Posts tagged ‘VRT’

MEDIA EN POLITIEK

Door Johan Depoortere

Doen de media aan politiek? Dat zal wel zijn: daar waar de politiek tekort schiet vervullen de media hun essentiële taak en dat is de klok te luiden over toestanden die de samenleving aanbelangen. Is dat politiek? Wel zeker als je ervan uitgaat dat politiek zowat alles is wat samenleven ten goede of ten kwade beïnvloedt. Is het niet opvallend dat het de media zijn die in deze verkiezingstijden een aantal grote thema’s op het bord van de politici hebben gelegd en daarmee een noodzakelijk debat op gang hebben gebracht? Denk aan de commotie rond het extreemrechtse Schild en Vrienden, de neonazis op de Vlaams-Belanglijsten, en meest recent het schandaal van de sociale huisvesting in Gent. Allemaal thema’s die van het hoogste belang zijn in onze samenleving maar die onder de korenmaat waren gebleven had het van de campagnevoerende politici afgehangen. Ook het falende energiebeleid is grotendeels dank zij de media – en ongetwijfeld tot ongenoegen van de beleidsmakers – onder de aandacht van het grote publiek gekomen.

Rik Van Cauwelaert opperde in zijn commentaar op de campagnegebeurtenissen van de dag dat de media de laatste tijd de geliefkoosde boksbal lijken te zijn van de politici die de burger smeken om zijn stem. Het is duidelijk waarom: hoe comfortabel zou het niet zijn als die vervelende journalisten- pottenkijkers de andere kant opkeken of er het zwijgen toe deden. NVA-voorzitter Bart De Wever gaf tijdens het openingscollege met de voorzitters in Gent zijn extreemrechtse collega Van Grieken gelijk toen die het de krant Het Laatste Nieuws kwalijk nam dat ze de neonazis op de VB-lijst met naam en foto had aangewezen. Let wel: foto’s van kandidaten die met alle mogelijke middelen campagne voeren zouden dus met de grootste discretie tegemoet moeten worden getreden. Het is veelbetekenend dat zowel Van Grieken als De Wever het in Keulen hoorden donderen toen ze via de media moesten vernemen dat Hitleraanbidders en antisemieten op hun kieslijsten prijken. Zonder Pano, Het Laatste Nieuws of Apache waren neonazis en aanhangers van Schild en Vrienden ongetwijfeld als normale mainstream kandidaten van NVA en Vlaams Belang aan de kiezer gepresenteerd.

Dat diezelfde Bart De Wever op gespannen voet leeft met publicates als De Standaard en met de openbare omroep is genoegzaam bekend. The press is the enemy zei Richard Nixon al en voor Trump zijn de media vijanden van het volk. De Wever lijkt er ongeveer ook zo over te denken. Hij deinst er niet voor terug om één bepaalde journalist, namelijk Bart Brinckman, openlijk tot vijand te verklaren en diens werkgever onder druk te zetten om hem te broodroven. Het zal de burgemeester van Antwerpen ook niet welgevallig zijn dat zowel De Standaard als de VRT zijn leugens en verdraaiingen over het zogenaamde Australische “immigratiemodel” hebben doorprikt en hebben aangetoond hoe dat “model” in werkelijkheid een afschrikwekkend voorbeeld is van onmenselijkheid en totale minachting voor de anders zo geprezen “waarden van de Verlichting.” Als de media de geliefkoosde boksbal van de politiek zijn is er maar één conclusie: dat ze deze keer althans doen wat van hen wordt verwacht.

October 3, 2018 at 9:27 pm 1 comment

ISRAËL EN DE TWEE KLOKKEN

Door Johan Depoortere

“Dat het ingewikkeld is,” schrijft Amerika-correpondent Björn Soenens op Facebook  in een poging om de aanpak van de openbare omroep te verdedigen tegen kritiek op de berichtgeving over de Israëlische terreur in Gaza. “Niemand is alleen maar goed, of alleen maar slecht,” heet het nog. Wie zal dat tegenspreken? Stalin was ongetwijfeld een toffe peer onder de kameraden, Hitler wou af en toe graag een baby knuffelen en onder Mussolini “reden de treinen op tijd.” Misschien is Netanyahu wel een lieve opa voor zijn kleinkinderen. Ik twijfel eraan maar vooral: het zal me worst wezen omdat het totaal irrelevant is. Persoonlijke morele schuld of onschuld is hooguit een zaak voor de biechtstoel en niet voor het journaal of de krant. Daar komt het erop aan de realiteit te onthullen ook al is die verborgen onder een dikke laag mythe, propaganda en hype. Moralistische praatjes helpen daarbij niet, wel integendeel.

De openbare omroep heeft het moeilijk met onthullende journalistiek : zie de conflictgeschiedenis van Maurice Dewilde over Walter Zinzen tot Luc Pauwels en Wim Van den Eynde. Ze verschilt daarin nauwelijks van de meeste mainstream media omdat het de opdrachtgevers en de financiers zijn die de krijtlijnen bepalen. In het geval van de openbare omroep zijn dat de gevestigde politieke partijen en de consensus over de partijen heen. Israël is daarvan het meest sprekende voorbeeld: al 70 jaar duwt die consensus Israël en het zionisme in de slachtofferrol, ook al is dat aantoonbare onzin. Over de partijen heen laat de consensus weliswaar milde kritiek toe op de zittende Israëlische regering, maar zelden of nooit fundamentele kritiek op het koloniale en racistische karakter van de zionistische ideologie. Dezelfde brede consensus over de partijen heen bepaalt dat Israël tot onze invloedssfeer behoort, onderdeel van “het vrije westen.” Vandaar een Israëlische deelname aan het Eurovisie songfestival, vandaar een Giro in Israël. Om diezelfde reden werd het Mobuturegime in de openbare omroep – en niet alleen daar – met fluwelen handschoenen aangepakt. Ooit werd een Panorama-uitzending wegens te kritisch voor Mobutu geschrapt. Zo was het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime lange jaren onaantastbaar wegens dezelfde consensus: Mandela was een terrorist en het zwarte verzet terrorisme net zoals het Palestijnse verzet tot vandaag onder die noemer valt. Een Palestijn die een Israëlische soldaat met een mes aanvalt is een terrorist, bombardementen op Gaza die duizenden slachtoffers maken zijn “zelfverdediging.”

2018-05-17 Brussel-6328

Lucas Catherine

Wie aan dat beeld tornt is persona nog grata voor de openbare omroep. Lucas Catherine, één van de best geïnformeerde specialisten van het Midden Oosten is al jaren ongewenst in praatprogramma’s en debatfora. Voor de uberzionist Michael Freilich en de zelfverklaarde experte Mia Doornaert daarentegen wordt de rode loper uitgerold. Freilich heet dan de “woordvoerder van de joodse gemeenschap” te zijn hoewel hij niemand vertegenwoordigt behalve zichzelf. In naam van het “evenwicht” krijgt Freilich ruimschoots de kans om zionistische propaganda te slijten op de VRT-website. Correspondente Ankie Rechess bestaat het om zonder noemenswaardige tegenspraak de lijn van de extreemrechtse regering van Israël te papegaaien en de schuld voor de dodelijke Israëlische terreur aan de grens bij Hamas te leggen. Daarmee zingt ze mee in het aanzwellende koor van de exegeten van het zionistische geweld die – niet voor het eerst – de schuld bij de slachtoffers leggen. De zeldzame keer dat een prinicipiële anti-zionist als Dyab Abu Jahja het woord krijgt wordt hij geneurtraliseerd door een ultraconservatief à la Rik Torfs of Jan Segers, de hofschrijver van het Van-Thillo-imperium.

De ideologie van de “objectiviteit,” de mantra van “de twee klokken:” het klinkt mooi, maar het is al te vaak een façade waarachter zich de heersende belangen verschuilen – en dus een leugen. Om het met de historicus Howard Zinn te zeggen: “Je kunt niet neutraal zijn in een rijdende trein.”

Zie ook: https://salonvansisyphus.wordpress.com/2014/07/31/de-apothekersweegschaal-van-abicht/

May 18, 2018 at 12:46 pm 5 comments

MET EEN MUILKORF EN AAN DE LEIBAND

In De Standaard reageert Walter Zinzen op de dubieuze beslissing van de VRT, Knack en Sudpresse om in het kielzog van Filip Dewinter Syrië te bezoeken en dictator Assad te interviewen. Het interview zelf en de manier waarop het tot stand kwam voldoet niet aan de toetssteen van onafhankelijke journalistiek vindt Zinzen. In het journaal van 8 februari deed de VRT-nieuwsdienst er nog een schep bovenop met een reportage waarin Dewinter de hoofdrol speelde en nauwelijks gehinderd door tegenspraak of kritiek zijn “visie” ten beste kon geven.

Wat volgt is het opiniestuk van Zinzen uit De Standaard van 9 februari.

Johan Depoortere

300

WALTER ZINZEN

Moet een journalist eropuit zijn gepatenteerde moordenaars en criminelen te interviewen? Ja, dat moet, zullen heel wat journalisten antwoorden. Rudi Vranckx liet zich dinsdag in Terzake ontvallen dat hij graag Osama bin Laden had geïnterviewd. Zelf heb ik jarenlang jacht gemaakt op een ‘exclusief’ interview met Mobutu, dictator en massamoordenaar in het toenmalige Zaïre. Nobody is perfect. Want ik had het mis. Criminele politieke leiders interviewen is zinloos. Hun antwoorden zijn perfect voorspelbaar: ze ontkennen hun misdaden glashard, zeggen dat het hun tegenstanders zijn die zich aan misdaden schuldig maken en dat ze de steun van de bevolking hebben, ook al is overduidelijk dat zulks niet het geval is. Dat was met het interview dat drie Belgische journalisten ‘mochten’ hebben met de Syrische president Bashar al-Assad niet anders (DS 8 februari) . De nieuwswaarde was nul.

Oud en recent nieuws

Ja, zowel VRT-interviewer Jens Franssen als Rudi Vranckx had ontdekt dat Assad een ‘kille en wreedaardige’ man was. Alsof we dat al niet lang hemelsbreed wisten. Jens Franssen klopte zich evenwel op de borst: zijn manier van ondervragen had Assad uitspraken ontlokt die hij nog nooit eerder had gedaan. Zou het werkelijk? Hoe narcistisch kun je zijn? Dictators ondervragen kan maar op twee manieren: ofwel stel je brave vragen en dan lukt het, ofwel vraag je door en wordt het interview afgeblazen nog voor het goed en wel begonnen is. Franssen en zijn twee collega’s kozen voor de zachte aanpak. Ze waren beter thuisgebleven.

Hoofdredacteur tv-nieuws Inge Vrancken beweerde, volkomen terecht, dat het de plicht is van de publieke omroep om de ‘twee kanten’ te laten zien. Maar het interview met Assad toonde helemaal geen andere kant. Het woord ‘foltering’, bijvoorbeeld, viel niet één keer. Echter: ere wie ere toekomt. De ‘omkadering’ van het interview was perfect, alvast in Terzake en De Afspraak, veel minder op de radio. De misdaden van Assad werden er breed uitgemeten door goed geïnformeerde studiogasten. Maar was er echt een nep-interview met Assad nodig om die informatie door te geven? Was het rapport van Amnesty International over de gruwel in de Saydnaya-gevangenis niet meer dan voldoende als aanleiding? (DS 7 februari)

471143620

Jens Franssen (VRT) in gesprek met Basjar Al Assad

Dewinter is, pro memorie, de belichaming van een voor racisme veroordeelde partij. Hij laat geen enkele gelegenheid voorbijgaan om te bewijzen dat die veroordeling gerechtvaardigd was. Nog veel erger in dit geval is dat hij in Syrië een misdadige rol speelt: platte broodjes bakken met een terrorist. Op de puinhopen van Aleppo bestaat hij het te beweren dat Assad een baken is in de strijd voor democratie en stabiliteit in het Midden-Oosten. Dat het Assad zelf is die de stad heeft vernield, zul je uit de mond van Dewinter niet vernemen.

Foute bemiddelaar

287876101

Vlaams-Belangkopstuk Dewinter in Aleppo

Als ik me niet vergis bestaan er in ons land instituties, die de sociale media afspeuren op zoek naar mededelingen die haat verspreiden en geweld verheerlijken. Er staat, voor zover ik weet, nergens geschreven dat die boodschappen uitsluitend van islamisten afkomstig moeten zijn. Het is zonder meer duidelijk: Dewinter is een geradicaliseerde Syriëganger die een terroristische organisatie, in casu het Assad-regime, ondersteunt en er ongegeneerd propaganda voor voert, tot en met journalisten verleiden om er de hoofdverantwoordelijke van te interviewen. Het zou de VRT, Knack en Sudpresse gesierd hebben als ze dit manoeuvre hadden afgewezen. Dat ze dit niet gedaan hebben, mag en moet ze kwalijk worden genomen.

Opdracht voor De Roover

Tegen Dewinter zelf dient onverwijld een gerechtelijk onderzoek te worden opgestart. Vervolgens moet de Kamer zijn politieke onschendbaarheid opheffen. Het zou mooi zijn als Peter De Roover (N-VA), die vrije meningsuiting van terrorisme-sympathisanten toch al wil beperken, daartoe het initiatief zou nemen.

 

 

February 9, 2017 at 5:48 pm 4 comments

Derk Jan en The Donald

4134_detail

Derk Jan Epping in Terzake

In “De Afspraak” liet “Amerikakenner” Derk-Jan Eppink gisteravond zijn licht schijnen over de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Eppink stak daarbij zijn sympathie voor Donald Trump niet onder stoelen of banken en verklaarde zelfverzekerd dat Trump zo een 60% kans heeft om president te worden. Eppink is niet de enige die Trump al in het Witte Huis ziet. Filmmaker Michael More, die je moeilijk van sympathie voor de vastgoedtycoon kunt verdenken, schreef eerder al hetzelfde. En er zijn tenslotte de peilingen die inderdaad meer en meer in de richting gaan van een mogelijke overwinning voor Trump. Dat Trump een gevaar is voor de democratie en de wereldvrede, daar ligt Eppink evenwel niet wakker van. Het Amerikaanse systeem zit immers vol “checks and balances,” aldus Eppink, en de onberekenbare Trump zal ongetwijfeld in toom worden gehouden door het Congres, zijn adviseurs en de buitenlandse bondgenoten.

Zou het? Trump is tot dusver volkomen immuun gebleken voor de pogingen van zijn entourage die hem probeerde “presidentieel” te laten overkomen door de rem te zetten op zijn wilde taalgebruik, zijn ongebreideld narcisme en zijn flagrante leugens. De campagneleider die de kandidaat probeerde in het gareel te krijgen moest zelf de aftocht blazen en hij werd vervangen door een extreem-rechtse hardliner die te situeren valt in de hoek van de racistische en antisemitische, homofobe en islamofobe franje van de Republikeinse partij. Hoe zou de man die in zijn campagne alle regels van politiek fatsoen en elementaire waarheidsgetrouwheid aan zijn laars lapt dan in te tomen zijn als hij, met een mandaat van het volk, de beschikking heeft over alle instrumenten van de macht?donald-trump

Het is goed daarbij te bedenken dat de heer Eppink verre van een onbevooroordeelde laat staan objectieve waarnemer integendeel een rechts-populistische politieke militant is. Eppink zat van 2009 tot 2014 in het Europees parlement als megafoon voor Jean-Marie Dedecker, de brulboei uit Oostende. Nu is hij “senior fellow” bij het London Policy Center, een rechtse denktank in New York. Zelf omschrijft Eppink zijn werkgever als “een denktank die Republikeinse presidentskandidaten van advies voorziet op buitenlands beleid en defensie.” Tot zover deze onbevooroordeelde “Amerikakenner.”

Ook bij de verkiezingen van 2012, toen de Republikein Mitt Romney het opnam tegen de zittende president Obama mocht Eppink in een eindeloze reeks actualiteitsmagazines opdraven als “Amerikakenner.” In “Reyers Laat” liet de waarnemer-politicus zich helemaal gaan in zijn sympathie voor de Republikeinse kandidaat. Op een moment dat een groot deel van de stemmen al geteld was en de overwinning van Obama overduidelijk stelde Eppink dat Romney het zou halen met 315 kiesmannen tegenover 223 voor Obama. “Het wordt niet helemaal een triomftocht, maar veel zal het niet schelen,” waren de woorden van de expert die zijn wensdromen al te nadrukkelijk voor werkelijkheid had genomen. Van dat soort “analisten” verlos ons Heer!

Johan Depoortere

September 20, 2016 at 9:28 am 11 comments

BELGISCHE WAPENS VOOR LIBIË? WELNEE!!!

met dank aan Piet Wittevrongel (hierboven)

en Rudi Vranckx (de link hieronder)
http://www.deredactie.be/permalink/1.1358192

 

July 7, 2012 at 11:40 am Leave a comment

MEXICO, EEN SOAP DRAMA

Mexico behoort tot één van de gevaarlijkste landen ter wereld”  Zo begon de Terzake reportage van vrijdag 29-06 over de Mexicaanse verkiezingen die vandaag zondag plaats vinden. Niet alleen op het vlak van zorvuldig taalgebruk was er op de uitzending een en ander aan te merken, vindt radiocorrespondent in Mexico, Frank Silkens.  De reportage legde de nadruk op het geweld en de drugsoorlog in het Noorden van Mexico. Silkens miste een aantal achtergronden die ook volgens mij volstrekt noodzakelijk zijn om iets van de situatie in Mexico te snappen. Hier volgen  zijn opmerkingen en aanvullingen.

Johan Depoortere

1)     Niet alleen kritische Mexicaanse media maar ook de Britse krant The Guardian hebben uitvoerig gedocumenteerd dat de PRI-kandidaat Enrique Peña Nieto, de gedoodverfde winnaar van deze verkiezingen, een marketingstunt is van Televisa, het grootste Mexicaanse particuliere televisienetwerk, dat ook in andere Spaans-Amerikaanse landen een steeds groter marktaandeel heeft. Als beloning voor haar steun aan Peña Nieto verwacht Televisa uiteraard een versterking van haar monopoliepositie in het Mexicaanse medialandschap. Peña Nieto is niet alleen getrouwd met een soapactrice van Televisa, maar beantwoordt ook zelf helemaal aan de clichés van een soapacteur.

Enrique Peña Nieto

2)     De onafhankelijkheid van de grote commerciële Mexicaanse enquêtebureaus, die wereldwijd rondbazuinen dat Peña Nieto een grote voorsprong heeft in hun peilingen, wordt steeds meer in vraag gesteld.

3)     De partij van Peña Nieto, de Partido Revolucionario Institucional (PRI), was tot het jaar 2000 gedurende meer dan 70 jaar onafgebroken aan de macht. Na 12 jaar oppositie hoopt deze partij niet alleen opnieuw aan de macht te komen, maar veel Mexicanen vrezen ook dat de PRI niet nog eens de “fout” zal begaan om deze macht ooit opnieuw uit handen te geven.

4)     Miljoenen jonge Mexicanen gaan morgen zondag voor het eerst naar de stembus. In tegenstelling tot hun ouders en grootouders zoeken zij hun informatie meer op sociale netwerken op het internet dan op de televisie. “Televisa-kandidaat” Peña Nieto is al zo vaak uitgejouwd op meetings met jongeren dat hij zich de afgelopen maanden op jongerenmeetings steevast heeft laten verontschuldigen.

5)     De kandidaat van de centrum-linkse PRD, Andrés Manuel López Obrador, die in 2006 de presidentsverkiezingen “nipt verloor” van de huidige conservatieve president Calderón, is de grote favoriet van de jonge Mexicanen die morgen voor het eerst gaan stemmen, omdat ze iemand van een “niet-traditionele partij” aan de macht willen hebben. Deze nieuwe “internet-generatie” is zeker in een land als Mexico (met meer jongeren dan ouderen) niet verwaarloosbaar.

Andrés Manuel López Obrador

6)     Als Andrés Manuel López Obrador  de presidentsverkiezingen opnieuw “nipt verliest”, is het hek helemaal van de dam, en zullen we straatprotesten zien waarbij die van 2006 verbleken.

Frank Silkens

VRT-correspondent in Mexico

July 1, 2012 at 6:29 am Leave a comment

AANVULLING BIJ HET HANDBOEK VAN DE FARFELU

door Jef Coeck

Paul Van Den Driessche, de allesweter, alleskunner, eeuwige zwerver tussen possibilities, krak in het misleiden van media, partijen, vriend en vijand,
manusje van zichzelf. Geen groot denker maar een doener, een man met poten aan zijn lijf. Die poten heeft hij misbruikt om vrouwen te misbruiken, schrijft HUMO uitvoerig deze week. Met ongeveer alle andere onderdelen heeft hij jarenlang zowat iedereen misleid, is mijn stelling.

Op dit blog schreef ik ruim een jaar geleden, op 4 februari 2011:

“Ook irritant is, dat die eeuwige Pol Van den Driessche altijd en overal kritiekloos als ervaringsdeskundige wordt opgevoerd. Het is niet persoonlijk, ik heb nooit van mijn leven iets met PVDD te maken gehad – en wil dat ook zo houden. Maar een man die zijn hele leven lang op opportunistische wijze heen en weer heeft gezwommen tussen politiek en journalistiek, die moet je toch mijden als ‘onafhankelijke’ bron? Lang geleden zat hij bij het partijweekblad van de Volksunie, misschien ook maar dat is niet zeker in de omgeving van de intellectueel Hugo Schiltz, later maakte hij almaar carrières als (hoofd)redacteur, bij dit en bij dat, bij krant en commerciële omroep, en dan stapt hij plots over naar de politiek (CD&V). Dat mag. Zover kan ik wel volgen. Maar dat hij nadien teugkeert als ‘onafhankelijk expert’ in mediakunde en met name over de openbare omroep – een van de instituten waar hij NOOIT gewerkt heeft – deskundologische uitspraken doet, dat gaat me te ver. Hij effent het pad voor de terugkeer van zijn vriendje Siegfried Bracke, als diens haring in de politiek niet mocht braden. Om het nog eens in termen van de Muppet Show te houden: Van den Driessche is The Great Gonzo die er maar op los trompettert. “

’s Mans terugkeer betreft zowel de politiek als de journalistiek, maar ook de sport, het openbare leven, het middenveld, de schrijverij. VTM zag er geen graten in om hem als gebuisd politicus weer een hoge functie te geven in de binnenlandse nieuwsdienst. De N-VA zag er op haar beurt geen graten in om deze duidelijk gefleste statuszoeker als stemmentrekker en potentieel burgemeester in Brugge binnen te halen. Wat zijn zijn kwaliteiten, behalve de roddels die hij over iedereen verzamelt? Zijn ze in Brugge op hun hoofd gevallen sinds Van Acker dood is? Of zijn ze daar allemaal aangetast door het virus van het voetbalveld, pardon -geld? Want ook in de lucratieve sportbranche laat PVDD zich opmerken. En als schrijver van ‘politieke thrillers’ is hij door ongeveer alle Vlaamse zenders als een quasi literair genie opgevoerd. Thrilling, that’s the word. Kijk in je geweten en in je archief, Terzake, Reyers Laat, en hoe jullie verder allemaal heten.

Als een sportbons, ex-hoofdredacteur en ex-senator, veelvuldig overloper, mediale werkverschaffer (ook van slimmere mensen als hijzelf), gevierd thrillerschrijver-… er nog eens de hobby van sexueel geobsedeerde machtsmisbruiker op nahoudt, dan keur ik dat ten zeerste af maar verbazen doet het mij niet. Iedereen wist toch, want vele media hebben er smeuiig over gerapporteerd, dat deze grote intellectueel en staatsman meermaals een groep jongemeisjes-met-meer-ambitie-dan-verstand, de zogenaamde Missenverkiezing (België, Beauty, Vlaanderen, wat al nog?) heeft vergezeld naar zonnige stranden om ze daar wat ‘cultuur’ bij te brengen. Ja zeg, nu het geloof in god tanend is, tieren lichtgelovigheid en bijgeloof? Want goeroe ‘Pol’ weet en kent alles van cultuur en al de rest?

Is hij een Messias? In Brugge gaan ze het uitzoeken, hopelijk tijdig, d.i. voor de verkiezingen van oktober. Als het waar is dat PVDD destijds ‘gepushed’ is door de grijze emeninentie Manu Ruys, is dat de zoveelste flater van deze langstlevende aller diplomatieke kontdraaiers.

Dit alles kon zich afspelen in het oude federale België, dat is waar. In het nieuwe mooie, onafhankelijke Vlaanderen zal dat niet het geval zijn – tenzij de farfelu’s het daar helemààl voor het zeggen krijgen. En dat lijkt dus almaar waarschijnlijker.

http://www.knack.be/nieuws/belgie/zonder-bart-de-wever-was-pol-van-den-driessche-nu-weg-bij-n-va/article-4000082821374.htm?nb-handled=true&utm_medium=Email&utm_source=Newsletter-19/04/2012&utm_campaign=Newsletter-Site-Knack-NL-nl

April 19, 2012 at 3:02 pm Leave a comment

Older Posts


Categories

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,581 other followers