Posts filed under ‘Israel’

CHOMSKY VALT AAN

 

Noam Chomsky

 

Door Tom Ronse

“Wie regeert de wereld?” is de originele titel van het pas door EPO uitgegeven boek “De Chomsky papers”. Het antwoord op die vraag is minder evident dan pakweg twintig jaar geleden. De VS is nog altijd de dominante supermacht maar die macht is in verval, meent Chomsky. Net daardoor wordt ze volgens hem nog gevaarlijker. De “Doomsday Clock” staat op drie voor twaalf”, waarschuwt hij.

Noam Chomsky is een fenomeen. Hij staat bekend als de vader van de moderne linguistiek en een pionier van de cognitieve wetenschap. Daarnaast  was en is hij een politieke activist en auteur van een hondertal boeken en nog veel meer artikels. Kritiek op de Amerikaanse buitenlandse politiek en media is zijn hoofdthema. Hij wordt veel gelezen, wereldwijd. Door de enen wordt hij op de handen gedragen, door anderen verguisd. The Observer noemde hem “the world’s greatest public intellectual”, Der Spiegel “de ayatollah van de anti-Amerikaanse haat”.

De star quality van de auteur is vermoedelijk de reden waarom EPO de titel van het boek veranderde in “De Chomsky papers” (eerder gaf EPO al “De essentiële Chomsky” en drie andere Chomsky-boeken uit). Het  boek is een verzameling van eerder gepubliceerde essays, waarvan het oudste dateert van 1966. Helaas heeft de auteur geen poging ondernomen om lang geleden geschreven essays te actualiseren of om de herhalingen die in hoofdstuk na hoofdstuk opduiken te schrappen.

Het boek verscheen in het Engels in 2016. EPO’s versie bevat een nawoord, geschreven na de verkiezing van Trump. Chomsky verwacht uiteraard dat die het nog veel erger zal maken.  De feiten geven hem gelijk.  Trump lijkt vastbesloten om de opwarming van de planeet te versnellen, de bewapeningsuitgaven drastisch te verhogen, de belastingen van de rijksten te verlagen en te besparen op de rug van de armen, de ouderen en de zieken. Wat dat laatste betreft, krijgt hij nog wat tegenwind maar de noodzaak om nog meer uit te geven om Amerika’s militaire suprematie te handhaven wordt in het Congres niet in vraag gesteld. De bereidheid van de bevolking om de nodige offers daartoe te aanvaarden steunt op een brede aanvaarding van de premisse dat de Amerikaanse militaire macht een noodzakelijke en goedaardige rol speelt in de wereld. De wijsheid van een militaire interventie mag betwijfeld worden maar niet de goede bedoelingen.  Het is die mythe die Chomsky onderuit schopt.

Zo contrasteert hij de bewering dat de Amerikaanse buitenlandse politiek zich tot doel stelt om vrijheid en democratie te verspreiden met vele voorbeelden die net het omgekeerde tonen.  Washington steunt een democratisering als dat de belangen van het Amerikaanse kapitaal dient, zo toont hij aan, maar als dat niet het geval is aarzelt ze niet om verkozen regeringen omver te werpen en dictators te steunen. Verkiezingen worden geprezen maar als een bevolking “verkeerd” kiest, zoals de Palestijnen in Gaza, dan wordt ze daarvoor gestraft.

Terwijl hij de vele Amerikaanse militaire interventies overloopt, fileert Chomsky de hypocrisie van de propaganda die ze begeleidde. Achter de humanitaire slogans schuilt vaak een kille onverschilligheid voor de gruwelijke gevolgen voor de burgerbevolking. Hij hekelt de verloedering van het woord “terrorisme”, dat nu in heel de wereld gebruikt wordt om de acties van vijanden te beschrijven maar niet die van bondgenoten.  Washington gaf het voorbeeld toen het de bomaanval op de kazerne van de Amerikaanse mariniers in Beiroet in 1983 terrorisme noemde maar de slachtpartij die kort daarvoor met steun van Israel plaatsgreep in Sabra en Shatila niet. Nochtans was het doelwit in het eerste geval militair en in het tweede de burgerbevolking. De vervaging van dat onderscheid is gevaarlijk omdat ze aanslagen op burgerbevolking even legitiem maakt als acties tegen militaire tegenstanders.

Over selectieve verontwaardiging  heeft Chomsky een heel hoofdstuk.  De wijze waarop gebeurtenissen worden voorgesteld in de media vormen en misvormen onze kijk op de wereld. Ook onze eigen mainstream media laten zich vaak leiden door de selectieve woede van Washington. Chomsky geeft daar treffende voorbeelden van.

Te simpel

Chomsky wil een globaal portret schilderen maar slaagt daar niet echt in. Door zijn grotendeelse focus op het Midden-Oosten, Europa en Rusland en Oost-Azië, blijft de rest van de wereld buiten zijn gezichtsveld.

Voor hem lijkt er maar één imperialistisch land te bestaan. De VS is de enige boosdoener, de rest zijn handlangers of slachtoffers. De misdaden van anderen blijven buiten zijn gezichtsveld.

Volgens Chomsky wordt het wereldgebeuren gedreven door politici. Hij ziet enkel Washington, in dienst van een superrijke, hebzuchtige elite. De onderliggende omwentelingen in de economie en samenleving blijven buiten zijn gezichtsveld. De schaalvergroting van de economie, de IT-revolutie en vele andere ingrijpende veranderingen spelen geen rol in zijn verhaal.

Ingewikkeld maakt hij het niet. De globalisering reduceert hij tot “de bewuste, zelfgekozen ondermijning van eigen krachten” (van de VS). De eindeloze crisis van het Midden-Oosten is de schuld van het Sykes-Picot akkoord (1916) dat  artificiële grenzen creërde, plus Amerikaans imperialisme, en daarmee is de kous af.  Chomsky’s analyse blijft oppervlakkig.  Hij ontmaskert “the good guys”, ze blijken “the bad guys”. De rollen zijn omgekeerd. De “baddest” van al is de Republikeinse partij, “de gevaarlijkste organisatie uit de wereldgeschiedenis”, want ze “heeft zich tot doel gesteld zo snel mogelijk elke vorm van georganiseerd menselijk leven op aarde te vernietigen.”

Dit boek is een aanklacht, een polemiek. Maar een diepgravende analyse van de oorzaken van de huidige ellende is het niet en evenmin biedt het een perspectief om eruit te geraken. Toch is het het lezen waard. Chomsky wrijft het zand uit onze ogen, dat er door propaganda is ingestrooid.

 

Noam Chomsky, De Chomsky papers, EPO, € 24.95

 

(Dit stuk verscheen woensdag in De Morgen)

 

juli 7, 2017 at 3:31 am Plaats een reactie

TRUMPS AMBASSADE

 

Zal Trump de VS ambassade in Israël onverwijld naar Jeruzalem verhuizen?

Door Lukas Catherine

trumpnetanyahu

Donald Trump met de Israëlische premier Netanyahu

Na zijn eedaflegging vrijdag zal President Donald Trump een weekendje vrij nemen en drie dagen later beginnen met wat hij allemaal beloofd heeft om op dag één van zijn presidentschap te doen. En dat is veel, u heeft over de meeste beloftes gelezen. Eentje is in onze media niet aan bod gekomen. De Israëlische pers heeft er wel ruim aandacht aan besteed. Hij wil de VS ambassade van Tel Aviv naar Jeruzalem verhuizen. Onverwijld zoals zijn woordvoerster Kellyanne Conway het aan de Israël-lobby in de VS beloofde.

Dat zou wel belangrijke politieke en diplomatieke implicaties hebben, ook voor een eventuele oplossing van het conflict. Tot op vandaag is tel Aviv de officiële hoofdstad van Israël en alle Westerse landen hebben daar hun ambassade, ook de VS. Israël wou dit veranderen na de verovering van Oost-Jeruzalem in 1967. In 1988 selecteerde de zionistische staat een stuk land waarop de Amerikanen hun ambassade zouden kunnen bouwen. Het waren de terreinen van de voormalige Allenby kazerne van de Britten. Generaal Allenby was de man die op het einde van de Eerste Wereldoorlog Jeruzalem voor de Britten op de Ottomanen veroverde.

allenbyvroeger

Allenby Kazerne vroeger

Tijdens de laatste dagen van zijn bewind (op 18 januari 1989) sloot president Ronald Reagan een huurcontract af voor 99 jaar tegen een symbolische 1 $ met Moshe Gatt van de Israël Land Authority. Dat organisme beheert alle in 1948 gestolen Palestijnse grond in Israël. Het betrof een groot deel van de grond waarop de voormalige Allenby kazerne stond.

Maar er gebeurde niets.

In 1995 vaardigde president Clinton The Jerusalem Embassy Act uit. En er gebeurde niets.

Daar is een goede reden toe.

De Britten waren zachtere kolonisatoren dan de Israëli’s. Zij stalen geen grond maar huurden dit van Palestijnen. Het ging om 109.774m². Zo had de Allenby kazerne op 15 mei 1948 toen het zionistische leger West-Jeruzalem en de Palestijnse wijk Talbia veroverde 67 eigenaars. Talbia werd omgedoopt tot Talpiot en de grond van de 67 eigenaars gestolen. Volgens internationaal recht zijn zij nog altijd eigenaars en een van die eigenaars is zelfs God. Want in 1724 had Sheikh Muhamed bin al sheikh Muhamad al Khalili zijn eigendom tot waqf laten verklaren. Waqf valt te vergelijken met onze kerkfabriek. De schenker en zijn erfgenamen blijven formeel eigenaar maar alle opbrengsten gaan naar God en zijn goede doelen. In zijn geval naar de zawiya (gebedshuis) van de Qadiri soefi’s verbonden aan de al Aqsa moskee.

Toen de VS de verhuisplannen voor zijn ambassade openbaar maakte schoten de erfgenamen van de rechtmatige eigenaars van de grond in aktie. Dat waren er ondertussen 137.1 Was het de moeite om daar rekening mee te houden? Het respect voor het internationaal recht van zowel Israël als de VS kennende natuurlijk niet.

Maar… Toen bleken zo’n 90 van die erfgenamen in de VS te wonen als Amerikaans staatsburger. En er was een precedent. Op 12 maart 1996 was de Helms-Burton Act van kracht geworden en die veroordeelde ‘the wrongful confiscation or taking of property belonging to US. Nationals and the subsequent exploitation of this property at the expense of the rightful owners.’ Alleen ging die act over geconfisceerd land van Amerikaanse burgers in Cuba. Maar toch…

allenbyvroeger

Op dit braakland stond de Allenbykazerne.

Op 28 oktober 1999 lieten de Palestijnse erfgenamen van het terrein Secretary of State Madeleine Albright weten dat ze op hun rechten als eigenaars stonden.

Een mogelijk proces van Amerikaanse staatsburgers tegen hun eigen administratie behoorde nu ook tot de mogelijkheden, naast problemen met het internationaal recht.

En vanaf de regeerperiode van Bill Clinton zocht men naar excuses om naar een andere locatie te zoeken. Een van de officiële redenen was dat er teveel hoogbouw rond het terrein stond en dat het daarom ongeschikt was.

Als je het lijstje overloopt van Amerikaanse presidenten die het voor Trump hebben geprobeerd: Reagan – Bush sr. – Clinton – Bush jr. en Obama dan rijst toch de twijfel of Donald Trump dit onverwijld zal verwezenlijken.

Lucas Catherine

1 Een uitgebreid overzicht over hoe de erfgenamen hun eigendom konden bewijzen is te vinden in: “Walid Khalidi, The Ownership of the U.S. Embassy site in Jerusalem,” pp. 80-101 van The Journal of Palestine studies Volume XXIX, number 4 (uitgegeven door the University of California Press, Berkeley, US

januari 21, 2017 at 5:46 pm Plaats een reactie

ISRAELS TRUMPMOMENT

img_0477

Jonathan Cook

Op 3 januari werd de Israelische soldaat Elor Azaria door een militaire rechtbank schuldig bevonden aan doodslag. Azaria, een verpleger in het leger schoot in maart vorig jaar in Hebron een Palestijn door het hoofd, die gewond en weerloos op de grond lag. Het proces en de veroordeling veroorzaakten een schokgolf in de Israelische samenleving. Sympathisanten van de veroordeelde soldaat dreigden met geweld en richtten hun woede niet alleen tegen de legerleiding maar tegen de hele gevestigde orde en de “elite” in het algemeen. Het klinkt, na de Brexit en de verkiezing van Trump vertrouwd in de oren. Een “Trumpmoment” noemt de Britse journalist Jonathan Cook het dan ook.
Cook is een kritische waarnemer van Israel, de enige buitenlandse correspondent in Palestijns-Israelisch gebied.

De volgende bijdrage verscheen eerder in The National (Abu Dhabi) en in het Amerikaanse Counterpunch.
Johan Depoortere

ISRAELS TRUMPMOMENT

Door Jonathan Cook
Het Verenigd Koninkrijk heeft zijn Brexit. De Verenigde Staten hebben president Trump. En Israel heeft nu Elor Azaria. Nee het klinkt niet hetzelfde, maar ook hier zou het wel eens om een keerpunt kunnen gaan met verstrekkende gevolgen.

Israeli soldier Elor Azaria, who was caught on video shooting a wounded Palestinian assailant in the head as he lay on the ground, sits during a hearing at a military appeals court in Tel Aviv during which he was charged with manslaughter on April 18, 2016. Prosecutors presented the indictment to a military court over the March 24 killing, which occurred minutes after the Palestinian had stabbed another soldier and lay prone on the ground wounded by gunfire, according to Israeli authorities. He was also charged with conduct unbecoming of his rank and position in the army. / AFP / JACK GUEZ (Photo credit should read JACK GUEZ/AFP/Getty Images)

Elor Azaria is de Israelische soldaat die op 24 maart vorig jaar in Hebron een gewonde Palestijn die weerloos op de grond lag met een kogel in het hoofd doodschoot. Het incident werd gefilmd en vorige week werd Azaria door een militaire rechtbank schuldig bevonden aan doodslag. Dat vonnis gaf aanleiding tot twee verschillende foute interpretaties.

Volgens de enen is Azaria de rotte appel, een soldaat die zijn moreel kompas verloor onder de druk van zijn stresserende opdracht in Hebron. De andere verklaring, die populair is bij liberale Israelis, luidt dat het vonnis net bewijst dat Israel een stevige rechtsstaat is. Zelfs een soldaat die over de schreef gaat wordt door het “meest morele leger” ter wereld tot de orde geroepen.

In werkelijkheid kunnen we van de publieke reactie op het vonnis meer leren dan van de rechterlijke beslissing zelf.

Er waren verschillende dichte rijen soldaten nodig om te voorkomen dat de rechters door de massa buiten werden gelyncht. Topgeneraals van het leger kregen lijfwachten. Het geroep om annulering van het vonnis klinkt oorverdovend en het wordt aangevoerd door premier Netanyahu.

Azaria is geen “rotte appel.” Hij is de lieveling van het publiek. Dat zijn daad niets uitzonderlijks heeft blijkt uit de reactie van zijn collega’s die compleet onverschillig toekeken toen hij de trekker overhaalde. Uit opiniepeilingen blijkt dat Azaria enorme populariteit geniet – 84% – onder de 18- tot 24jarigen, de leeftijd van de dienstplicht in Israel.

Het proces zelf was intussen geen bewijs van israelisch ontzag voor de wet – het is twaalf jaar geleden dat de laatste soldaat, een bedoein, veroordeeld werd voor doodslag. Het toonde alleen aan dat de druk op Israel toeneemt. Camera’s en smartphones maken het moeilijker om de misdaden van soldaten toe te dekken. Voor de veroordeling van Azaria was het gefilmd bewijsmateriaal doorslaggevend en Israel hoopt met het proces een onderzoek door het Internationaal Strafhof te voorkomen.

Ook de verdediging van Azaria sloeg de plank mis zoals de Israelische columnist Nahum Barnea opmerkte. Gesteund door een golf van publieke verontwaardiging beschuldigden ze Azaria’s oversten van leugens en intimidatie. De aanklagers hadden de klacht al teruggeschroefd van moord tot doodslag. Het hof zou er wellicht mee hebben volstaan een berouwvolle Azaria te veroordelen voor het onterecht gebruik van een vuurwapen. Maar gezien de taktiek van de verdediging hadden de rechters de keuze tussen partij kiezen voor de soldaat of voor het leger.

Net als de Brexit en Trump legde de zaak Azaria niet alleen een diepe sociale kloof bloot, maar was het ook een overgangsmoment. Zij die een deugdelijk systeem zien dat een rotte appel straft zijn ver in de minderheid ten opzichte van hen die een verrot systeem zien dat een held slachtoffert.

Opiniepeilingen laten zien dat het vertrouwen van het Israelische publiek in de meeste instellingen keldert: gaande van justitie tot de media die, hoe onzinnig ook, door “extreem links” heten te worden gedomineerd. Alleen het leger staat nog torenhoog in aanzien.

Dat komt ten dele omdat Israelische ouders er hun zonen en dochters aan moeten toevertrouwen. Het leger in twijfel trekken zou neerkomen op twijfelen aan de stichtingslogica van Israel als versterkte vesting: namelijk dat alleen het leger tussen hen en de “barbaren” staat die de poorten van de vesting bestormen.

img_0476

Naftali Bennett, leider van de kolonistenpartij en minister van onderwijs.

Maar er is meer: in tegenstelling tot die verachte instellingen heeft het leger zich sneller aangepast en geconformeerd aan de ruimere veranderingen in de Israelische samenleving.
Het gaat al langer niet meer om de kolonisten – de bewoners van de illegale nederzettingen – maar om “kolonisme.” Er zijn veel meer kolonisten dan de 600000 die in de nederzettingen wonen. Naftali Bennett, de leider van Joods Tehuis , de partij van de kolonisten, en minister van onderwijs, woont in Ranana, een stad in Israel en niet in een nederzetting.

Kolonisme is een ideologie, een die gelooft dat de Joden een “uitverkoren volk” zijn met Bijbelse rechten die de rechten van Palestijnen en niet-Joden overtroeven. Uit opiniepeilingen blijkt dat 70% van de Israelische Joden denken dat ze door God verkozen zijn.

De kolonisten hebben het leger overgenomen – zowel demografisch als ideologisch. Zij domineren nu het officierenkorps en bepalen de politiek op het terrein.

Het getuigenis van Azaria toont hoe diep hun invloed verankerd is. Zijn eenheid brengt met de commandanten vaak vrije tijd door in het huis van Baruch Marzel, een leider van Kach, een groep die in de jaren 90 buiten de wet werd gesteld wegens zijn genocidaal anti-Arabisch programma. Azaria beschreef Marzel en de kolonisten in Hebron als “familie” van de soldaten.

Bezettingslegers zijn van nature meedogenloos repressief. Decennia lang heeft de legerleiding haar soldaat de vrije hand gegeven tegen de Palestijnen. Maar met de toename van het aantal kolonisten is ook het beeld van het leger zelf veranderd.

Van een leger van burgers die de nederzettingen beschermen is het verveld tot een militie van de kolonisten. Het middenkader dicteert nu de moraal van het leger, niet langer het hoogste echelon zoals defensieminister Moshe Yaalon vorig jaar moest vaststellen toen hij zich tegen het rijzende tij probeerde te verzetten en de bons kreeg.

Het leger voelt zich niet langer in het minst geremd door de zorg om zijn “moreel” imago, noch door de bedreiging van internationaal strafrechterlijk onderzoek. Het trekt zich nauwelijks iets aan van wat de wereld denkt, net zo min als de huidige generatie politici die zich pal achter Azaria opstellen.

Het proces van de soldaat was verre van een triomf voor de rechtsstaat maar integendeeld de doodsreutel van een stervende orde. Over enkele dagen wordt de strafmaat bepaald en die zal naar alle waarschijnlijkheid, om het publiek te sussen, licht uitvallen. Als het vonnis teniet wordt gedaan door gratieverlening zal de overwinning van de kolonisten totaal zijn.

januari 16, 2017 at 9:41 pm 1 reactie


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.319 andere volgers