WEG MET DE ANTI-BURKINI FASCISTEN

Meer verdraagzaamheid op een strand in Tunesie

Meer verdraagzaamheid op een strand in Tunesie

Ik krijg er wat van, van die Europeanen die denigrerende opmerkingen maken over de “achterlijke Amerikanen” vanwege het sukses van Donald Trump en die het intussen toejuichen als  politieagenten naar de stranden worden gestuurd om boetes uit te delen aan vrouwen wiens kledij “niet gepast is in onze samenleving” , zoals NVA-woordvoerster Nadia Sminate het uitdrukte.

Iemand moet me maar eens uitleggen hoe je vrouwen bevrijdt door hen te beboeten.

Het is waar dat Trump een crypto-fascist is. Maar  de aanhangers van het burkini-verbod zijn dat ook, ook als ze behoren tot zogenaamd democratische partijen zoals de Franse PS en de NVA.

De”burkini” is overigens zo zeldzaam op Europese stranden dat het offensief ertegen subliem ridicuul is.  Er spelen andere motieven: de aandacht afleiden van de echte problemen en met symbolische acties kiezers heroveren op extreem-rechts. Dit laatste is ongetwijfeld een belangrijk oogmerk van de NVA die een deel van zijn aanhang ziet terugkeren naar het VB.

boerkini

Maar het is erger dan dat.  De burkini-haters eisen voor de staat het recht op om te bepalen hoe de burgers zich kleden. Dat maakt van die onzin een gevaarlijk precedent. Van verboden kledij naar verboden gedachten is het maar een kleine stap. De aanhangers van het burkini-verbod zijn vijanden van de vrije meningsuiting. Ze doen in feite net hetzelfde als de islamofascisten die vrouwen verplichten om burkinis te dragen op hun stranden. Ze zijn hun spiegelbeeld. Zoals de Nazi’s wakkeren ze cynisch de haat aan tegen wat “volksvreemd” is en vinden ze het doodnormaal dat de staat de individuele vrijheden verplettert.

En ze maken zich onsterfelijk belachelijk. Bent u de Engelse taal machtig, lees dan deze grappige commentaar in The Guardian over de “burkini madness”. Five reasons to wear a burkini

Tom Ronse

Een burkini te koop by Marks & Spencer

Een burkini te koop by Marks & Spencer

Burkinis  "van bij ons"

Burkinis “van bij ons”

 

augustus 20, 2016 at 6:58 am 9 reacties

HET VERSCHIL TUSSEN CORRUPTIE EN PERCEPTIE

Daniël Termont

Daniël Termont

 

door Jef Coeck

De Gentse burgemeester Daniël Termont komt niet uit een socialistisch nest, wat niet betekent dat hij geen socialist kan zijn. Vanaf zijn 14de is hij bij de ‘roden’ ingetrokken, jongerenbeweging, mutualiteit, buurthuis De Vuist, dan voorzitter SP-afdeling Mariakerke. Gemeenteraadslid, Bond Moyson. En in 1995 volstijds schepen in Gent, voor haven en economie. Sinds 2007 burgemeester en mandataris in meerdere energiebedrijven. En, niet vergeten, bestuurslid van de ‘Buffalo’s’ (voetbalclub AA Gent).

In 2012 voerde hij – tegen de zin van zijn partijbestuurders – een kartellijst SP.A-Groen aan en behaalde de absolute meerderheid met meer dan 44.000 stemmen, een Gents record. In 2014 werd hij verkozen tot tweede van de drie beste burgemeesters ter wereld. Hoe dat berekend wordt is mij een raadsel, feit is dat zijn populariteit steeds groeiend was en dat hij van het middeleeuwse Gent een moderne stad wist te maken, zonder veel vernietiging van erfgoed. Geen kleine prestatie voor een man die begon als ‘burgemeester van de Gentse feesten’ en wiens aanvankelijke reputatie gebaseerd was op populisme. Dat laatste blijkt dus niet te kloppen, Hij is niet enkel in perceptie populair, hij heeft gemeenschapsdaden verricht waar voorgangers niet aan toe kwamen. Gent is nu een moderne, levendige stad, die toch haar verleden in ere houdt.

Voor het op een hagiografie gaat lijken, komen we tot de essentie van dit verhaal. Het faillissement van een relatief kleine bank, Optima genaamd, heft de allure van een’affaire’ gekregen. Er zou gesjoemeld zijn, met handen in kassa’s gegraaid, tot het faillissement onafwendbaar leek. De BBI (Bijzondere Belastinginspectie) heeft opdracht gekregen alles tot op het bot uit te spitten. In het parlement is een onderzoekscommissie opgericht. De Gentse oppositie, in de

Bracke

Bracke

persoon van voormalig journalist Siegfried Bracke ijvert om Termont weg te krijgen, zodat hijzelf burgemeester kan worden. Zover is het nog lang niet. Termont was half en half bevriend met de eigenaar van de bank, Jeroen Piqueur, tot voor kort een man achter de schermen, een van de 1% rijken die zich ongenaakbaar wanen. Er bestaan foto’s van de twee, die samen het glas heffen. Dat is niet verboden. Evenmin is het een vergrijp dit te doen op een boot – die niet eens het dure luxe-yacht van Piqueur bleek te zijn. Er zijn ook geen aanwijzingen van omkoping of wat dies zij, in het voordeel van Termont.

   Jeroen Piqueur


Jeroen Piqueur

Het merkwaardige is dat burgemeester Termont zich openlijk excuseert omdat zijn naam genoemd was in de affaire. De wijze ouderling van de partij, Louis Tobback, verwoordt het zo: ‘Daniël heeft dat heel ongelukkig aangepakt. Hij heeft zich willen verontschuldigen voor iets wat hij niet heeft gedaan. Het roemruchte ‘et alors’ van François Mitterand (zijn reactie op berichten dat hij een buitenechtelijk kind had/red.)was hier op zijn plaats geweest.’ En nog: ‘Of je met iemand als Piqueur omgaat moet je zelf weten. Ik heb de indruk dat ik hem al op een kilometer afstand kan ruiken.’

Crombez

Crombez

Er bestaan ook foto’s van SP.A-voorzitter John Crombez met bankier Piqueur. Behalve die foto’s – niet verboden – kan in deze context geen enkel bezwarend feit tegen Crombez worden ingebracht. Zo’n foto is helemaal geen smoking gun, hooguit wat fletse rook. Dat is voor de ‘sociale’ media voldoende om het populaire spreekwoord boven te halen: waar rook is, is vuur.

Tijdens een emotionele gemeenteraadszitting eiste alleen het Vlaams Belang het ontslag van Termont. Zelfs de N-VA deed dat niet. De burgemeester smeekte de oppositie officieel klacht in te dienen. ‘Dan kan ik tenminste voor de rechtbank bewijzen dat ik niets misdaan heb.’
En nog: ‘Ik zeg u met de hand op het hart dat ik nooit aan foefelarij heb deelgenomen. Netwerken is onze kracht in de stad. Als Gent niet meer mag spreken met ondernemers, zal Gent niet de ontwikkeling kennen die het de afgelopen twintig jaar kende.’

Overeengekomen werd om binnen de gemeenteraad een openbare onderzoekscommissie ad-hoc op te richten. De eerste bijeenkomst moet plaats hebben nog voor de  Gentse Feesten – (15-24 juli). Of het allemaal zo feestelijk zal worden als door sommigen wordt gehoopt, is twijfelachtig. Het feestgedruis is nu al lang voorbij, maar waar niets van wordt vernomen is de onderzoekscommissie.

Luc Van den Bossche

Luc Van den Bossche

Er zijn nog een paar andere ‘big shots’ in the running. Met name: voormalig (?) SP.a-lid Luc Van den Bossche en Open VLD’er Geert Versnick. En natuurlijk bankier Piqueur zelve.
Opvallend is de fin-de-carrière van voormalig socialistisch icoon en minister Luc Van den Bossche, ex-CEO van BIAC (de maatschappij die de luchthaven van Zaventem uitbaat) en sinds begin 2015 voorzitter van de raad van bestuur van de Optima-vastgoedafdeling. Van den Bossche wist al lang dat de nu in faling verklaarde Optima-bank in slechte papieren zat, maar stapte pas voor een paar weken op omwille van de rijkelijke ontslagvergoeding. Hij wordt daarmee hét icoon van het Vlaamse kaviaarsocialisme, gekenmerkt door een niets ontziende honger naar macht, status en materieel gewin. Het gezicht en de lichaamstaal spreken boekdelen. Maar men moet dit historisch terugkoppelen: het nihilisme van dit soort figuren komt voort uit een complete verloochening van idealen, die zijn wortels al heeft in het hedonisme (‘vrijheid-blijheid’) van de mei 68-generatie en het gekoesterde waanidee dat je de revolutie voorbereidt door je zakken te vullen.

Versnick

Versnick

Geert Versnick, een gerateerd liberaal politicus,thans provincieraadslid, maakt zich voor de partij verdienstelijk door de vuile klussen op te knappen. Twee maanden voor Optima Bank kapseisde, ging topman Piqueur nog bij de provincie Oost-Vlaanderen hengelen naar 10 miljoen euro. Aan tafel zat ook liberaal Geert Versnick, gedeputeerde én… bestuurder bij Optima Group. “Dit krijg je niet uitgelegd”, klinkt het zelfs binnen Open Vld. Dit wordt dus ook een fin-de-carrière. Of erger.

Intussen vernemen we dat niet enkel Optima Bank zich kapot gesjoemeld heeft, maar ook de moederholding Optima Group lijkt een vogel voor de kat. Haar boekjaar vertoont een verlies van 30,5 miljoen euro. En volgens de revisor Ernst & Young is de put nog veel dieper, zij hebben de jaarrekening vlakweg afgekeurd. Hoofdoorzaak is natuurlijk het faillissement van Optima Bank, waarvan de Group voor 98 procent aandeelhouder is.
Grote baas, tot voor kort nog een grote onbekende Piqueur, zou wel ’s achter de tralies kunnen verdwijnen.

Ben benieuwd na welke Gentse Feesten de onderzoekscommissie klaar zal zijn met haar werk. Intussen krijgen de verdachten ruimschoots de tijd om met middelen die zij alleen kennen een nieuwe ‘onschuld’ op te bouwen, in alle betekenissen van het woord.

OP 7

augustus 11, 2016 at 12:38 pm 11 reacties

TOPCONFERENTIE

 

bb1

door Walter Zinzen

 

Een toekomstvisioen. We schrijven 2020. In Washington heeft een top- conferentie plaats. Ze wordt door twee grote staatslieden voorgezeten : de Amerikaanse president Donald Trump en zijn goede vriend en bondgenoot Vladimir Poetin. De sancties tegen Rusland zijn afgeschaft.

Poetin wordt nu geëerd als een groot en sterk leider. De manier waarop hij de Krim bij Rusland heeft ingelijfd wordt allerwegen bewonderd , al helemaal door de deelnemers aan de conferentie. Onder hen : de president van Frankrijk Marine Le Pen , de Duitse bondskanselier Frauke Petry, de Nederlandse premier Geert Wilders, zijn Britse collega Nigel Farage, de Oostenrijkse president Norbert Hofer en de Hongaarse premier Orban. Onder de genodigden bevinden zich ook de Israëlische premier Netanyanu en de Turkse president Erdogan. Ietwat achteraf, een beetje verlegen in dit indrukwekkende gezelschap , heeft de eerste president van de jonge onafhankelijke republiek Vlaanderen, Bart De Wever, plaats genomen.

Wat al deze lieden bindt is dat ze democratisch verkozen zijn , vaak met indrukwekkende cijfers. Ze hebben een gemeenschappelijk verleden en een gemeenschappelijke toekomst : die van het nationalisme. De Europese Unie is uit elkaar gevallen, de Europese Verklaring voor de Rechten van de mens en de Conventie van Genève voor vluchtelingen zijn afgeschaft. Nu komt het erop aan te leren van elkaars prestaties.

Zo werden de Israëlische en Hongaarse premiers uitgenodigd vanwege hun expertise in het bouwen van muren . President Trump is al met het bouwen van zo’n muur op de grens met Mexico begonnen maar wil graag goede raad horen van zijn meer ervaren collega’s. Ook president De Wever spitst zijn oren. De taalgrens is  een staatsgrens geworden en nu de Europese Unie heeft opgehouden te bestaan vindt hij een strenge controle uiterst noodzakelijk. Een muur bouwen op de grens tussen Vlaams en Waals Brabant en rond Brussel lijkt hem wel wat. Zo kan de migratiestroom vanuit de voormalige hoofdstad naar Vilvoorde en Zaventem worden stop gezet. Maar het is toch vooral president Erdogan die de show steelt. De conferentiegangers hangen aan zijn lippen. Want wat ze hier echt verenigt is natuurlijk de strijd tegen het terrorisme. Erdogan mag dan een moslim zijn maar de manier waarop hij alle echte en vermoedelijke terroristen onschadelijk heeft gemaakt dwingt groot respect af. Vooral omdat hij in één keer ook het virus van zijn politieke tegenstanders heeft uitgeroeid. Dat willen zijn toehoorders ook : als echte democraten hun macht bestendigen, met de steun van het volk uiteraard. Vrije meningsuiting is ook voor hen een groot goed, vanzelfsprekend. Maar wie een andere mening heeft dan die van de machthebbers is subversief , sympathiseert allicht met terroristen en moet daarom hard worden aangepakt. Dat hebben in het vrije Vlaanderen alvast de heren Dyab Abu Jahjah en Youssef Kobo mogen ondervinden. Waar Dyab in 2016 nog ongehinderd zijn staatsgevaarlijke praatjes op televisie kon verkondigen, zit hij nu een gevangenisstraf van 10 jaar uit, net zoals Kobo. Beiden hadden het bestaansrecht van de staat Israël in twijfel getrokken en hun voorkeur uitgesproken voor een staat waar Joden, moslims, christenen en atheïsten harmonisch zouden samenleven. Dat kan natuurlijk niet. Het kordate Vlaamse optreden leverde president De Wever dan ook een wel gemeend complimentje op van premier Netanyanu.  Maar ook andere lessen van Erdogan kenden veel bijval. De deelnemers aan de top spraken af dat ze hun administraties, het onderwijs, het leger, de politie, het gerecht en, waarom ook niet, het bedrijfsleven zouden zuiveren van alle vreemd gespuis. Al wie niet kon bewijzen te passen in de joods-christelijke, respectievelijk orthodoxe

tradities moest ontslagen en zo nodig opgesloten of gedeporteerd worden. Vooral moslims dus. Zo had Erdogan het nu ook wel niet bedoeld , maar hij begreep de intentie wel.

En zo werd de democratie op democratische wijze de nek omgewrongen.

 

Hier eindigt het visioen plots. Het was maar een droom en dromen zijn bedrog. Zou het? Zou het werkelijk?

bb3

 

 

augustus 4, 2016 at 8:38 am 2 reacties

KIES UW CLOWN

"Two clowns in the same circus" door Tony Pro

“Two clowns in the same circus” door Tony Pro

Tom Ronse

Er is een ding waarin Trump Hillary veruit overtreft: hij is de betere clown.  Hillary werkt zelden op de lachspieren; Trump daarentegen doet het voortdurend. Meestal niet met opzet maar dat maakt het nog grappiger. Op het web circuleren tal van collecties van hilarische Trump-momenten, persiflages door Trump-imitators, etc. De mooiste vind ik de filmpjes van een gezelschap dat Friend Dog Studios  heet. De stem die je in die clips hoort is die van Trump. Maar nu komt ze uit de mond van een dronken redneck die zit te zwetsen tegen zijn even bezopen drinkebroer. Het wonderlijke is hoe perfect stem en beeld overeen stemmen. Als je deze filmpjes gezien hebt, kun je niet meer naar Trump luisteren zonder de zatte zwetser te horen.

drunk-neighbor-donald-trump

Hier zijn de links:

MIJN DRONKEN BUURMAN TRUMP 1

MIJN DRONKEN BUURMAN TRUMP 2

MIJN DRONKEN BUURMAN TRUMP 3

DRONKEN BUURMAN OP EEN TRUMP-MEETING

Bekijk ze best in de volgorde waarin ze gemaakt zijn.

Natuurlijk is het helemaal niet grappig dat miljoenen Amerikanen Trump serieus nemen. Ik kreeg bijna tranen in mijn ogen toen ik een oudere fabrieksarbeider met eelt op zijn handen op tv hoorde zeggen dat hij voor Trump was “because he’s just like me”.  Ik kon me nauwelijks iemand voorstellen die minder zoals hem was dan de NewYorkse miljardair.

Maar dit soort absurditeiten is koren op de molen van comedians, cartoonisten en andere kolderproducenten. Trump was voor hen trouwens al lang voor deze verkiezingen een inspiratiebron. Hij figureerde onder meer in het werk van Robert Crump

crumpo trump

en van Berke Breathed in zijn strip Bloom County

Bloom County

Maar het is vooral Garry Trudeau die in zijn beroemde “Doonesbury”-strip in the Washington Post en vele andere bladen al jaren genadeloos de spot drijft met “the Donald” (een bijnaam die hij kreeg omdat zijn eerste vrouw, de Tsjechische Ivana, hem zo noemde).  Onlangs heeft Trudeau zijn beste Trump-strips van de laatste 30 jaar gebundeld.

cover

Hieronder een voorbeeld van de oudere strips (uit 1988). In deze toont Trump zijn 100-meterlange jacht aan zijn nieuwe kapitein.

doonesbury 1988

 

Het illustreert  hoe Trump Trump is gebleven. Zoals Trudeau in een interview met the New York Times opmerkt:  “Even though he’s changed wives twice and party affiliation five times since I’ve been watching him, the underlying personality disorder has remained remarkably stable.”

Hieronder enkele meer recente voorbeelden van Trump-cartoons in de Doonesbury-strip.

doonesbury 2016

doonesbury-trump

Lees hieronder Jacqueline Goossens’ verslag van Trumps verjaardagsfeest, 20 jaar geleden.

 

juli 31, 2016 at 10:59 pm Een reactie plaatsen

KEIZER TRUMP

578664942

door Jacqueline Goossens

Het orgelpunt van de Republikeinse conventie in Cleveland, toen Trump als een keizer naar zijn onderdanen stond te wuiven terwijl duizenden ballonnen op hen neer regenden, deed me terugdenken aan een verjaardagsfeestje, twintig jaar geleden. Het was een hete zomerdag zoals vandaag. Trump vierde zijn vijftigste verjaardag  en ik was een van de (bijna duizend) genodigden. Ik schreef toen onderstaande column.

*      *      *

Het is een van die zwoele New Yorkse zomeravonden waarop het kwik maar niet onder de dertig graden zakt. Het wemelt van het volk op Fifth Avenue. In T-shirts en shorts, met zweetdruppels op het voorhoofd en een ijsje in de hand, staan mensen te kijken naar de sneeuwvlokken die op het voetpad en de rode luifel van de Elizabeth Arden-winkel vallen. Artificiële sneeuw natuurlijk: een filmploeg is een reclamefilmpje aan het draaien voor Elizabeth Ardens wintercollectie. Ook in de etalage van Gucci hangen er al grijze en beige bontmantels. Lang kan ik me aan dit surrealistisch spektakel niet vergapen. Ik word verwacht op een verjaardagsfeestje. Een paar gebouwen verder kom ik aan het huis van de jarige. Er staan verschillende politiewagens geparkeerd. Als ik de rode loper die naar de open voordeur leidt betreed, word ik tegengehouden door drie kleerkasten in onberispelijke pakken. “Waar ga je naar toe?” vraagt de kleinste terwijl hij gevaarlijk met zijn walkie-talkie in mijn richting zwaait. Ik toon mijn perskaart. Hij doet een teken naar de twee grotere kerels. Die escorteren me tot vlak aan de voordeur waar drie koele kikkers met elk een lange lijst met namen in de hand de weg versperren. Ik word toch een beetje zenuwachtig. Links en rechts van de rode loper staan massa’s nieuwsgierigen opeengedrumd achter fluwelen koorden en ze kijken allemaal naar mij. Wat als mijn naam niet op die lijst staat! Ik zie me al met de staart tussen de benen afdruipen terwijl de toeschouwers me uitlachen en joelen. New Yorkers doen zo’n dingen. Maar geen nood. Mijn naam wordt gevonden en ik mag binnen.

Ik wandel tussen een falanx van fotografen en televisieploegen die geen centimeter film aan mij verspillen. Op het einde van de loper zit een strijkorkestje te spelen onder een enorm bloemstuk. Nog enkele stappen en ik kan onderduiken in de zee van genodigden.

“Sjempeen meddem?”, vraagt een kelner me meteen. Een andere houdt me een dienblad voor met ‘ordoevers’, hapjes op een bed van verse bloemen. Ik ben in Trump Tower, de roze marmeren en gouden paleistoren compleet met waterval van Donald Trump. Keizer Trump, Amerika’s flamboyantste bouwheer, speculant en casino-eigenaar, wordt vandaag vijftig jaar. Dit is het intieme verjaardagsfeestje dat zijn tweede vrouw, de achttien jaar jongere Marla Trump, voor hem geeft. Ze heeft vierhonderd gasten en honderden Amerikaanse en buitenlandse reporters uitgenodigd. Donald en Marla zijn natuurlijk nog niet gearriveerd.

Links en rechts vraag ik aan gasten of ze vrienden zijn van de Trumps. Geen enkele van de bankiers, vakbondsbazen, managers en makelaars blijkt hen echter persoonlijk te kennen. Een man zegt me dat hij weliswaar niet bevriend is met de Trumps maar wel met het Belgische koppel Hugo en Nicole. “Die kent u toch?”, zegt hij, “Ze komen volgende week op bezoek.”

“Ja maar meneer”, antwoord ik, “er zijn tien miljoen Belgen, ik ken die niet allemaal bij de voornaam.”

Hij bekijkt me een beetje raar. “U bent zeker al lang uit het land weg?”

Dan bots ik op Marla’s dokter en Der Scutt, de architect van Trump Tower. “Dit gebouw heeft mijn carriere gelanceerd”, zegt hij trots, “vind je het mooi?”

“Het blinkt wat te veel”, zeg ik. Dat vind ik overigens ook van vele gasten hier vanavond. Een parvenu-smaak domineert. Te veel juwelen, te veel make-up, te veel parfum. En de decolleté’s van de oudere dames! Een van hen, mollig en met een enorme haardos, in een azuurblauw, met parels bestikte avondjurk en met rode ook met parels bestikte hoge hakken, draagt haar halfblote boezem fier voor zich uit. “Kent u Donald Trump?” vraag ik haar.

“Donald? Donald? But of course!” kirt ze met een pseudo-Frans accent.

Plots breekt een koor van ooooh’s en aaah’s uit. Marla’s moeder, een verbluffend mooie vrouw, komt binnen met ‘prinses’ Tiffany, het tweejarig dochtertje van de Trumps in haar armen. Het kind is gekleed in een wolk van witte zijde en kant. In haar lange blonde krullen zitten enkele verse, roze roosjes. Jammer voor haar lijkt ze verschrikkelijk goed op haar pa. Dan stijgen er luide kreten van bewondering op. De fotografen schieten zich een ongeluk. Ivanka, Donalds dochter bij zijn eerste vrouw Ivana,  loopt heupwiegend over de rode loper. Het zelfverzekerde, donkerblonde girafje in het zwarte kanten mini-jurkje is vijftien. Haar twee broers die achter haar aanlopen, grinikken maar wat. Zo te zien hebben ze dit nummertje al vaker opgevoerd. Tien minuten later komt het feestvarken met blonde Marla aan de arm binnengeschreden. Een half uur lang delen ze zoenen uit en schudden ze handjes. Om half acht stipt wordt de waterval stil gelegd en galmt Sinatra’s ‘New York, New York’ door de marmeren zaal. Marla leidt de ceremonie. Er moeten speechen worden gegeven en vooral veel foto’s genomen.

Eric Trump, Donald Trump Jr., Tiffany Trump, Ivanka Trump, Donald Trump en Marla Maples

Eric Trump, Donald Trump Jr., Tiffany Trump, Ivanka Trump, Donald Trump en Marla Maples

Om acht uur schettert de filmmuziek van ‘Superman’ door de luidsprekers: “Who is it? It’s Superman! It’s Superman!”  Er wordt een reusachtige taart binnengerold. Alle Trump-gebouwen staan er op, samen met een suikeren Trumpje in een Superman-pak met een dollarteken op de borst.

Eartha Kitt

Eartha Kitt

Plots worden de lichten gedempt. Een enkel spotlicht  beschijnt de  bovenste trede van een  wijde marmeren trap.  Daar staat een  betoverende vrouw met grote, glanzende donkerbruine ogen,  innig omhelsd door een lange, perfect aansluitende lichtblauwe lovertjesjurk. Heupwiegend  schrijdt ze naar beneden. Trump glundert. Iemand reikt haar een microfoon aan. Ze schudt haar donkere manen naar achter, ademt diep en haakt haar ogen vast in die van Trump. Het wordt muisstil in de zaal.  Ze begint te zingen:  “Happy birthday  dear Donald…” Het is een perfecte imitatie van Marilyn Monroe die lang geleden datzelfde banale liedje een zwoele dubbele bodem meegaf toen ze het zong op het verjaardagsfeest van haar  minnaar, president Kennedy. Als ze uitgezongen is, gaan er netten aan het plafond open en duizenden gouden ballonnen regenen op ons neer. Iedereen, ikzelf inbegrepen, applaudisseert uitbundig. De zangeres reageert met een hartelijke, hese lach die me doet vermoeden dat ze zich kostelijk geamuseerd heeft met haar  knipoog naar Amerika’s beroemdste sekssymbool. Ze heet Eartha Kitt en ik beloof mezelf dat ik  absoluut naar een van haar concerten zal gaan. Voor het te laat is.

Tien minuten later verdwijnen de Trumps en hun bodyguards door een zijdeur. Ik besluit om hun voorbeeld te volgen. Bij het buitengaan passeer ik langs een poster-grote kleuterfoto van Donald. De gasten worden verondersteld hier hun verjaardagswensen op te schrijven. De foto is al helemaal volgekrabbeld met felicitaties en complimenten. Alleen het oorlelletje is nog vrij.

“Down with Capitalism”, schrijf ik er op. Net onder het oorgat, zo moet hij het wel horen. Juist als ik er een uitroepteken achter gezet heb, voel ik een arm tegen de mijne wrijven. “En wat heb jij geschreven?” zegt een oudere heer van het kleverige soort.

“Wie bent u?” vraag ik. Hij blijkt de man te zijn die de winkelruimte in Trumps gebouwen verhuurt.”Wat heb je geschreven?” herhaalt hij.

“Ik denk niet dat u daar oren naar hebt”, zeg ik en laat hem staan. Op Fifth Avenue is de sneeuw in de goot gewaaid.

*      *      *

Nawoord: Gelukkig heb ik later nog een optreden van Eartha Kitt kunnen bijwonen. De zangeres die door Orson Welles “de meest opwindende vrouw ter wereld” werd genoemd, stierf in december 2008.

juli 31, 2016 at 9:48 pm Een reactie plaatsen

WHY IS HILLARY HATED SO MUCH?

160722_POL_Hillary-Clinton_jpg_CROP_promo-xlarge2

by Jef Coeck

Op de democratische conventie in Philadelphia, waar Hillary Clinton zal worden aangewezen als presidentskandidaat van de democraten, werd Bernie Sanders uitgejouwd. Hij had zijn aanhang namelijk opgeroepen om voor Hillary te stemmen. De Sanderisten hadden maandenlang zich uit de naad gewerkt om hun kandidaat, Bernie, op het voorplan te brengen – tegen mevrouw Clinton. Dat Sanders zelf nu nederig knielt voor de toekomstige president (hopen we desondanks) dat werd hem niet vergeven.

Hillary, mevrouw Bill Clinton, wordt al decennia lang gehaat door een groot deel van de bevolking. Er zijn talloze artikels en boeken over geschreven. We gaan hier niet aan psychoanalyse doen. Wie er meer wil over weten leze de nieuwste SLATE, de kritische on-line publicatie. De auteur is de bekende schrijfster Michelle Goldberg.

Om u toch een eerste indruk te geven publiceren we hieronder de betekenisvolle tekeningen bij het stuk. http://www.slate.com/?wpisrc=newsletter

160722_POL_Hillary-Denny01_jpg_CROP_promovar-mediumlarge
160722_POL_Hillary-Margo_jpg_CROP_promovar-mediumlarge
160722_POL_Hillary-Mindy_jpg_CROP_promovar-mediumlarge
160722_POL_Hillary-Uday_jpg_CROP_promovar-mediumlarge
160725_POL_Hillary-Marcella2_jpg_CROP_promovar-mediumlarge

juli 26, 2016 at 10:13 am Een reactie plaatsen

HEEFT HET PAPIEREN BOEK NOG EEN TOEKOMST? (8)

library russia prikol.ru

door Tom Ronse

Dit is de achtste aflevering in de serie die maar niet wil sterven.

Ze begon in december 2011. De laatste afleveringen gingen niet meer over de vraag in de titel maar over de impact van de informatie-technologie op de literatuur en over de nieuwe expressievormen die ze doet ontstaan. De laatste bijdrage ging over Twitter-literatuur.

Op de vraag in de titel kwam ik na deel 5 niet meer terug. In deel 6  schreef ik: “In de vorige afleveringen kwamen we tot de conclusie dat het papieren boek niet zal verdwijnen maar wel marginaler zal worden.”

 

read-321

Maar klopt dat wel?

In het laatste jaar is de verkoop van e-books achteruit gegaan en die van het papieren boek gestegen. Voorspellingen dat het alsmaar groter visuele aanbod er toe zou leiden dat er steeds minder boeken gelezen zouden worden, zijn voorlopig niet bevestigd. Integendeel, er wordt meer gelezen dan ooit en de overgrote meerderheid van de lezers verkiest boeken van papier. En een van hen ben ik.

Iexoa

De cijfers die in de pers geciteerd worden gaan vooral over de grootste markt, de Amerikaanse. In België stijgt de verkoop van e-books nog wel maar het aandeel van het digitale boek in de totale markt bedraagt amper 3 procent.  “Dat percentage zal nog wel blijven stijgen”,verwacht Jef Maes van Boek.be. “Maar van een scenario waarbij de verkoop van digitale boeken groter wordt dan die van papieren exemplaren is geen sprake meer. We gaan er nu van uit dat het aandeel van e-books zal stabiliseren rond de 10 procent”. (De Morgen, 26/09/2015)

Toch een paar caveats bij die vaststelling. Tot vorig jaar ging de verkoop van e-books in stijgende lijn, vooral omdat ze veel goedkoper waren dan hun papieren versies. Wat begrijpelijk is, aangezien de reproductie- en transportkosten van digitale producten minuscuul zijn. Maar dan slaagden de uitgeverijen, aangevoerd door Hachette,  er in om van de verdelers af te dwingen dat de prijzen van e-books door de uitgevers zouden worden bepaald. Het gevolg was dat die prijzen omhoog schoten en de verkoop navenant daalde. Dit werd voorgesteld als “een normalisering van de boekenmarkt”. Maar in feite is het protectionisme, bescherming van een oudere productievorm tegen een nieuwe, omdat de uitgevers met deze laatste blijkbaar minder winst kunnen maken.

Zolang de uitgevers hun greep op de verdeling van e-books kunnen handhaven, zal de opmars van de digitale boekvorm afgeremd blijven.  De vraag is hoe lang ze dat kunnen.  Dat brengt me naar mijn tweede caveat. De daling van de verkoop van e-books betekent niet dat er minder digitaal gelezen wordt, zelfs niet dat er minder digitale boeken worden gelezen. Een groot deel daarvan wordt niet verkocht maar circuleert zonder betaalportalen op het web. Dat is wellicht de grote vrees van de uitgevers: dat de kostenloze reproductie van electronische informatie ertoe zal leiden dat er met het product “boek” geen winst meer kan worden gemaakt.

books

 

Op ietwat langere termijn is die vrees gewettigd. Het aanbod van digitale producten die geen handelswaar zijn –die niet door verkoop circuleren – groeit razendsnel.  Het omvat meestal kortere teksten maar ook  boeken circuleren steeds meer electronisch.  Voor boeken waarvan het copyright is verjaard is dat uiteraard geen probleem, men kan die gratis legaal downloaden op websites als www.Gutenberg.org . Nieuwere boeken worden gepirateerd, zij het in mindere mate dan muziek en films. De strijd tegen internet-piraten is een gevecht tegen de bierkaai.  (1) De bierkaai in casu is de structuur van het internet zelf die de controle over informatieverspreiding zeer moeilijk maakt.

Maar er zijn ook steeds meer boeken die enkel langs het internet verspreid worden. Alleen als ze daar buitengewone aandacht krijgen worden ze gecommercialiseerd; worden ze papieren en digitale handelswaren.  Maar dat overkomt slechts een kleine minderheid.  Onvermijdelijk wordt een steeds groter deel van de informatie enkel electronisch en niet op papier verspreid.  In die zin zijn de berichten over de achteruitgang van e-books misleidend.  Bovendien houden ze geen rekening, wat de Amerikaanse cijfers betreft, met de e-books uitgegeven door kleinere onafhankelijke uitgeverijen die niet aangesloten zijn bij de Association of American Publishers.  En het zijn net deze die veel e-books uitgeven. Er circuleren veel meer boeklange teksten dan deze die door de gevestigde uitgeverijen verspreid worden.Boeken die misschien anders geschreven en gestructureerd zouden zijn als ze geconcipieerd waren als papieren boeken.  Wetenschappelijke boeken, politieke boeken, romans. Over deze laatste expressievorm, de digitale roman, wil ik het in de volgende aflevering hebben.

readin312879

VOETNOOT

(1) Wordt die uitdrukking nog gebruikt? Ik heb ze meermaals gebezigd zonder te weten wat er ooit op de bierkaai gebeurde. Dus heb ik het even gegoogled. Wikipedia zegt:

“De bierkaai was de kaai in Amsterdam waar de vaten met bier aankwamen en de sjouwers werkten die de zware vaten met bier laadden en losten. De Bierkade was een deel van de Oudezijds Voorburgwal, gelegen bij de Oude Kerk. De bewoners van dit deel van Amsterdam stonden bekend als onoverwinnelijke vechtersbazen. Daarvan is het spreekwoordelijke vechten tegen de bierkaai afgeleid: je inzetten voor een hopeloze zaak.”

Zo hebben we toch iets bijgeleerd vandaag.

 

juli 25, 2016 at 3:01 am 1 reactie

Oudere berichten


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.118 andere volgers


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.118 andere volgers