45 am 2 comments

Derk Jan en The Donald

4134_detail

Derk Jan Epping in Terzake

In “De Afspraak” liet “Amerikakenner” Derk-Jan Eppink gisteravond zijn licht schijnen over de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Eppink stak daarbij zijn sympathie voor Donald Trump niet onder stoelen of banken en verklaarde zelfverzekerd dat Trump zo een 60% kans heeft om president te worden. Eppink is niet de enige die Trump al in het Witte Huis ziet. Filmmaker Michael More, die je moeilijk van sympathie voor de vastgoedtycoon kunt verdenken, schreef eerder al hetzelfde. En er zijn tenslotte de peilingen die inderdaad meer en meer in de richting gaan van een mogelijke overwinning voor Trump. Dat Trump een gevaar is voor de democratie en de wereldvrede, daar ligt Eppink evenwel niet wakker van. Het Amerikaanse systeem zit immers vol “checks and balances,” aldus Eppink, en de onberekenbare Trump zal ongetwijfeld in toom worden gehouden door het Congres, zijn adviseurs en de buitenlandse bondgenoten.

Zou het? Trump is tot dusver volkomen immuun gebleken voor de pogingen van zijn entourage die hem probeerde “presidentieel” te laten overkomen door de rem te zetten op zijn wilde taalgebruik, zijn ongebreideld narcisme en zijn flagrante leugens. De campagneleider die de kandidaat probeerde in het gareel te krijgen moest zelf de aftocht blazen en hij werd vervangen door een extreem-rechtse hardliner die te situeren valt in de hoek van de racistische en antisemitische, homofobe en islamofobe franje van de Republikeinse partij. Hoe zou de man die in zijn campagne alle regels van politiek fatsoen en elementaire waarheidsgetrouwheid aan zijn laars lapt dan in te tomen zijn als hij, met een mandaat van het volk, de beschikking heeft over alle instrumenten van de macht?donald-trump

Het is goed daarbij te bedenken dat de heer Eppink verre van een onbevooroordeelde laat staan objectieve waarnemer integendeel een rechts-populistische politieke militant is. Eppink zat van 2009 tot 2014 in het Europees parlement als megafoon voor Jean-Marie Dedecker, de brulboei uit Oostende. Nu is hij “senior fellow” bij het London Policy Center, een rechtse denktank in New York. Zelf omschrijft Eppink zijn werkgever als “een denktank die Republikeinse presidentskandidaten van advies voorziet op buitenlands beleid en defensie.” Tot zover deze onbevooroordeelde “Amerikakenner.”

Ook bij de verkiezingen van 2012, toen de Republikein Mitt Romney het opnam tegen de zittende president Obama mocht Eppink in een eindeloze reeks actualiteitsmagazines opdraven als “Amerikakenner.” In “Reyers Laat” liet de waarnemer-politicus zich helemaal gaan in zijn sympathie voor de Republikeinse kandidaat. Op een moment dat een groot deel van de stemmen al geteld was en de overwinning van Obama overduidelijk stelde Eppink dat Romney het zou halen met 315 kiesmannen tegenover 223 voor Obama. “Het wordt niet helemaal een triomftocht, maar veel zal het niet schelen,” waren de woorden van de expert die zijn wensdromen al te nadrukkelijk voor werkelijkheid had genomen. Van dat soort “analisten” verlos ons Heer!

Johan Depoortere

September 20, 2016 at 9:28 am 11 comments

WAAR IS DE JOURNALISTIEK GEBLEVEN?

test 5

door Walter Zinzen

Afgelopen woensdag. Twee grote gebeurtenissen beheersen het nieuws van de dag : de betoging in Brussel en de gezamenlijke toespraak van Merkel-Hollande in het Europees parlement. Vol verwachting kijken we uit naar De Afspraak . Aan geen van beide nieuwsfeiten wordt ook maar één gebenedijd woord gewijd. ( ’s Anderendaags komt wel een fotograaf zijn foto’s van de betoging tonen). In Terzake mag Herman Van Rompuy wat bedenkingen ten beste geven bij de Frans-Duitse toespraak. Betoging? Ook hier onbekend.

Mocht dit een uitglijer zijn dan zouden we er niet over beginnen. Maar het is geen uitglijer , het is bewust beleid. Canvas heeft geen actualiteitenrubriek meer. Het heeft twee keuvelprogramma’s , die al dan niet interessante babbeltjes brengen naar aanleiding van al dan niet recente gebeurtenissen, maar een analyse ervan , laat staan gedegen achtergrondinformatie , ontbreekt te enen male. De Afspraak en Terzake-nieuwe stijl , toch gemaakt door de Nieuws(!)dienst, zijn klef, niet informatief en vooral braaf, braaf, braaf. Het is zoeken met een vergrootglas naar enige vorm van authentieke journalistiek.

Toch zette de VRT-leiding in de Mediacommissie van het Vlaams parlement een hoge borst op : wetenschappelijk onderzoek had uitgewezen dat de VRT een onpartijdige omroep is en het vertrouwen geniet van het grote publiek. Maar omdat alles beter kan werden een aantal maatregelen genomen om die onpartijdigheid nog te versterken. (DS 09/10). Tegelijkertijd wees voorzitter Van den Brande erop dat die maatregelen noch de besparingen ook maar enig nadelig effect zouden hebben voor de kwaliteit van nieuws en duiding. Dat is met name zo voor de kritische journalistiek. Je wrijft je ogen toch uit als je zo iets hoort. Duiding? Kritische journalistiek ? Waar zijn die dan, als zelfs de journalistiek kortweg naar de reservekamer is verbannen, althans op Canvas waar op weekdagen zelfs geen Journaal meer te zien is?

Natuurlijk , Panorama beoefent met verve de onderzoeksjournalistiek , Vranckx koopt goede buitenlandse reportages aan en wellicht wordt ook Keien van de Wetstraat wat, maar waar zit de kritische benadering van de dagactualiteit? Is het negeren van gebeurtenissen zoals de Brussel-betoging trouwens geen vorm van partijdigheid ? Sterker nog : is onpartijdigheid wel mogelijk zonder kritische, onvervaarde , eerlijke , onafhankelijke en vooral professionele journalistiek? In de richtlijnen die zijn uitgevaardigd om de onpartijdigheid te versterken is van een bekommernis in die zin weinig te merken. Integendeel : coryfeeën van de Nieuwsdienst hebben al lang afscheid genomen van het zgn. ‘harde’ interview . De mensen hebben dat niet graag zeggen ze. Hoofdredacteur Rademaekers ontkent dat nu. Er is in alle Nieuwsdienstprogramma’s plaats voor kritische interviews zei hij in de parlementscommissie. Ik geloof hem graag. Maar ik heb ze nog niet gezien of gehoord. En ik ben blijkbaar niet de enige. De kijkers zijn op de vlucht geslagen voor De Afspraak en het ‘nieuwe’ Terzake. Misschien moet Canvas-manager Peyskens eens naar het Nederlandse Nieuwsuur kijken. Een “ouderwetse” actualiteitenrubriek met een dijk van een ‘harde’ interviewster. En met kijkers.

Test 1

October 13, 2015 at 12:53 pm 3 comments

ZIJN DE DUITSERS WO I VERGETEN?

ausstellung-teaser_01

door Walter Zinzen

Tijdens de Europese top in Ieper viel één deelnemer meer op dan de andere : de Duitse bondskanselier. Geheel tegen haar gewoonte in stapte ze op de toeschouwers af en sloeg een praatje met ze. Wou ze hiermee een soort verontschuldiging prevelen voor het feit dat haar landgenoten deze mooie stad in 1917 aan gruzelementen hadden geschoten? Of besefte ze niet goed waar ze was en dacht ze dat ze als baas van Europa wat aan haar populariteit moest doen?

Als we Terzake van een paar dagen geleden moeten geloven, is deze laatste
veronderstelling de juiste. Want een verslaggeefster van dit programma , waar integere journalistiek hoe langer hoe meer onder druk komt te staan, had zich naar Berlijn begeven en daar vastgesteld dat de herdenking van de Groote Oorlog de Duitsers compleet voorbijgaat. Aan schoolkinderen stelde ze de vraag of ze de uitdrukking “in Flanders Fields “ kenden. Neen, de kinderen kenden die uitdrukking niet. Zie je wel, kraaide de verslaggeefster, over WO I wordt in Duitsland niet gesproken. De herinnering eraan wordt volledig overschaduwd door die aan de tweede wereldoorlog.

Je vraagt je af in welk Berlijn onze montere reporter heeft rond geneusd. Wie uit het vliegtuig stapt op luchthaven Tegel kan er niet naast kijken, naast de grote affiches voor een grote tentoonstelling over de “Erste Weltkrieg” in het Duitse historische museum. De stad hangt er vol van. Maar de Terzake-ploeg repte zich liever naar een wat verwaarloosd kerkhof om aan te tonen dat de joodse soldaten die in Flanders Fields gesneuveld zijn niet geëerd worden.
Mocht Terzake de tentoonstelling wél bezocht hebben dan zou haar visie op zijn minst een beetje genuanceerder zijn geweest. Ze is een aardig (als dat woord hier toepasselijk is) pendant van het museum in Ieper dat “In Flanders Fields” heet, juist ja. In Berlijn ontbreekt de verwijzing naar het gedicht van de Canadees John McCrae volkomen , dat klopt. De boodschap daar is ook meer onderkoeld dan die in Ieper, waar ze duidelijk pacifistisch is (‘nooit meer oorlog’). Maar de lichte afstandelijkheid van de Berlijnse tentoonstellingbouwers is niet minder effectief. Haast integendeel. Met heel veel foto- en filmarchief en sobere maar heldere teksten wordt niet alleen het verloop van de oorlog zelf maar ook de voor- en nageschiedenis verteld. Zoals dat traditie is geworden in het huidige Duitsland, worden de misdaden van het Keizerrijk niet onder de mat geveegd. De moordpartijen in Leuven, de brandstichting in de universiteitsbibliotheek, de vernieling van Ieper en zo vele gruwelijkheden elders in Europa : het zijn even zo vele aandachttrekkers . In de teksten wordt de term “barbarij” zelfs niet geschuwd, wel tussen aanhalingstekens, dat is waar. Het gaat dan ook om citaten uit de Britse pers tijdens de oorlogsjaren , die bepaald niet krenterig worden gehanteerd. Niet goedkeurend, niet afwijzend. Gepresenteerd als feitelijkheden, op zijn Brits als het ware.

Veel aandacht gaat ook naar de gevolgen van die Groote Oorlog op staatkundig gebied : staten verdwenen (Oostenrijk-Hongarije) , andere verschenen (Sovjet-Unie), Duitsland zelf werd een republiek.

Vanzelf denkt men dan aan het verdrag van Versailles , dat de kiemen van nr. 2 in zich droeg. Ik hoop onze historicus van Vergeten Zaken niet te mishagen door op iets anders te wijzen. De verre voorganger van Angela Merkel, rijkskanselier Theobald von Bethmann Hollweg , was in 1914 ten oorlog getrokken met een duidelijk plan voor ogen van het na-oorlogse Europa. Na de Duitse overwinning – waaraan hij uiteraard niet twijfelde – wou hij een Europese economische unie uitbouwen met Frankrijk, de huidige Benelux-landen, Denemarken, Oostenrijk-Hongarije en eventueel ook Italië, Zweden en Noorwegen. De Duitse overwinning bleef uit maar de geest van verzoening was na de oorlog, mede als reactie op de gruwelen , toch redelijk sterk.

In 1925 tekenden de oude vijanden Frankrijk en Duitsland het verdrag van Locarno en drie jaar later , samen met 21 andere landen, het Briand-Kellogpact ‘tot uitbanning van de oorlog’. Briand was de Franse en Kellog de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken. Briand kwam een jaar later met het idee van een Europese Unie aanzetten, met exact dezelfde doelstelling als die van de Europese Economische Gemeenschap die in 1958 werd opgericht : de oorlog uit te bannen door de economieën van de lidstaten met elkaar te vervlechten. Maar toen kwam een zekere Hitler aangemarcheerd en het vervolg kennen we. Toch durf ik te denken dat Theobald von Bethmann Hollweg vanuit zijn graf glimlachend naar zijn opvolgster in de huidige Bondsrepubliek kijkt : de Europese economische unie is er en ze wordt geleid door Duitsland. Mein Liebchen, wass willst du noch mehr?

buch-212_04
——————————–
* Deutsches Historisches Museum, Unter den Linden 2, alle dagen open van 10 tot 18 u., nog tot 30 november

* Zie ook: WO I, Europa moet één worden, Volkskrant 28.6.14

July 1, 2014 at 9:45 am 1 comment

MEXICO, EEN SOAP DRAMA

Mexico behoort tot één van de gevaarlijkste landen ter wereld”  Zo begon de Terzake reportage van vrijdag 29-06 over de Mexicaanse verkiezingen die vandaag zondag plaats vinden. Niet alleen op het vlak van zorvuldig taalgebruk was er op de uitzending een en ander aan te merken, vindt radiocorrespondent in Mexico, Frank Silkens.  De reportage legde de nadruk op het geweld en de drugsoorlog in het Noorden van Mexico. Silkens miste een aantal achtergronden die ook volgens mij volstrekt noodzakelijk zijn om iets van de situatie in Mexico te snappen. Hier volgen  zijn opmerkingen en aanvullingen.

Johan Depoortere

1)     Niet alleen kritische Mexicaanse media maar ook de Britse krant The Guardian hebben uitvoerig gedocumenteerd dat de PRI-kandidaat Enrique Peña Nieto, de gedoodverfde winnaar van deze verkiezingen, een marketingstunt is van Televisa, het grootste Mexicaanse particuliere televisienetwerk, dat ook in andere Spaans-Amerikaanse landen een steeds groter marktaandeel heeft. Als beloning voor haar steun aan Peña Nieto verwacht Televisa uiteraard een versterking van haar monopoliepositie in het Mexicaanse medialandschap. Peña Nieto is niet alleen getrouwd met een soapactrice van Televisa, maar beantwoordt ook zelf helemaal aan de clichés van een soapacteur.

Enrique Peña Nieto

2)     De onafhankelijkheid van de grote commerciële Mexicaanse enquêtebureaus, die wereldwijd rondbazuinen dat Peña Nieto een grote voorsprong heeft in hun peilingen, wordt steeds meer in vraag gesteld.

3)     De partij van Peña Nieto, de Partido Revolucionario Institucional (PRI), was tot het jaar 2000 gedurende meer dan 70 jaar onafgebroken aan de macht. Na 12 jaar oppositie hoopt deze partij niet alleen opnieuw aan de macht te komen, maar veel Mexicanen vrezen ook dat de PRI niet nog eens de “fout” zal begaan om deze macht ooit opnieuw uit handen te geven.

4)     Miljoenen jonge Mexicanen gaan morgen zondag voor het eerst naar de stembus. In tegenstelling tot hun ouders en grootouders zoeken zij hun informatie meer op sociale netwerken op het internet dan op de televisie. “Televisa-kandidaat” Peña Nieto is al zo vaak uitgejouwd op meetings met jongeren dat hij zich de afgelopen maanden op jongerenmeetings steevast heeft laten verontschuldigen.

5)     De kandidaat van de centrum-linkse PRD, Andrés Manuel López Obrador, die in 2006 de presidentsverkiezingen “nipt verloor” van de huidige conservatieve president Calderón, is de grote favoriet van de jonge Mexicanen die morgen voor het eerst gaan stemmen, omdat ze iemand van een “niet-traditionele partij” aan de macht willen hebben. Deze nieuwe “internet-generatie” is zeker in een land als Mexico (met meer jongeren dan ouderen) niet verwaarloosbaar.

Andrés Manuel López Obrador

6)     Als Andrés Manuel López Obrador  de presidentsverkiezingen opnieuw “nipt verliest”, is het hek helemaal van de dam, en zullen we straatprotesten zien waarbij die van 2006 verbleken.

Frank Silkens

VRT-correspondent in Mexico

July 1, 2012 at 6:29 am Leave a comment

KROMGAAN MET HISTORISCHE FOTO’S

Binnenkoer Dossinkazerne, voorbereiding weggevoerden

door Gie van den Berghe

Halverwege november 2011 wendde de curator van het nog op te richten Vlaams Holocaustmuseum, professor Herman Van Goethem, zich via de media tot het grote publiek om een foto uit 1942 thuis te brengen. Volgens de professor kon dat door het ijzeren hekken op de achtergrond te lokaliseren. In verscheidene media, onder meer Terzake, voegde de professor daar een historisch gezien gammel verhaal over de foto aan toe. Het beeld zou gemaakt zijn op 8 augustus 1942, er zouden Joden op staan die van Mechelen (doorgangskamp kazerne Dossin) naar Auschwitz werden gedeporteerd maar onderweg van trein moesten wisselen. De mensen op de foto, verzekerde Van Goethem met klem, zouden drie dagen later omgebracht zijn in Auschwitz.

De professor had ook een aantal onder hen laten identificeren, allen weggevoerd met het derde konvooi uit Mechelen. In het RTBf journaal liet hij een foto zien met hun transportnummer en hun namen werden in verscheidene kranten gepubliceerd. In La Libre Belgique maakte Van Goethem van de gelegenheid misbruik om de analyse die historicus Lieven Saerens recent maakte van een andere foto van weggevoerde Joden onwetenschappelijk te noemen, in tegenstelling tot zijn, Van Goethems benadering.

Als auteur van een recent boek over onze omgang met historische foto’s, Kijken zonder zien, omgaan met historische foto’s ( https://salonvansisyphus.wordpress.com/2011/12/21/) en goed thuis in de materie van deportatie en uitroeiing, trok ik bij zoveel wetenschappelijke onkunde en gebrek aan collegialiteit grote ogen. Het derde konvooi uit Mechelen vertrok pas op 15 augustus, dus zeven dagen nadat de foto onderweg naar Auschwitz zou zijn gemaakt. Om maar iets te noemen. Achterop de foto (die acht jaar geleden door een Gentenaar werd gevonden op een beurs voor militaria en eind 2010 aan Van Goethem en andere historici bezorgd) staat overigens niet 8 maar 9 augustus (Le 9 – 8 42 Départ de juifs).
Begin december vorig jaar wees ik in enkele lezingen over historische foto’s terloops op deze foute aanpak en foute interpretatie. Kort nadien ving ik op dat ook Van Goethem de eigen interpretatie betwijfelde. Ondertussen waren heel wat mensen bezig met diens foute interpretatie en kwamen er tal van suggesties binnen. Maar Van Goethems interpretatie bleef op de website van kazerne Dossin staan en is nog altijd na te lezen in verschillende media.

Dat zinde me als rechtgeaard historicus niet en op 12 januari vroeg ik Van Goethem in een mail om een stand van zaken – mail die ik in zichtbare kopie ook aan enkele historici en media stuurde. Van Goethem reageerde meteen met een nieuwe interpretatie van de foto, ontkende mensen op de foto geïdentificeerd te hebben (wat hij kort nadien toch moest toegeven) en legde mij en alle andere bestemmelingen een embargo op. Christian Laporte, de journalist van La Libre Belgique die Van Goethem eerder aan het woord liet,  sloot zich bij dat embargo aan omwille van wat nu plots sereniteit heette. Ondertussen waren dus wel verkeerde slachtoffers van Auschwitz geïdentificeerd en geloofden veel mensen in de foute Holocaustinterpretatie van de professor.

Nadat ik liet weten dat ik het embargo niet zou respecteren omdat het grote publiek recht heeft op een rechtzetting, schoten Van Goethem en Laporte snel in gang. Op maandag 16 januari al publiceerde Laporte een groot artikel waarin Van Goethem zijn nieuwe interpretatie gaf. Diezelfde interpretatie stond dezelfde dag ook op de website van de Dossinkazerne en kort nadien ook in Joods Actueel.

Nu wordt met grote stelligheid geponeerd dat de foto op 3 augustus 1942 in Luik werd gemaakt, dat er mogelijk Joden en niet-Joden op staan. Het zou gaan om Joden die op die dag uit Luik werden weggevoerd voor dwangarbeid aan Duitse militaire versterkingen in Noord-Frankrijk dat door de Duitsers was bezet.

Ook het nieuwe verhaal (http://www.kazernedossin.be/content/foto-3-augustus-1942) is niet echt overtuigend. Om te beginnen staat achterop de foto 9 augustus. Die 9 (volgens Van Goethem een 8) kan een haastig geschreven 3 zijn, en de tekst achterop is mogelijk onjuist en/of later toegevoegd. De professor rept over dit alles met geen woord.
Hoe komt hij bij 3 augustus uit? Op basis van weerberichten. De straat op de foto ligt er volgens hem nat bij en het heeft begin augustus dat jaar veel geregend. Voilà! Het heeft toen inderdaad veel geregend maar op de foto is daar toch weinig van te zien. De kasseien glimmen weliswaar, maar te oordelen naar de op de foto geworpen schaduwen werd het beeld mogelijk vroeg in de ochtend gemaakt en dan glimmen de straatstenen misschien van de dauw. Of de foto werd toch op 9 augustus gemaakt en misschien had het toen ook geregend. Van Goethem rept daar met geen woord over. Maar hij schrijft wel dat hij zich van datum vergist heeft. Het is niet 15 augustus zoals hij aanvankelijk dacht want, gaat hij verder, het heeft op die dag niet geregend. Maar de prof heeft het nooit over 15 maar wel degelijk over 8 augustus gehad. Vraag is dus waarom hij niet natrok of het in Luik ook op 8 of 9 augustus 1942 geregend heeft.

Ook merkwaardig blijft dat op de foto maar één persoon met Jodenster staat. In België was de Jodenster begin juni 1942 verplicht gesteld en op het niet dragen ervan stonden zware sancties. Als op de foto Joden staan die zich ‘aanmelden’ voor verplichte tewerkstelling (Arbeitseinsatz) dan zouden ze vermoedelijk niet zo gek zijn om zich zonder Jodenster aan te melden. Van Goethem verklaart dat niet.

Regen of geen regen? Joden of geen joden? Deportatie of niet?

Hopelijk is dit alles niet representatief voor het nog op te richten Holocaustmuseum. Verontrustend is wel dat heel wat media zonder enig spoor van kritiek het woord verlenen aan een curator die zich in sneltreintempo als holocaustspecialist wil profileren en van ‘zijn’ foto het icoon van dat museum wil maken (terwijl er al zo’n aangrijpend icoon van de binnenkoer van de Dossinkazerne bij de voorbereiding voor een deportatie bestaat).

Van Goethem hamert voortdurend op het uitzonderlijk karakter van ‘zijn’ foto en gaat voorbij aan de mogelijkheid dat tal van foto’s niet bewaard gebleven of nog niet ontdekt zijn, onder andere omdat er pas vele decennia na het einde van de Tweede Wereldoorlog in België enige belangstelling kwam voor wat nu Holocaust heet. Een publieke oproep voor het opsporen en grondig onderzoeken van dergelijke fotomateriaal ware beslist zinniger geweest.

Verontrustend ook is dat de media geen belangstelling hebben voor visies die afwijken van de gestandaardiseerde collectieve Holocaustherinnering. Maar Canvas, kondigt Van Goethem al fier aan, komt wel met een programma over zijn aanpak van deze foto! Ook verontrustend is dat de historici die ik vorige donderdag aanschreef, zich duidelijk niet in de discussie over deze toch wel verbijsterende omgang met een historische foto willen mengen en doen alsof hun neus bloedt. Ontstellend is dat twee historici die ik vroeg om dit opiniestuk (na lectuur en correctie) mee te ondertekenen, dat niet aandurfden. De één uit angst voor de Joodse lobby, de ander uit angst zijn job te verliezen. Proef op de som: De Standaard weigerde (na raadpleging van de redactie) dit opiniestuk te publiceren en De Morgen reageerde niet.

Gie van den Berghe

January 19, 2012 at 10:05 am 4 comments

Older Posts


Categories

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,584 other followers