Posts filed under ‘oorlog’

REVOLUTIE IN ROJAVA? EEN DEBAT

4-rojava

Een echt debat is het nog niet maar hier volgen alvast twee uiteenlopende meningen over wat er in Rojava, of Koerdisch Syrie, aan de gang is. Reacties zijn welkom.

 

titel-1

Door Hugo Durieux

 

Op 27 november vierde de PKK (Partiya Karkerên Kurdistan) haar 38ste verjaardag. Nou ja, vieren? De Koerdische Arbeiderspartij is op dit ogenblik op veel fronten in oorlog. In Syrië en Irak zijn haar troepen (met onder andere het vrouwenleger YJA-Star) verwikkeld in de onoverzichtelijke strijd die er woedt om grondgebied en invloed; in Turkije moet men zich meer dan ooit verdedigen in de oorlog die het regime-Erdogan voert tegen de partij en de Koerden in het algemeen.

Westerse media noemen de PKK nog steeds een terroristische en/of marxistisch-leninistische organisatie (in ieder geval iets wat ze als verwerpelijk beschouwen), maar in de gebieden waar de Koerdische Arbeiderspartij behoorlijk invloed heeft,  bouwt zij al geruime tijd aan een maatschappij die gebaseerd is op ideeën van ‘democratisch confederalisme’ of ‘libertair municipalisme’. Ik was verbaasd toen ik die termen terugvond in reportages over Koerdistan in Le monde diplomatique en ROAR magazine. Wie zou ooit de communistische terreurorganisatie van de besnorde duivel Öcalan in verband brengen met de inzichten van uitgerekend Murray Bookchin – een van de belangrijke theoretici van gedecentraliseerd zelfbeheer en sociale ecologie?

Het is blijkbaar in zijn Turkse gevangenis (waar hij levenslang uitzit) dat Abdullah Öcalan het werk van de oude anarchist Murray Bookchin leerde kennen – uitgerekend in een periode dat deze, op het einde van zijn leven (hij stierf in 2006), begon de hoop op te geven ooit nog zijn idee van sociale ecologie verwezenlijkt te zien. Maar Öcalan, die de onbetwiste leider was/is van de PKK, zag wel wat in een maatschappijvisie die het idee van de natiestaat opgaf, en in ruil zou gaan voor een basisdemocratische, pluriforme en ecologische confederatie van alle volkeren van het Midden Oosten. Na de Koerdische Arbeiderspartij stapten sinds 2005 ook de Syrische PYD (de Koerdische Democratische Unie Partij) en de Iranese  PJAK (Partij voor vrij leven in Koerdistan) in dit internationalistische project.

Tegenover het marxistische concept van klasse, is voor Bookchin hiërarchie het centrale begrip om maatschappijstructuren te doorgronden. ‘Klasse’ is voor hem te economistisch; het begrip verwijst te veel naar het bezit van eigendom en de controle over en de exploitatie van arbeid. Hiërarchie is dan een veel subtieler begrip, beter geschikt om machtsverhoudingen in de samenleving te begrijpen, omdat het ook rekening houdt met biologische factoren als leeftijd, geslacht en verwantschap, of sociale gegevens als etnische achtergrond, nationale afkomst en bureaucratische controle. Hiërarchische verhoudingen zijn de machtsverhoudingen die hij wil uitschakelen.

Het maatschappijmodel dat Bookchin voor ogen staat is dan eerder libertair, niet in de individualistisch-egoïstische zin die men in de Verenigde Staten aan het begrip geeft, maar eerder refererend aan de negentiende-eeuwse Europese anarchisten,  die streefden naar een nieuwe manier om democratisch zowel de productiemiddelen als het gemeengoed (de commons) te beheren. Hij noemt zijn model municipalistisch, omdat burgers zelf, via een systeem van assemblees, de controle uitoefenen over het beheer van publieke zaken. En het is confederalistisch, omdat het solidariteit, samenwerking en wederzijdse hulp nastreeft tussen gemeenschappen. Bookchin’s maatschappijmodel wijkt niet fundamenteel af van de ideeën die Bakunin en andere negentiende-eeuwse anarchisten daarover onderhielden (zie bijvoorbeeld ‘2. Classic anarchism’ in   Subsidiarity, anarchism, and the governance of complexity). In die zin is het dus een heel ander confederalisme dan wat de N-VA voorstaat; dat van Bookchin is gericht op het delen van kennis, kunde en mogelijkheden, eerder dan op egoïsme en het afschermen van de eigen rijkdom.

Bookchin sluit het gebruik van geweld niet uit. Om de sociaalecologische samenleving te kunnen verdedigen zal men desnoods een beroep moeten kunnen doen op volksmilities; voorbeelden vindt hij bij de Machnovsjtsjina oftewel het Zwarte Leger in Oekraïne (1918-1921) of de Catalaanse arbeiders- en boerenmilities uit de burgeroorlog (1937). Ook de Mexicaanse Zapatistas vormen een bron van inspiratie.

Aan het eind van zijn leven was Murray Bookchin te ziek om de evolutie van de PKK actief te volgen, maar zijn weduwe, Janet Biehl, trok wel naar Koerdistan om ter plekke de werking van de gemeentelijke assemblees en hun confederale samenwerking te bestuderen. Zij publiceerde er herhaaldelijk over in boeken en op haar website. Ook het artikel The new PKK: unleashing a social revolution in Kurdistan beschrijft meer in detail de sociale ecologie van Bookchin en de manier waarop zij gestalte krijgt in Koerdistan. Kantons als Djezireh, Kobane of Afrin hebben een federale administratieve structuur opgebouwd, waarbij afgevaardigden van de lokale volksassemblees beslissen over zaken als defensie, gezondheidszorg, onderwijs of sociaal beleid. De volksassemblees zelf regelen autonoom hun landbouw- en energiebeleid vanuit een coöperatief en ecologisch standpunt. Binnen die raden en assemblees wordt ook de niet-Koerdische bevolking betrokken (jezidi’s, alevieten, Armeniërs, Turkmenen, enzovoort). Toch kan ook Janet Biehl niet verhullen dat zich problemen voordoen, zoals klimaatverandering, waarvoor op dit ogenblik basisdemocratisch confederalisme geen antwoord kan bieden. Daarvoor kan men volgens haar op dit ogenblik niet buiten de natiestaten.

kaart-irak-syrie

Carte actuelle de la Syrie et de l’Irak. En jaune dans le nord de la Syrie sont les zones contrôlées par les Kurdes de Syrie, en vert dans le nord de l’Irak sont les zones contrôlées par les Kurdes irakiens (source : Wikimedia Commons).Pour les flamands, la même chose.

Een ding is echter meteen duidelijk: het problematische om binnen een natiestaat als Turkije,  met de formele structuren van representatieve democratie, vormen van directe democratie uit te bouwen. Terwijl Koerdische politieke partijen via het parlement streefden naar meer autonomie voor hun regio’s, werden daar aan de basis alvast structuren van basisdemocratie opgezet. Zo was het althans tot voor kort. Sinds de ‘mislukte coup’ van juli 2016  en de daarop volgende gelukte staatsgreep van Erdogan, is van de Koerdische aanwezigheid in het parlement weinig meer over, en is de oorlog tegen de Koerden weer in alle hevigheid losgebarsten. Ook in Syrië kan de dreiging weer groter worden, als het regime van president Assad er in slaagt weer meer controle over het grondgebied te heroveren. Het blijft overigens de vraag of de Turkse en Syrische regimes ooit  autonome multiculturele niet-hiërarchisch georganiseerde basisdemocratische regio’s zouden aanvaarden op wat zij beschouwen als hun grondgebied.

 

 

Niet echt

Of niet?

titel-2

Door Tom Ronse

 
In de chaos van de oorlog zijn de Koerden er met Amerikaanse hulp in geslaagd om in west-Syrië een eigen proto-staat te organiseren. Eerder al was Amerikaanse steun essentieel in de totstandkoming van een de facto Koerdische staat in noord-Irak. Er is geen politieke eenheid tussen die twee onafhankelijke gebieden. Ze hebben elk hun eigen leiders, ministeries en legers. In het Koerdische gebied in west-Syrië, Rojava genaamd, is de centrale macht in handen van de PYD, de Syrische zijtak van de PKK, de ‘Koerdische Arbeiderspartij’ die haar basis heeft in Turkije.

De grote leider van de PKK, Abdullah Öcalan, zit al jaren in een Turkse gevangenis. Daar las hij boeken van de Amerikaanse anarchist Bookchin. Die inspireerden hem in die mate dat hij prompt een ideologische omslag beval. Zijn volgelingen transformeerden van de ene dag op de andere van leninisten in anarchisten. De ironie van deze massale bekering steekt de ogen uit. Bookchins doel was, zoals Hugo schrijft, “het uitschakelen van hiërarchische verhoudingen”. Maar de invoering van zijn “municipalisme” in Rojava was een op en top hiërarchische operatie. Het gebeurde, omdat Öcalan het wilde. In Rojava kom je zijn portret even vaak tegen als dat van Kim Jong Un in Noord-Korea. Er is geen twijfel wie de baas is. En je zegt maar beter geen kwaad woord over hem, wil je niet in een kerker belanden.

Maar waarom wilde hij het? Wat zag Öcalan in Bookchin?

Daarover kunnen we enkel speculeren. Ik speculeer dit:

1. Om een onafhankelijke staat in stand te houden en uit te breiden terwijl de oorlog in Syrië zijn beloop heeft, heeft de partij een ideologie nodig die de bevolking motiveert om de oorlogsellende te verdragen en de militaire operaties enthousiast en actief te ondersteunen. Als basisdemocratie dat doel ondersteunt, waarom het niet gebruiken? Öcalan is in die zin vergelijkbaar met Mao die met zijn “culturele revolutie” ook basisdemocratie gebruikte voor zijn machtsdoeleinden. In beide gevallen bleek die basisdemocratie best verzoenbaar met een extreme personencultus die toont dat, alle volksvergadereringen ten spijt, de onderliggende maatschappelijke structuur wel degelijk hierarchisch is.

2. De YPG , het leger van de PYD, is een integraal onderdeel van de Amerikaanse militaire strategie in Syrië. Zelfs als Poetin er in slaagt om Assad opnieuw in het zadel te helpen is het hoogst onwaarschijnlijk dat Washington zijn trouwste bondgenoten in Irak en Syrie, de Koerden, in de steek zou laten. Maar het helpt natuurlijk als de Koerden zelf meewerken door zich te ontdoen van ideologische bagage die wantrouwen wekt in Washington. Dus goodbye “kommunisme” en “marxisme-leninisme”, hello “municipalisme”. Dat klinkt veel minder bedreigend.

3. In navolging van Bookchin, zegt Öcalan dat hij “het idee van een natiestaat” heeft opgegeven. In praktijk wordt er wel degelijk een staatsstructuur gebouwd in Rojava maar toch is die uitspraak belangrijk. Ze impliceert dat de PKK de territoriale eenheid van Turkije niet langer in vraag stelt. Het is een verzoenend gebaar naar Ankara. Je kunt het de man niet kwalijk nemen dat hij hoopt om ooit nog vrij te worden gelaten. Natuurlijk is dat niet van aard om Erdogan mild te stemmen. Voor hem zijn de Koerden en vooral de PKK te nuttig als binnenlandse vijand om een akkoord te zoeken.

Soldaten van Rojava

Soldaten van Rojava

In zijn stuk vermeldt Hugo de oorlog nauwelijks. Nochtans zou dat het vertrekpunt van de analyse moeten zijn. Rojava is een landje in oorlog, dat gebied tracht te veroveren. Het is daarvoor afhankelijk van de grotere landen die in de Midden-Oosten oorlogen betrokken zijn, in casu de VS. Zijn strategie moet dus noodzakelijkerwijs in harmonie zijn met die van Washington. In Rojava staat alles in functie van de noden van de oorloginspanning. De ideologie die gehanteerd wordt moet in die context bekeken worden en niet als het product van een openbaring van sint- Öcalan in zijn cel.

Bookchin stierf voor hij het allemaal kon meemaken. Wat zou hij ervan gevonden hebben? Een van zijn uitspraken is mij bijgebleven: “On nationalist soil, no revolution can sprout”. En dat is precies het probleem in Rojava.

En hier.

december 10, 2016 at 6:24 am 1 reactie

WAAR BLIJFT HET MEDEDOGEN?

Erb di 6

door Walter Zinzen

 

 

Overal weerklinkt in deze Passietijd het “Erbarme Dich” dankzij het Klara-festival, dat in het teken staat van passie en compassie, lijden en mede-lijden. De Mattheuspassie van Bach : ze is onsterfelijk en niet alleen voor gelovigen , die lijden en dood van Jezus Christus herdenken.

Maar van erbarmen, medelijden  of  mededogen is in het dagelijkse leven weinig of niets te merken. Vleesloze dagen ja, dat magere surrogaat van wat eertijds de Vasten was, maar een gedachte aan degenen die niet alleen geen vlees maar ook weinig anders te eten hebben kan er niet af. Althans niet bij de politieke klasse.

Een christelijke provinciegouverneur roept zijn medeburgers op vluchtelingen geen voedsel te geven, vergetend dat zijn godsdienst gegrondvest is op de werken van barmhartigheid , waarvan het eerste luidt  ‘het spijzen van de hongerigen ‘. Een socialistische burgemeester scheldt een priester uit omdat die het christelijke oerbeginsel ‘bemint uw naaste als uzelve” toepast. Een andere burgemeester, een liberaal, niet gehinderd door welk christelijk voorschrift  dan ook , liegt er op los dat het een aard is om de vluchtelingen in zijn gemeente te belasteren.

Ondertussen wordt met leedvermaak gereageerd op de “zwarte dag” , die bondskanselier Merkel afgelopen zondag zou hebben gekend omdat DE Duitse kiezer haar vluchtelingenbeleid – gebaseerd op mededogen – zou hebben afgekeurd. In werkelijkheid heeft haar partij , de CDU , verloren omdat ze haar eigen leidster niet heeft gesteund. Groen en rood deden dat wel – en wonnen in twee van de drie deelstaten. Zeker , de Alternative für Deutschland, een xenofoob extreem-rechts allegaartje, brak overal door , niet toevallig vooral in de enige gewezen DDR-staat, waar regionale verkiezingen werden gehouden. Maar zelfs daar stemde 75 % van de kiezers niet voor de AfD. Hoezo, dé Duitsers hebben Merkel afgewezen?

Het cynische leedvermaak siert onze politici niet. Piet Chielens, de directeur van het Ieperse oorlogsmuseum In Flanders Fields, zegt over de bondskanselier terecht dat ze meer ruggengraat heeft  dan de rest van de Europese club samen. Naar onze eigen Merkel is het hoe dan ook zoeken met een vergrootglas.  Wat we wel hebben is onze eigen Alternative: deAlternative für Belgien, beter bekend als N-VA. Grenzen dicht is haar oplossing .

Bart De Wever wil nu zelfs asiel onmogelijk maken. Andere patijen volgen. De vluchtelingen moeten in de eigen regio opgevangen worden. Belgische politici , die in die regio tranen in de ogen kregen bij het aanschouwen van alle ellende daar, roepen bij hun terugkeer dat ze toch niet gerust zijn als ze al die moslims over de Antwerpse Meir zien lopen. Wil iemand onze politieke  genieën er eens op wijzen dat de tienduizenden Belgische vluchtelingen tijdens WO I voor ’t grootste deel naar huis zijn teruggekeerd maar pas als de oorlog voorbij was ?

Nooit meer oorlog, was dat toen niet uw slagzin,  dames en heren flaminganten? Hoe rijmt u dat met de wens van uw bloedeigen minister van defensie om nu ook in Syrië te gaan bombarderen? Alvast potentiële vluchtelingen “ausradieren” zodat ze ons beschaafde Westen niet meer kùnnen lastig vallen, want bedolven onder het puin van Belgische bommen?
Christenen, die niet meer christelijk zijn, nationalisten die hun eigen ideologie verraden, liberalen en socialisten die hun humanisme bij de schroothoop zetten : erbarme dich , mein Gott !

Dit stuk werd eerst aangeboden aan De Standaard, die het niet plaatste vanwege ‘ruimteproblemen’…

maart 21, 2016 at 12:08 pm 3 reacties

WEG MET AL DIE FRANSE VLAGGEN!

 

“Le jour de gloire est arrivé…”

calvin

Tom Ronse

De marseillaise is weer populair. Dat van bloedlust druipende lied wordt weer door duizenden kelen gezongen voor sportwedstrijden en muziekconcerten, in de Sorbonne en het Frans parlement: “Amour sacré de la patrie, conduis, soutiens nos bras vengeurs!”

Paris-attacks-stems-Facebook-profile-change

Op Facebook is een campagne aan de gang om gebruikers aan te zetten hun profiel te kleuren in de Franse tricolore. Wat mij aanzette tot een kleine tegencampagne:

DO NOT CHANGE YOUR FB PROFILE INTO THE COLORS OF THE FRENCH NATIONAL FLAG!!

Begrijp me niet verkeerd. Net als u vind ik de aanslagen in Parijs afschuwelijk, verwerpelijk tot en met. Maar nationalisme is niet het antwoord, het spreidt het gif verder.  Ik weet het, de meeste mensen die de kleuren van de Franse vlag op hun FB-profiel zetten, willen enkel hun solidariteit betuigen met de slachtoffers. Maar net op een moment als dit is het extra-belangrijk om zich te realiseren wat de symbolen waarrond we gevraagd worden om de rangen te sluiten, betekenen.  Onder die driekleur werden miljoenen de dood in gejaagd in tal van oorlogen die dienden voor erger dan niets. Onder die frisse drapeau werden gruweldaden begaan (in Algerije en elders), nog erger dan die van ISIS, al zingend, “Qu’un sang impur abreuve nos sillons!”

Niet dat Frankrijk op dat vIak uitzonderlijk is: andere nationale vlaggen zijn evenzeer doordrenkt met bloed.

nationalism

ISIS is geen extremistische religieuze beweging. Het gebruikt religie enkel als instrument om kanonnenvoer te recruteren voor zijn echte doel: territorium veroveren en uitbuiten, macht winnen, kapitaal opstapelen. Het grijpt gelegenheden aan die zich aanbieden in de context van oorlog en economische crisis in het Midden Oosten om zich een eigen staat te vestigen. Een staat die oorlog voert en in oorlogen, zo leert ons de geschiedenis van Frankrijk, Duitsland, de VS en vele andere landen, België inbegrepend, is alles toegelaten.

Wat heeft ISIS te winnen bij de aanslagen in Parijs? Ze kaderen in zijn recruteringsstrategie: door zijn slagkracht te demonstreren, stijgt de sex-appeal van ISIS voor jongeren die zich machteloos en verbitterd voelen. Indirect werken de aanslagen nog beter: door de moslimhaat aan te wakkeren, drijven ze jonge moslims in ISIS’ tentakels. Bovendien heeft ISIS een gemeenschappelijk belang met de EU: de stroom van vluchtelingen uit Syrie stopzetten. Want ISIS kan het leeglopen van zijn territorium niet dulden. In tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt haalt het momenteel zijn voornaamste inkomsten niet uit de olie-export noch uit Saoedische subsidies maar uit de exploitatie van de bevolking in de gebieden die het controleert. Zoals Koen Vidal schrijft in De Morgen (16 oktober, p.19): “Het feit dat IS zijn inkomsten vooral genereert in het gebied dat onder zijn controle staat, maakt dat de extremistische beweging niet afhankelijk is van buitenlandse geldstromen en bankrekeningen die door tegenstanders zouden kunnen worden geblokkeerd”. De politieke krachten die de aanslagen in Parijs aangrijpen om de vluchtelingen buiten te houden, doen dus wellicht exact wat ISIS hoopte dat ze zouden doen.

Het probleem is niet de islam. Het globale systeem is in crisis and deze crisis doet situaties onstaan waarin oorlogvoeren zeer winstgevend kan worden. De oorlogvoerende partijen gebruiken elkaar. De burgerslachtoffers van drones en raketten geven voedsel aan de Islamistische propaganda en de Islamistische aanslagen en executies zijn koren op de molen van de nationalistische, anti-vreemdelingen ideologieen in het westen die de weg bereiden voor meer oorlog.

Het eerste wat Francois Hollande deed toen het bekend werd dat ISIS achter de aanslagen zat, was het bevel geven om Raqqa te bombarderen. Raqqa is een grote Syrische stad, in het gebied dat ISIS controleert. Wat me doet afvragen: hadden die vliegtuigen, voor het grootste bombardement van Raqqa tot nu toe, “zuivere” militaire doelwitten?  Zo ja, waarom werden die niet eerder uitgeschakeld? Zo nee, hoeveel burgers kwamen om in die wraakactie? Zullen de media het ons vertellen? Zal er op Facebook gevraagd worden om de vlag van ISIS op ons profiel te zetten, in solidariteit met de slachtoffers? Of zullen de lijken enkel te zien zijn op Islamistische sociale media?

Overleven in Mosul, de grootste stad in ISIS-gebied Foto: Mujamed Mohammed/AFP)

Overleven in Mosul, de grootste stad in ISIS-gebied
Foto: Mujamed Mohammed/AFP)

Wraak en weerwraak. Hoe dieper de crisis wordt, hoe meer we er dreigen te zien. Er is iets grondig verkeerd, zoals de oorlogen, de aanslagen, de massale werkloosheid en onzekerheid, de klimaatrampen en de vluchtelingenstroom illustreren. Zolang er niets grondig verandert dreigt de spiraal van geweld en ontwrichting toe te nemen. We mogen dat niet lijdzaam ondergaan. Laat ons solidair zijn met de slachtoffers van aanslagen en oorlogen, of ze nu Frans of Turks zijn, Arabisch of joods, zwart of wit. Laat ons ingaan tegen de roep om grenzen te sluiten, vluchtelingen buiten te sluiten, muren te bouwen en meer oorlog te voeren. Laat ons alle vlaggen weggooien en weigeren om ons eigen graf te helpen delven.

wrong

 

november 17, 2015 at 7:05 am 7 reacties

VERLAMMENDE CRISIS

Hofland 1

door H.J.A. Hofland

De secretaris-generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-moon heeft verklaard dat de wereld uit zijn verlamming moet komen.

Hij deed zijn oproep samen met het Rode Kruis. Er zijn op het ogenblik zestig miljoen vluchtelingen en als de wereld zich niet inzet voor vrede en veiligheid worden het er meer, zei hij vorige week zaterdag. Het bericht heeft het televisienieuws niet gehaald; sommige kranten van maandag hebben er een kort berichtje van gemaakt.

Wat moeten we daaruit opmaken? Ten eerste dat de grote dagen van de VN en het leiderschap van de organisatie voorbij zijn. Hadden Ban Ki-moons vroege voorgangers Dag Hammarskjold of Oe Thant zoiets gezegd, dan was het op z’n minst een paar dagen wereldnieuws geweest. Maar de meeste mensen weten wel dat Ban Ki-moon gelijk heeft. De UNHCR, het Hoge Commissariaat voor de Vluchtelingen, meldt dat in oktober 218.394 bootvluchtelingen Europa hebben bereikt, meer dan in heel 2014.

Deze groeiende stroom wekt in Europa een toenemende politieke radeloosheid op, openbare wanorde, chaos. Eén groot verschil met vroeger, de tijd dat de VN wereldgezag hadden, is dat deze organisatie de mensen niets meer kan schelen. Hetzelfde is het geval met andere supranationale organisaties, Brussel, de Raad van Europa. Er is geen organisatie, geen partij of politicus meer die een geloofwaardige belofte tot het herstel van onze orde doet. De door de vluchtelingen veroorzaakte, ongetwijfeld grote problemen hebben bijgedragen aan een diepe Europese crisis. Daarbij is de kern van de crisis veranderd. Deze ingewikkelde combinatie van problemen zal naar alle waarschijnlijkheid groeien terwijl niemand er een overtuigend en uitvoerbaar antwoord op weet.

Een kwart van het Afghaanse volk wil het land verlaten.

The New York Times van 2 november geeft op de voorpagina een onthutsend overzicht van de algemene toestand. Gesteld dat de terroristen van Islamitische Staat hun wreedaardige gezag in Syrië en Irak handhaven of uitbreiden en in Afghanistan de Taliban aan de winnende hand blijven, wat moeten we dan van het vluchtelingenprobleem verwachten? Het zal zich verder uitbreiden, misschien met veel grotere kracht. In Afghanistan is een Gallup Poll gehouden. Daaruit bleek dat een kwart van het volk het land wil verlaten en meer dan honderdduizend mensen willen nog dit jaar naar Europa proberen te komen.

In feite is Europa het slachtoffer van een historische ontwikkeling. De grenzen die door het Ottomaanse Rijk en de Europese koloniale mogendheden zijn getrokken, zijn bezweken. De Arabische staten die nu de macht uitoefenen zijn te zwak van innerlijke structuur om zich te handhaven in de toenemende chaos die in de regio heerst. Syrië is daarvan nu het gruwelijkste bewijs, en hoe de internationale gemeenschap ook confereert, daar valt kennelijk niets aan te doen.
En dan is er nog een niet-politieke oorzaak: de klimaatverandering. Veel Afrikaanse landen worden getroffen door de droogte. Primitieve landbouw is extra kwetsbaar en tegen de gevolgen van een mislukte oogst is de plaatselijke bevolking niet opgewassen. Een oorzaak extra van de vluchtelingencrisis. De VN verwachten dat de klimaatverandering op den duur vijftig miljoen mensen zal doen vluchten. Zo ver is het nog niet.

Ban Ki-moon heeft gelijk. De wereld moet uit zijn verlamming komen. Het ontbreekt de internationale gemeenschap op het ogenblik aan alle inzichten en middelen om de vluchtelingenstroom op een menswaardige manier tot staan te brengen en een beleid te ontwerpen waardoor de oorzaken worden opgeheven. In Europa herleeft rechts, nu de beweging van de hekkenbouwers en in een meer extreme vorm de clubs van vechtersbazen. De voortwoekerende vluchtelingencrisis is in Europa de oorzaak van toenemende geweldpleging. Daaruit ontstaat een nieuwe Europese problematiek. Wordt dit gevolg niet bijtijds door de politieke elite herkend en gekeerd, dan gaan we een nieuwe crisis tegemoet, ingrijpender dan die we nu beleven.

NASCHRIFT JC:
——————–

Hofland beschikt ongetwijfeld niet over de gave der helderziendheid. Maar bij zijn laatste paragraaf moeten we wel even stilstaan (‘we gaan een nieuwe crisis tegemoet, ingrijpender dan die we nu beleven’). Dan denken we toch onmiddellijk aan de gebeurtenissen in Parijs, afgelopen nacht? En wat er zal (moet/kan) op volgen. Er is zonder meer een ‘nieuwe Europese problematiek’ ontstaan, hoe hard onze leiders dat ook willen ontkennen.

http://www.groene.nl/artikel/verlammende-crisis

Hofland 2

november 14, 2015 at 11:54 am 1 reactie

ONDERTUSSEN IN OOST-CONGO

President Kabila

President Kabila

 

door Walter Zinzen

Ze staan dan misschien niet bij ons op de stoep, maar de bevolking die in Oost-Congo lijdt onder het geweld van militairen en milities, verdient ook de aandacht van Europa.
Pax Christi en Broederlijk Delen organiseren een campagne onder het motto ‘Kies voor vrede! Ontwapen Oost-Congo’. De campagne startte al op 21 september met de Vlaamse Vredesweek. Het is de bedoeling om België en de Europese Unie als belangrijke partners van Congo ertoe te brengen het ontwapeningsproces in Oost-Congo actief te ondersteunen. Dit gebied kreunt al twintig jaar onder de terreur van ‘reguliere’ legers en gewapende milities, zeg maar bandietenbendes. Moord, verkrachting, plundering en brandstichting hebben tienduizenden slachtoffers gemaakt. Onder hen duizenden vluchtelingen die in de buurlanden of in Congo zelf volledig aan hun lot worden overgelaten, de schaarse steun van een paar redelijk machteloze hulporganisaties niet te na gesproken.

Natuurlijk: die vluchtelingen staan niet bij ons op de stoep. Wil dat dan zeggen dat ze niet bestaan? Zo lijkt het wel, want via de media of uitspraken van bekommerde politici hebben we over de vredescampagne minder dan niets vernomen. Of misschien toch: toen de Europese Volkspartij van commissaris Marianne Thyssen verklaarde dat Europa niet alle ellende van de wereld kan opvangen. Christelijke naastenliefde is aan de huidige christendemocraten kennelijk niet meer besteed. Dat ondervinden nu ook christelijke organisaties als Pax Christi en Broederlijk Delen. Dat is meer dan jammer, want er hebben zich in Oost-Congo enkele hoopvolle ontwikkelingen voorgedaan. Twee voorbeelden.

Burundezen en pygmeeën

In de Kivu-streek (die grenst aan onder meer Rwanda en Burundi) wonen heel wat mensen die afkomstig zijn uit een buurland. Allochtonen dus. De verhouding met de autochtone Congolezen is niet altijd ideaal. Conflicten, meestal over grond, zijn schering en inslag. Sommige van die conflicten zijn gewelddadig geworden in de chaos van de jongste twintig jaar. Dat was ook zo in de Ruzizi-vlakte in Zuid-Kivu, waar veel Burundezen wonen. Drie jaar geleden werd er een traditionele chef van de Burundese gemeenschap vermoord. Dit gaf aanleiding tot soms massale moordpartijen. De ellende leek niet te stoppen. Tot een paar weken geleden. Toen kondigden twee vertegenwoordigers van de beide gemeenschappen aan dat ze zich gezamenlijk kandidaat stelden voor de komende verkiezingen voor het provinciale parlement. Een tot voor kort ondenkbare geste, die de vredeswil van beide kampen symboliseert. Het is het resultaat van langdurige gesprekken, op gang getrokken door een Congolese en een buitenlandse vredesorganisatie.
In Noord-Katanga verzoenden pygmeeën (door vele Congolezen ook als een soort vreemdelingen beschouwd) en een lokale stam zich op een plechtige ceremonie. Ook hieraan was een lange periode van nietsontziend geweld voorafgegaan. Ook hier stonden onpartijdige bemiddeling en diepgaande onderhandelingen borg voor het succes.

Goede wil volstaat niet

Campagnes als die van Pax Christi en Broederlijk Delen zijn zinvol. En nodig. Want met de meer dan dertig milities die grote delen van Oost-Congo nog steeds onveilig maken, zal het met goede wil alleen niet lukken. President Kabila doet er alles aan om de voor volgend jaar geplande presidentsverkiezingen op de lange baan te schuiven, willekeurige arrestaties en moord op vreedzaam protesterende betogers inbegrepen. En nee, uit vrees hoeven we niet te handelen. De bevolking in Oost-Kivu is te arm om mensensmokkelaars te betalen en over de muren van Fort Europa te klimmen. Die bevolking lijdt en sterft. In stilte. Erover spreken doet haast niemand nog.

http://www.standaard.be/

 

november 5, 2015 at 11:28 am 2 reacties

MUFTI MET EEN GEURTJE. MUF UITERAARD

 

De Groot-Mufti tijdens WO II

De Groot-Mufti tijdens WO II

 

door Lucas Catherine

Ligt het aan Halloween? Ik denk het niet, maar daar is de Mufti weer. Israëls premier Netanyahu verklaarde hem op het pas gehouden 37ste Zionistische Wereldcongres tot de stokebrand van Hitler en het echte brein achter de Endlösung. Erger dan de duivel Hitler. Telkens als er wereldprotest is tegen de gewelddadige kolonisatie van Palestina voert de Israëlische propaganda hem op. Ook Ludo Abicht in De Morgen van 23/10.

De Mufti – wie weet wat een mufti is? – Hij is al decennia de figuur die de zionisten opvoeren als ze Palestijnen willen gelijkschakelen met Nazi’s. In de Encyclopedia of the Holocaust, uitgegeven onder de supervisie van Yad Vashem, het holocaustmuseum in Jeruzalem, is het artikel over de mufti twee keer zo lang als dit over Goebbels of Göring en langer dan de artikels over Himmler en Heydrich te samen.
Amin al Hussein werd door de Britten in 1921 Groot Mufti van Palestina benoemd. Een titel die tot dan niet bestond in de islam.
In 1941 was hij een uitgerangeerde politieke leider, voorbij gestoken op zijn linkerflank tijdens de grote Palestijnse revolte tegen de kolonisatie van 1936-1939. In 1941 trekt Amin al Husseini naar de Balkan en rekruteert er voor de Freiwilligen-Bosnien-Herzegovina Gebirgs Division van de SS. Als nuttige idioot kan hij kanonnenvoer ronselen voor de oorlog in Europa. Bij ons ronselen dan ook rechtse dorpspastoors jongeren voor het Oost-Front. Als beloning mag hij op de foto met Hitler.
Toch even dit: Er woonden toen niet alleen Palestijnen in het Midden- Oosten maar ook zionisten, bezig met hun staatsopbouw in hun kolonies, en die hadden heel wat globalere en ingrijpender contacten met de Nazis:

De Arbeiderspartij en de Nazi’s


De ‘socialistische’ zionisten, de huidige Arbeiderspartij, waren absoluut niet vies van contacten met hen. Wanneer in Duitsland de nazi’s aan de macht komen stelt er zich een probleem voor de Duitse joden. De nazi’s willen de jüden raus. Daarom steunen zij emigratie, umsiedlung naar Palestina. De zionisten sluiten daarover in 1933 met de Nazi’s een samenwerkingsakkoord af dat een transfert van mensen en kapitaal inhoudt. Transfert zeg je in het hebreeuws ha’avara en die akkoorden staan dan ook bekend als de Ha’avara-akkoorden. Zoals Hannah Arendt schrijft in haar boek Eichman in Jerusalem: ‘In de beginjaren van het nazisme interpreteerden de zionisten het aan de macht komen van Hitler vooral als een “beslissende nederlaag van het assimilationisme”. Ook de zionisten geloofden dat “dissimilatie”, gepaard met emigratie naar Palestina een “wederzijds aanvaardbare oplossing'”kon zijn. Zij dachten dan vooral aan jongeren, en hopelijk ook kapitalisten… In die eerste jaren van het nazisme kwam het tot een wederzijds akkoord waar beide partijen tevreden over waren, het Ha’avara- of Transfertakkoord, dat het voor een emigrant mogelijk maakte zijn kapitaal naar Palestina over te hevelen. Het resultaat was dat in de jaren dertig, toen de Amerikaanse joden probeerden een boycot te organiseren van Duitse goederen, Palestina als enige uitzondering, overspoeld werd met producten made in Germany”.

Het Jewish Agnecy, dat is de regering van joodse kolonisten in Brits Palestina, richtte zelfs een speciale commissie op die zich met de problemen van de Duitse joden moest bezig houden. Ben Goerion, later premier, beschreef de commissie zo: ‘Het is niet de taak van de commissie om te ijveren voor de rechten van de joden in Duitsland. De commissie moet zich enkel interesseren voor het probleem van de Duitse joden in zoverre ze naar Palestina kunnen emigreren.’ Net na Kristalnacht verklaarde dezelfde toekomstige premier van Israël: ‘Als men mij voor de keuze plaatst en zegt dat ik alle kinderen in Duitsland kan redden door ze naar Engeland te laten vertrekken, of dat ik maar de helft kan redden door ze naar Eretz Israël te laten komen, dan kies ik voor de tweede mogelijkheid.’ De toenmalige leider van de ZionistischeWereldorganisatie, Haim Weizman, later president van Israël formuleerde het nog cynischer dan Ben Goerion: ‘Zionisme is het eeuwig leven, en in vergelijking daarmee is het redden van enkele duizenden joden slechts een uitstel van executie die niets oplost.’

De rechtse zionisten kiezen voor Musolini

Eind jaren 1920 gaan de leiders van de ‘Revisionisten’ (later de Likudpartij en Kadima) Vladimir Jabotinsky, Abba Achimeir en later Menahem Begin de fascistische toer op. Zij kijken bewonderend naar Mussolini. In hun krant heeft leider Achimeir een vaste rubriek Yomen shel Fascisti, Dagboek van een fascist. De liefde is wederzijds. In 1935 verklaart Benito Mussolini: ‘Als het zionisme wil slagen moet het een Joodse staat stichten, met een Joodse vlag en een Joodse taal. De man die dit echt begrijpt is uw fascistenleider Jabotinsky.’ En Jabotinsky is nog altijd hét idool van Benjamin Netanyahu.

Mufti 2

oktober 26, 2015 at 10:21 am Plaats een reactie

HULPELOOS

Kaarsen voor de slachtoffers in Oregon

Kaarsen voor de slachtoffers in Oregon

Tom Ronse

Zelfs Obama leek zich machteloos te voelen. In zijn commentaar op de slachtpartij in Oregon, die eens te meer het werk was van een psychisch gestoorde, vereenzaamde jongeman die zich, volkomen legaal, een arsenaal van militaire wapens had aangeschaft, toonde de president zich verontwaardigd en bitter maar ook vermoeid en hulpeloos. “Op een of andere manier is dit routine geworden”, zei hij. “De verslaggeving is routine. Mijn reactie hier op dit podium is routine. De conversatie in de nasleep is routine. We zijn er verdoofd tegen geworden.”Hij sprak de hoop uit dat het land zou nadenken over de vrije wapenverkoop maar formuleerde niet één voorstel om die aan banden te leggen. Zo’n voorstel zou immers geen kans maken in het Congres, waar voor een ruime meerderheid “Gun control is not the answer” een dogma is dat boven de feiten staat. Wat dan wel “het antwoord” is weten die politici ook niet behalve dat ouders hun kinderen beter moeten opvoeden.  Maar voor de rest moeten we ermee leren leven. “Stuff happens”, zo luidde de reactie op de slachtpartij van de Republikeinse presidentskandidaat Jeb Bush. Die uitspraak vat de schouder-ophalende houding van vele Amerikanen goed samen. Of zoals de titel van een stuk in het satirisch blad The Onion het formuleerde: “No Way To Prevent This” says only Nation Where This Regularly Happens.”

Een citaat:

“This was a terrible tragedy, but sometimes these things just happen and there’s nothing anyone can do to stop them,” said Ohio resident Lindsay Bennett, echoing sentiments expressed by tens of millions of individuals who reside in a nation where over half of the world’s deadliest mass shootings have occurred in the past 50 years and whose citizens are 20 times more likely to die of gun violence than those of other developed nations. “It’s a shame, but what can we do? There really wasn’t anything that was going to keep this guy from snapping and killing a lot of people if that’s what he really wanted.” At press time, residents of the only economically advanced nation in the world where roughly two mass shootings have occurred every month for the past six years were referring to themselves and their situation as “helpless.”

Enkele dagen later, het bombardement van het hospitaal van Kunduz, en weer kwamen de kopstukken op tv om te zeggen dat hun hart bloedde voor de slachtoffers. En opnieuw, dat schouderophalend “stuff happens”. De generaals en ministers stelden het wel niet zo cru als Jeb Bush maar het kwam op hetzelfde neer. In een oorlog is collateral damage nu eenmaal overmijdelijk.

kunduz-msf-kliniek

De MSF-kliniek in Kunduz

En de oorlog stopzetten gaat niet. Ook wat dat betreft zijn we hulpeloos.  In Syrie vecht intussen haast half de wereld, de burgerbevolking vertrappelend. Niemand heeft een werkbaar idee over hoe die waanzin kan gestopt worden. Niemand heeft een oplossing voor de volksverhuizing die erdoor op gang komt. Te meer omdat die niet enkel gestuwd wordt door oorlog maar ook door armoede, werkloosheid, uitzichtloosheid die onvermijdelijk groeien naarmate  arbeidskracht overbodig wordt in de automatiserende  global assembly line. De menselijke drang om te overleven botst met economische wetten die we hulpeloos ondergaan want we vinden ze zo evident als de seizoenen en even onaantastbaar.

De belangrijkste habitat van mensen vandaag is de slum, de krottenstad. De jeugdwerkloosheid loopt in sommige landen op tot meer dan 80 procent. Geen wonder dat velen van hen geen andere toekomst zien dan misdaad of huursoldaat worden of martelaar die in de hemel zal beloond worden met 70 sexy maagden. Of vluchten.

refugees

De stroom van vluchtelingen naar Europa doet me denken aan de Titanic. Aan de paniek van de bevolking in de onderste dekken, toen het water begon binnen te stromen in dat onzinkbaar gewaande wonder van de moderne technologie. Om niet te verdrinken vluchtte iedereen die kon naar boven. In de hogere dekken probeerden sommigen de vluchtelingenstroom tegen te houden door, zoals de Hongaren, deuren op slot te doen. Maar vele anderen verwelkomden hen, gaven hen droge kleren en warme soep. Alles leek nog normaal op de opperste dekken. De restaurant was open, het orkest speelde, er was nog niemand aan het verdrinken en de kapitein verzekerde iedereen dat het schip op de goede weg was. Maar het zonk dieper en de vluchtelingenstroom verminderde niet. De stemming van de bewoners van de hoogste dekken keerde. Er werd steeds meer gepleit om de deuren dicht te houden en het teveel aan vluchtelingen overboord te gooien. Want we zijn machteloos om hen te helpen, werd er gezegd, machteloos om de oorzaak van hun vlucht weg te nemen. We moeten denken aan onze eigen plaats in de reddingsboten.

mural on migrants

De metafoor klopt niet. De passagiers van de Titanic waren inderdaad hulpeloos; er was niets dat ze konden doen om het zinken van het schip te beletten.  Wij denken alleen dat we hulpeloos zijn, dat we niets kunnen doen aan het wapengeweld, aan de natuurrampen, aan de epidemie van depressie en andere psychosociale ziekten, aan de onzekerheid, aan de oorlogen, aan de vluchtelingenstroom. Maar we veroorzaken ze allemaal zelf, er is geen ijsberg die ons lot onvermijdelijk maakt.  Maar het voelt wel zo, alsof we er niets aan kunnen doen. Behalve stemmen in onze democratische verkiezingen. Dat verandert weliswaar niets ten gronde maar zo hebben we toch een beetje het gevoel dat we niet helemaal machteloos zijn.

Hier in de VS hebben we de permanente verkiezingscampagne.  Presidentsverkiezingen zijn er maar om de vier jaar maar ze worden voorafgegaan door een jaar van spannende voorverkiezingen. Die worden op hun beurt voorafgegaan door jaren van campagne voeren waarbij de kiezer al via opiniepeilingen zijn voorkeur kan uitspreken en zelfs kandidaten kan elimineren.  De twee partijen zorgen voor een ruim aanbod van kleurrijke figuren. De debatten halen hoge kijkcijfers. Het is fascinerende entertainment. En spannend: wie de winnaar (of winnares) wordt is onvoorspelbaar.  Wat wel voorspelbaar is, is dat hij of zij de oorlogen van zijn/haar voorganger zal voortzetten en zich hulpeloos zal voelen tegenover het wapengeweld, de klimaatsverandering en al de rest.

titanic now

http://www.theonion.com/article/no-way-prevent-says-only-nation-where-regularly-ha-51444

oktober 7, 2015 at 3:39 am Plaats een reactie

Oudere berichten


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.319 andere volgers