TSJERNOBYL REVISITED

Het is vandaag 30 jaar geleden dat de grootste kernramp tot nog toe plaatsvond in Tsjernobyl, Sovjet-Unie. Bij ons maakte men zich toen geen zorgen, zoals men dat ook vandaag doet – zelfs als buurlanden beginnen te protesteren tegen scheurtjes, incidenten, sabotage (?), ongelukjes. Kernenergie blijft voor de overheid en de elektriciteitsbonzen ‘untouchable’.

Herlees daarom het stuk dat ik vijf jaar geleden schreef en waar geen officiële hond of kat een woord over loste. Verbijsterend, toch?

https://salonvansisyphus.wordpress.com/2011/03/17/verjaardag-tsjernobyl-25-jaar-geen-paniek/

Open ook je ogen op : http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/1.2637058

april 26, 2016 at 12:37 pm 2 reacties

DE WERELD VERDRINKT

gideon-mendel

Tom Ronse

In Los Angeles werd enkele dagen geleden een passagier uit een vliegtuig van Southwest Airlines gezet. Hij werd ervan verdacht een terrorist te zijn. Eeen medepassagier had de bemanning gealerteerd nadat ze hem Arabisch had horen spreken in zijn telefoon. Hij had woorden gebruikt zoals “Inch’Allah” die haar jihadistisch in de oren klonken.

Van zo’n bericht verschieten we niet meer.  We worden het gewend van te leven in een angstklimaat, waarin paranoia het nieuwe normaal wordt. Dat is de schuld van de terroristen en van de oorlogen waarvan hun aanslagen een onderdeel zijn. Maar dat is ook de schuld van de media die de angst buiten alle rationele proporties opkloppen. De kans dat burgers slachtoffer worden van een terroristische aanslag is nog altijd minuscuul in vergelijking met andere gevaren die hen bedreigen.

Dat is een van de meest negatieve gevolgen van het terrorisme: het geeft de onderhuidse angst een doelwit, een fixatiepunt dat de aandacht afleidt van gevaren die ons terecht bang zouden moeten maken.

Zoals de combinatie van klimaatsverandering en armoede. Die dreigt in de komende jaren vluchtelingenstromen  op gang te brengen waarbij deze van vandaag klein bier zullen lijken.  De media rapporteren het wel als er weer eens een ramp gebeurt maar de ernst van de situatie dringt niet door. Het blijft een ‘ver-van-mijn-bed’ story.

Niet voor Gideon Mendel. Hij is een Zuid-Afrikaanse foto-journalist die niets meer hoeft te bewijzen; al zes keer won hij de World Press Photo Award.  Sinds 2007 werkt hij aan een project dat hij “Drowning World” noemt.GMendel _Srinagar-phone-25071-1024x10241 Met zijn oude Rolleiflex trekt hij naar gebieden die door grootschalige overstromingen geteisterd worden om portretten te maken van de slachtoffers in hun waterige omgeving.

Mendel wil de alarmbel trekken, de omvang van de klimaatsverstoring in de verf zetten. Hij wil vooral dat we de slachtoffers als medemensen zien, in plaats van als anonieme statistieken. De meeste foto’s in de serie zijn geposeerd. Wat niet wil zeggen dat ze vals zijn, wel dat de gefotografeerden weten wat er gebeurt, wat Mendel beoogt. Ze poseren om met ons te communiceren. Ze kijken ons recht in de ogen. In de hunne zien we een gamma van emoties.

Drowning-World-Gideon-Mendel-6

Drowning-World-Gideon-Mendel-14

Drowning-World-Gideon-Mendel-12

gideon mendel

gideon mendel2

mendel Haiti

mendel6

drowningworld-775mendel

Drowning-World-Gideon-Mendel-19

mendel 7

mendel 5

Mendel Kashmir-71 lowres

mendel 4

Gideon_Mendel_-_Drowning_World_4

mendel 12

In deze serie is Mendel journalist, activist, portrettist en ook kunstenaar. Hij is er niet vies van om de opportuniteiten van de rampzalige omgeving –zoals weerspiegelingen in het water- te gebruiken voor esthetisch effect.

11 Nov 2011, Bangkok, Thailand --- Prakru Samuteerapisut Sarathamma poses with some novice monks in the flooded Komut Puttarangsi Temple in the Taweewattana District on the western outskirts of Bangkok. This is one of more than 500 Buddhist temples which have been inundated by the recent floods in Thailand. “I have been in monkhood for 14 years. This is the first time I’ve experience such a big flood. I knew that the water would come this way. But I didn’t expect so much. We just have to accept it. It has been difficult for monks to do our duties. Every day we have to be there to help each other and all the people who have fled here for safety.There are about 200 of them. The officials do come and help us, especially the military. They brought us food and water. Many people who are staying at home also come here to collect food.If it happens again next year, we will have to be more prepared.” --- Image by © Gideon Mendel/In Pictures/Corbis

Drowning-World-Gideon-Mendel-11 mendel 8

“Drowning World” omvat foto’s gemaakt in vijf continenten en is intussen al op verschillende plaatsen tentoon gesteld. Bijna elke tentoonstelling is anders want de serie blijft groeien. In de laatste aflevering toont Mendel ook foto’s van foto’s die door de overstroming zijn aangetast. Dat is een onderwerp dat me intrigeert, als kunstenaar die de creatieve destructie van natuurelementen zoekt te integreren in zijn werk (mijn bijdrage over foto’s bewerkt door superstorm Sandy in New York kan u HIER bekijken).  De uitgewassen pigmenten doen nieuwe patronen ontstaan, nieuwe kleuren duiken op, het beeld krijgt een nieuwe gelaagdheid.

From the home of Comrade Abdul Rashid (2) Gideon Mendel

Mendels webstek: http://gideonmendel.com/

mendel 11

april 24, 2016 at 8:27 pm Een reactie plaatsen

PURPLE TEARS

purple rain NewYorker

prince 1

young prince

minneapolis

prince2

purple rain

april 22, 2016 at 4:03 am Een reactie plaatsen

IK BEN GEEN SARDIEN, DAT HEB JE GOED GEZIEN

BC 1 Rock_Werchter_Rock_Werchter

door Bor Cobbaut

In mijn jonge leven heb ik het altijd moeilijk om mij te mengen in een grote menigte.

“Ben je bang voor mensen? Kan je niet tegen de drukte van iedereen om je heen?”

Dat is wat ze dan vragen. Hoewel dit 2 ja/nee-vragen zijn, kan ik niet zomaar antwoorden met ja of nee. Mijn antwoord is misschien net iets moeilijker dan dat.

Bijvoorbeeld: waarom ga ik niet naar Rock Werchter en ben ik niet van plan om ooit naar Rock Werchter te gaan? Ik ben toch een groot muziekliefhebber?

Hier zijn meerdere redenen voor. Ten eerste, omdat de bands mij vaak niet kunnen overhalen om zoveel geld uit te geven voor hun optredens. Neen, ik ben geen gierige Hollander zoals het cliché altijd beweert. Is het dan zo raar dat ik niet sta te popelen om Paul McCartney, Iggy Pop, Red Hot Chili Peppers en The Offspring op hun oude dag nog te horen kreunen door de microfoon? Vanbinnen weten ze het toch zelf ook: hun goede periode is gepasseerd! Legendarische bands: akkoord. Vandaag de dag legendarische optredens: niet akkoord. Dat er een paar ouwe sloebers zijn die uit pure nostalgie voor een laatste keer McCartney willen zien optreden, daar kan ik nog inkomen. Maar ik niet. Per dag op Werchter zijn er 2, misschien 3 groepen die ik eventueel wel wil zien. Eventueel, niet per sé. Dat is mij geen €230 waard.

Maar de grootste reden waarom ik niet naar Rock Werchter, Coachella of Tomorrowland wil gaan is het volk. Want ja, het is waar: ik kan niet tegen te veel drukte. Ik kan er niet tegen dat iedereen samengepakt zit als sardines in eenblik. Geen plaats om te bewegen, meegaand met de stroom, niet nadenkend, niet genietend van de muziek. Terwijl iedereen ‘the time of their life’ aan het vieren is, doe ik dat niet. Ik pas er kennelijk niet bij. Ik voel niet hetzelfde als zij. Ik ben geen deel van het sardienenblik. Ik ben een haring die ze in de verkeerde verpakking hebben gestoken.
BC 2 (2)

Nog een voorbeeld: “Waarom ga je zo weinig uit? Je woont toch in Gent? De Overpoort is vlak bij je huis! Dat is toch superhandig! Je moet toch van het leven genieten als je die kans hebt? Je zit in je studieperiode, de fleur van je leven!”

“Je hebt helemaal gelijk!” antwoord ik dan. “En ik doe in mijn fleur van mijn leven wat ik wil! Moei je met je eigen zaken!” wil ik er dan eigenlijk nog bij zeggen, maar uit ervaring blijkt dat dit om de één of andere reden nogal agressief overkomt. Ach ja, het zal wel aan mij liggen zeker…

Neen, ik ben niet bang van de mensen in een dansclub! Ik ben echter wel bang dat ik mij niet zal kunnen inhouden om iemand op zijn gezicht te slaan. Ik ben van nature niet agressief, geloof mij. Maar ik weet dat de meerderheid van de mensen me gewoon irriteert. Hun manier van praten, hun onverantwoordelijkheid, de manier waarop ze naar je kijken als je niet om het kwartier een shot wodka drinkt, hun egocentrisch gedrag en eigenlijk vooral hun irritante omgang met onbekenden. Ik moet dan zo hard mijn best doen om… nu ja… kalm te blijven dat ik zo’n soort situaties het liefst vermijd.

 

Laatste voorbeeld: “Hey, gaan we samen iets drinken op café vanavond?”

“Oh ja, superleuk idee! Ik vraag de hele klas om mee te komen. Hoe meer, hoe liever!”

Neen! Dat is niet wat ik had gevraagd! Ik wou met jou iets gaan drinken. Alleen, of misschien met nog 1 of 2 andere mensen. Niet met de hele klas! Ik ga heel graag op café, maar niet met een groep van 20 man. Het is al niet zo praktisch om een café te vinden dat genoeg plaats biedt om 20 mensen samen te zetten, maar het is ook gewoon niet leuk. Je zit naast 2 mensen die je misschien niet interesseren, en je kan amper verstaan wat ze zeggen omdat je een conversatie aan de overkant van de tafel probeert te volgen. Ik ben geen egoïst, iedereen mag iets gaan drinken met mij. Maar niet allemaal tegelijk!

Als je met meer dan 5 mensen bent, blijven alle conversaties zeer oppervlakkig. “Slecht weer vandaag hé? Heb je dat filmpje op facebook al gezien? Hoe zit het met je studies?…”

Dat zijn toevallig net de conversaties waar ik de grootste hekel aan heb. Als ik vraag om op café te gaan, is dat omdat ik over andere dingen wil praten dan de dagelijkse onderwerpen. Het maakt niet uit over wat, maar niet over alledaagse dingen.

BC 3

Conclusie:

Kan ik niet goed tegen de drukte van veel mensen? Ja, want dat ergert mij mateloos!

Ben ik bang voor grote menigtes? Neen, ik ben niet bang van de menigtes zelf, maar ik ben bang dat ik zot word als ik te lang in een grote menigte verblijf. En wie mij raar of gestoord noemt na dit te lezen: Bedankt voor het compliment!

Peace to the world,
The Typing Maniac

(p.s. Ik ben mij er van bewust dat het woord ‘sardien’ niet correct is, maar anders rijmde mijn titel niet en dat vond ik jammer)

Bor Cobbaut (21) is student Hogeschool Gent

 

april 21, 2016 at 3:00 pm 2 reacties

PRE-HISTORIE VAN CHAUVET: OUDER DAN GEDACHT

chauvet 4

door Pieter van Doren

De grotschilderingen in de beroemde grot van Chauvet in ­Vallon Pont d’Arc (Ardèche) zijn inderdaad ruim 30.000 jaar oud, bevestigen fysici na uitgebreid onderzoek. Er is al een hele tijd een discussie aan de gang tussen fysici, die op basis van radioactieve dateringstechnieken bij 30.000 en meer jaar uitkomen, en kunst­historici, die op basis van stijl­argumenten zeker 10.000 jaar ­jonger uitkomen. Die discussie is nu wel definitief beslecht. Zeggen de fysici.

De grot werd in 1994 toevallig ontdekt door Jean-Marie Chauvet, en veroorzaakte meteen sensatie. Duizend schitterende schetsen van paarden, leeuwen, neushoorns en beren zetten haar op het niveau van het Spaanse Altamira en het Franse Lascaux. Ze getuigt van de dageraad van de menselijke kunst, zeg maar.

chauvet 2

Maar wanneer viel die dageraad? Datering van het houtskool waarmee sommige tekeningen werden gemaakt, kwam ergens rond dertigduizend jaar geleden uit, plus of min een paar duizend jaar. Daarmee is ze dubbel zo oud als Lascaux en hoort ze bij de oudste menselijke producties van schoonheid. Even oud als die van Sulawesi in Indonesië, maar nog altijd ruim 10.000 jaar jonger dan sommige Spaanse grotten.

Hola hola, zo lang geleden was de mens nog niet verfijnd genoeg voor dit niveau van kunst, zeiden kunsthistorici dan weer. De stijl die in Chauvet gehanteerd wordt is magdalénien, en alle uitingen van die cultuur zijn jonger dan 17.000 jaar. Ergens een meetfoutje gemaakt?

De fysici gingen aan de slag met chloor 36-datering, een variant van de klassieke koolstof 14-methode, en kwamen wéér bij dertigduizend jaar uit. Maar de culturo’s plooiden niet. Waarop de fysici zich rechtzetten. Anita Quiles en collega’s verzamelden ruim 250 dateringen van houtskool van vloer en wanden van de grot en van 23 tekeningen, met vier verschillende technieken. Die legden ze samen met dateringen van rotswand en druipsteen onder en ­bovenop de afbeeldingen. ‘Het moeilijkste was nog om de stukjes houtskool te bereiken die ver ­lagen van het metalen looppad waarop we moesten blijven.’

Resultaat: de grot werd bewoond tussen 37.000 en 33.500 jaar geleden, en opnieuw van 31.000 tot 28.000 jaar geleden, zo rapporteren ze in de jongste PNAS. Tot 33.000 jaar geleden moesten de bewoners wel uitkijken, want geregeld hadden ze last van krakers: holenberen die de grot ook een leuke woonst vonden. Bijna alle houtskooltekeningen werden in de oudste bewoningsperiode gemaakt, maar wel in verschillende fasen: ze overlappen elkaar wel eens, en de ene is doorgekrabd door beren, terwijl de andere net over die berensporen heen gaat.

chauvet 3

Replica

Beren waren niet de grootste bedreiging voor de tekeningen; dat zijn toeristen. Daarom is de grot nooit opengesteld voor bezoekers. Vorig jaar in april werd een replicagrot geopend, zoals men dat ook voor Lascaux heeft gedaan – al was dat in het laatste geval nadat de schade veroorzaakt was, en niet ter voorkoming van schade.

Maar dat mensen de grot nog zouden zijn binnengekomen nadat ze 21.000 jaar geleden door vallend steenslag werd verzegeld, sluiten de onderzoekers uit. De enige mogelijkheid is langs een verticale koker van tachtig meter diep, of langs een ingang helemaal langs de andere kant van een plateau. Van daaruit zouden de kunstenaars met hun verfpotjes een twee kilometer lange onderaardse, aardedonkere en zo goed als onbegaanbare karststeenroute hebben moeten volgen, om in de grot te komen. En daarna weer terug: zo goed als onmogelijk, menen de Fransen.

lees ook: https://salonvansisyphus.wordpress.com/tag/chauvet/

april 12, 2016 at 1:34 pm Een reactie plaatsen

NEW YORK PLANT 10.000 GRATIS INTERNET STRAAT-KIOSKEN

Door Jacqueline Goossens

link1 lowres

 

Ooit stonden er duizenden glazen telefooncellen in de straten van New York. Ze figureerden in talrijke films en tv-series. Vandaag schieten er nog welgeteld vier over. Ze staan allemaal op West End Avenue, aan 101st, 100th, 90th en 66th Streets. De telefooncel aan 100th Street was in 2010 de inspiratie voor het kinderboek “The Lonely Phone Booth”.

De telefooncellen werden in de jaren 1970 systematisch vervangen door betaaltelefoons op een metalen voetstuk die goedkoper waren om aan te kopen, makkelijker te onderhouden en minder uitnodigend voor vandalen. Nu mobiele telefoons de meer dan 8.000 betaaltelefoons grotendeels hebben verdrongen, wil de stad die laten ombouwen tot minstens7.500 straat Wi-Fi kiosken, Links genaamd.

De Links zullen het grootste deel van de stad voorzien van gratis high-speed Internet, zo belooft Intersection, het technologie bedrijf dat het project zal uitvoeren samen met twee andere bedrijven, Qualcomm en Civiq Smartscapes.

Ondanks dit ambitieus high tech-plan heeft Intersection beslist om de vier telefooncellen op West Avenue te bewaren als een herinnering aan het oude New York. Omdat de originele zo gehavend waren, werden ze onlangs vervangen door vier zorgvuldig gerestaureerde exemplaren. Gebruikers kunnen vanuit de cellen gratis bellen over heel het land.

cel1

De drijvende kracht achter de bewaring is New Yorker Alan Flacks die zichzelf beschrijft als een ‘pay phone buff’ of betaaltelefoon- fanaat. Hij woont op West Avenue. Jaar in, jaar uit belde hij de New Yorkse telefoonmaatschappij Verizon telkens wanneer er problemen met de cellen waren. Hij liet petities circuleren en probeerde lokale politici te overtuigen dat de vier resterende telefooncellen erkenning verdienden als historisch erfgoed.tel boek

“The Lonely Phone Booth”, het kinderboek geschreven door Peter Ackerman, is intussen aan zijn tweede druk toe. Het vertelt het verhaal van de telefooncel aan 100th Street die eenzaam is omdat mensen verknocht zijn geraakt aan hun gsm’s. De cel is intussen een bestemming op zich geworden voor New Yorkse ouders en hun kinderen die het een attractie vinden om op zijn ouderwets te telefoneren.

De geplande 7.500 Wi-Fi kiosken zijn ook voor toeristen goed nieuws. Hotels rekenen vaak hoge prijzen aan voor toegang tot het Internet op de gastenkamers. De eerste 500 kiosken zouden klaar zijn tegen deze zomer. Voorlopig zijn er al 140 in gebruik langs Third and Eight Avenue boven 14th Street. link2De Link-kiosken zijn heel gebruiksvriendelijk. Ze zijn voorzien van een tablet en toetsenbord voor gratis binnenlandse telefoongesprekken, een USB-oplader voor electronische apparaten en een rode toets voor het noodnummer 911. De tablet geeft de gebruiker toegang tot het internet, alle stadsdiensten en stadsplannen.

Volgens Intersection zal er rond elke Link kiosk perfecte Wi-Fi ontvangst zijn, tot op 50 of 100 meter, afhangende van de lokatie. Het bedrijf zegt dat er al plaatsen gesignaleerd zijn waar mensen gezellig rond de kiosken gaan zitten, sommige in zelf-meegebrachte vouwstoeltjes.

Een 'kerkhof' van publieke telefoons onder de West side highway (foto: Dave Bledsoe).

Een ‘kerkhof’ van publieke telefoons onder de West side highway (foto: Dave Bledsoe).

april 3, 2016 at 3:13 am 1 reactie

Nieuw New Yorks museum focust op onafgewerkte kunst

Anton Raphael Mengs.Portrait of Mariana de Silva y Sarmiento, duquesa de Huescar (1775)

Anton Raphael Mengs.Portrait of Mariana de Silva y Sarmiento, duquesa de Huescar (1775)

door Tom Ronse

Het was dé culturele gebeurtenis van het jaar in New York: vorige vrijdag opende een nieuw museum zijn deuren. De kunsttempel is een filiaal van the Metropolitan, Amerika’s grootste museum.  Maar in tegenstelling tot het moederbedrijf  zal de “Met Breuer” zich toespitsen op moderne en hedendaagse kunst. Toch wil het uit de enorme collectie van the Met putten om de link te leggen tussen oud en nieuw. De openingstentoonstelling is een staalkaart: “Unfinished: Thoughts Left Visible” omvat 197 onafgewerkte kunstwerken, van de Renaissance tot vandaag.

Vorig jaar verhuisde het Whitney museum naar een nieuw gebouw, ontworpen door Renzo Piano, aan de voet van het populaire High Line park. The Metropolitan nam van de gelegenheid gebruik om het oude gebouw van de Whitney voor acht jaar in pacht te nemen. Dat iconische, nogal bruut ogende gebouw, ontworpen door Bauhaus-architect Marcel Breuer naar wie het nieuwe museum genoemd is, ligt op wandelafstand van het grote Met-museum op Fifth Avenue. Een ticket geeft toegang tot beide musea en tot “’the Cloisters’, het Met-museum van middeleeuwse kunst.

De Met Breuer_(foto:Ed Lederman)

De Met Breuer_(foto:Ed Lederman)

Heeft dit nieuwe museum wel zin, vragen sommige critici zich af. Met het MoMA, de Whitney, the New Museum of Contemporary Art, PS1, de Guggenheim en grote galerijen die vaak museale expo’s organiseren, heeft New York al een enorm aanbod van moderne en hedendaagse kunst.  Maar naar het schijnt kan een serieus museum vandaag niet overleven zonder hedendaagse kunst. De belangstelling van verzamelaars en het grote publiek voor kunst van vandaag is nooit zo groot geweest. Er is een intense concurrentie tussen de musea om dat publiek te lokken. Tot voor kort deed de Met daar niet aan mee, ondanks haar doelstelling om kunst van alle tijden te tonen. Met de Met Breuer wil het megamuseum haar muf imago van opslagplaats van oude kunst afschudden. Maar wat kan het toevoegen aan een aanbod dat al zo groot is? Zegt Sheena Wagstaff, de directeur van de Met Breuer: “Voor het eerst zul je in staat zijn om 5000 jaren menselijke creativiteit te penetreren vanuit het portaal van vandaag.”  De collectie van de Met bestaat uit ruim 2 miljoen kunstwerken, waaronder 12000 moderne en hedendaagse. Daaruit zal het nieuwe museum putten om op een unieke wijze kunst van vroeger en nu met elkaar in verband te brengen.

Jan van Eyck. Sint Barbara (1437)

Jan van Eyck. Sint Barbara (1437)

Dat opzet is alvast grotendeels geslaagd in de inaugurale expo.  De tentoonstelling is spectaculair en dat kon moeilijk anders met zoveel meesterwerken van bijna alle supersterren van de westerse schilderkunst, van Van Eyck en Michelangelo tot Richter en Tuymans.  Het enige wat die werken gemeen hebben is dat ze onafgewerkt bleven. Het idee kwam naar verluidt van de schilder Cy Twombly die het kort voor zijn dood in 2011 aan de Met voorstelde. Zijn laatste werken maken deel uit van de show. De chronologisch georganiseerde expo omvat ruwweg twee categorieen: kunst die accidenteel onafgewerkt bleef en werken die intentioneel niet werden afgemaakt. Maar de grens tussen beiden is niet altijd duidelijk. Het oudste werk in de tentoonstelling, Jan Van Eycks portret van Sint Barbara (uit het Antwerpse museum van Schone Kunsten) is daar een voorbeeld van. Was Van Eyck van plan om het paneel volledig te schilderen maar had hij het te druk met andere opdrachten? Of besloot hij te stoppen omdat het werk perfect was zoals het was, met alleen enkele suggesties van kleur? We zullen het nooit weten. “Achter elk werk zit een verhaal”, zegt Wagstaff. Maar, zoals de muurteksten toegeven, vaak kennen we het verhaal niet. Dat levert mysteries op zoals Anton Mengs portret van een hertogin (zie de afbeelding bovenaan dit stuk),waarop alles mooi afgewerkt is behalve het gezicht en een schoothondje, waarvan we enkel de kontoeren zien. Het surrealistisch ogende doek is 240 jaar oud maar zou vandaag geschilderd kunnen zijn. Maar waarom het er zo uitziet, weten we niet.

Vincent van Gogh.  Straat in Auvers-sur-Oise(1890)

Vincent van Gogh. Straat in Auvers-sur-Oise(1890)

Soms is het duidelijk.  Dood is vaak de reden. Zo zien we de werken die op de ezels stonden van Bassano, El Greco, Van Gogh en Lucian Freud toen hun kaars werd uitgeblazen.

El Greco's laatste: Visioen van Sint Jan (ca. 1609–14)

El Greco’s laatste: Visioen van Sint Jan (ca. 1609–14)

Soms is een breuk met de opdrachtgevers de reden. Rubens’ onafgewerkte weergave van een slagveld, een trekpleister uit het Rubenshuis, is daarvan een voorbeeld. Er staat een soldaat op met drie armen. Dat kon Rubens niet schelen. Hij stopte toen de betaling uitbleef. Net daardoor oogt het werk modern.

Peter Paul Rubens.  Henri IV in de slag van Ivry (ca. 1630 )

Peter Paul Rubens. Henri IV in de slag van Ivry (ca. 1630 )

Een boeiend aspect van “Unfinished” is ook dat je door werken in hun onaffe staat te zien de methoden en technieken van de schilders ontdekt.

Adolph von Menzel: altaar in een barokke kerk (ca. 1880–1890)

Adolph von Menzel: altaar in een barokke kerk (ca. 1880–1890)

Al in de Renaissance  gebruikte men de term “Non finito” voor werken die de kunstenaar als af beschouwde ook al leken ze onaf. Leonardo Da Vinci was een habituele beoefenaar van het genre. Maar bij de oudere werken domineren de ‘accidenteel’ onafgewerkten. Naarmate we dichter bij vandaag komen, nemen de intentioneel onafgewerkten de overhand.  Zoals de catalogus opmerkt, de westerse schilderkunst evolueerde meer en meer van “high polish” naar “unfinishedness”.

Da Vinci: Hoofd van een vrouw (ca.1500–1505)

Da Vinci: Hoofd van een vrouw (ca.1500–1505)

Andy Warhols “Do It Yourself (Violin)” uit 1962 is een mooi voorbeeld van die trend. Het is gebaseerd op een “painting by numbers”, toen populair bij amateuristen. Warhol heeft, zoals Van Eyck, slechts enkele kleuren ingevuld; de rest is een vraag naar de toeschouwer.

Warhol_Do It Yourself (Violin)

Andy Warhol: Do It Yourself (Violin) (1962)

Die open-eindigheid en vraag naar participatie typeert veel kunst vandaag. En het is ook wat the Met lijkt na te streven met dit nieuwe museum: om niet meer aanzien te worden als een plaats waar kunst belandt om te sterven maar als een verhaal dat voortleeft, ‘unfinished’.

 

De tentoonstelling loopt tot 4 september. Meer info: metmuseum.org

Rembrandt Joodse bruid  (1635)

Rembrandt Joodse bruid (1635)

 

april 1, 2016 at 3:53 am Een reactie plaatsen

Oudere berichten


Categorieën

  • Blogroll

  • Feeds


    Volg

    Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

    Doe mee met 1.046 andere volgers