DE APOTHEKERSWEEGSCHAAL VAN ABICHT

Gaza

Palestijnen in Gaza verzamelen menselijke resten na de zoveelste Israëlische aanval op een school met vluchtelingen onder VN-toezicht.


De Midden-Oostenspecialist Ludo Abicht is de kampioen van het morele evenwicht (Zie De Morgen van 25 juli). Als we Israël veroordelen, aldus Abicht, dan moeten we even streng zijn voor Hamas. Zoals Israël burgerdoelwitten in Gaza bombardeert, zo treft immers ook Hamas met raketten burgerdoelwitten in Israël. Evenwicht in de verontwaardiging, dat is het wat Abicht preekt, de woede doseren op de apothekersweegschaal.

 

dyn003_original_320_480_pjpeg__e65bca304fe5f70e7bff0912e8c06e211

Ludo Abicht

Maar de weegschaal deugt niet. Nog afgezien van het gruwelijk ongelijke scorebord van doden en gewonden is er geen vergelijking mogelijk tussen aan de ene kant een met kernwapens en hoogtechnologisch wapentuig voorzien regulier leger, geruggesteund en gefinancierd door de enige supermacht ter wereld en aan de andere kant een guerrillalegertje zonder tanks, zonder vliegtuigen en zonder geavanceerde luchtafweer. Ludo Abicht is niet de enige die knoeit met de weegschaal en zand in de ogen strooit met het valse evenwicht. Ook Barack Obama – de president van de “Verandering” en de “Hope” – en vrijwel alle westerse leiders verschuilen zich achter de morele balans om na te laten de Israëlische agressie te veroordelen en stilzwijgend toe te kijken hoe in Gaza de burgerbevolking wordt gedecimeerd.

Moeten we verontwaardigd zijn over de raketten die Hamas richting Israël stuurt? Allicht. Moeten er Israëlische burgerslachtoffers vallen? Natuurlijk niet. Elke dode en elke gewonde in dit conflict is er één teveel. Maar laten we de verhoudingen in acht nemen. Of we dat leuk vinden of niet, Hamas is de wettige vertegenwoordiger van de Palestijnse bevolking in Gaza, via democratische verkiezingen aan de macht gekomen. Hamas is de verzetsbeweging die Israël mee in het leven heeft helpen roepen met de bedoeling de macht van de PLO te breken. Zoals elke verzetsbeweging kiezen Hamas en de andere Palestijnse organisaties hun middelen in de strijd tegen de bezetting en die middelen zijn niet altijd fraai. Maar in het verleden is herhaaldelijk gebleken dat onderhandelen met Hamas en het bereiken van een akkoord mogelijk is. De Israëlische regering wil van geen onderhandelen horen en kiest voor de militaire aanpak, overigens een heilloze weg zowel voor de Palestijnen als voor Israël zelf. Zie onder andere Daniel Barenboim in The Guardian van 24 juli 14.

Vanuit onze veilige en comfortabele Westerse luie of Academische stoel kunnen we de daden van het verzet betreuren of contra-productief of zelfs misdadig vinden. Maar wat doen wíj om een einde te maken aan bezetting en blokkade door onze bondgenoot Israël? Waar blijft óns protest tegen de uithongering van Gaza door Israël in “vredestijd”? Wat hebben we van Elio di Rupo gehoord behalve wat vroom gemummel over het “disproportioneel geweld” en de “legitieme veiligheidsnoden van Israël?” Waar is het protest als Israël keer op keer de bestanden met Hamas en het verzet schendt en Gaza binnendringt om vermeende Hamasleiders zonder vorm van proces te vermoorden? Wie springt in de bres om de “legitieme veiligheidsnoden” van de Palestijnen in Gaza en op de Westbank te verdedigen? Waar blijft de verontwaardiging van de grootste Vlaamse partij?

_76498402_023272199-1ed

Israel was tot 17 keer toe verwittigd dat in deze school vluchtelingen zaten onder bescherming van de VN. “Collateral damage?”

Resolutie 3013 van de Verenigde Naties (1973) stelt: “de strijd voor zelfbestemming van volkeren onder koloniale en vreemde overheersing en onder racistische regimes is legitiem en in overeenstemming met het internationale recht.” Hamas verzet zich tegen een situatie van bezetting en kolonialisme. Wie de verdrukker en onderdrukte onder dezelfde morele noemer plaatst kiest in feite voor de verdrukker. Zou Ludo Abicht het in zijn hoofd hebben gehaald om het ANC van Mandela met dezelfde morele maatstaf te beoordelen als de blanke minderheid die het Apartheidsregime in stand hield? Toch vindt hij dat Hamas op dezelfde manier moet worden beoordeeld als de regering van zionistische ultra’s als Netanyahu en Lieberman.

Israël, niet Hamas zit in het westers, ons kamp. Op Israël hebben we invloed, op Hamas veel minder. Daarom hebben wij het recht en de verdomde plicht om deze bondgenoot onder druk te zetten om een einde te maken aan het geweld. Maar daar houdt het niet bij op. De vrome vredeswensen van predikers als Abicht en de leiders van de Westerse wereld zijn waardeloos zolang we onze steun blijven geven aan een racistische en agressieve ideologie die in naam van de mythe van de “terugkeer” voor één bevolkingsgroep exclusieve rechten op grond en water opeist. “Vredesonderhandelingen” tussen kolonisten en gekoloniseerden zijn tot dusver niet méér gebleken dan een rookgordijn waarachter méér grond wordt gestolen, méér waterbronnen worden afgeleid, méér olijfgaarden en woningen worden gebulldozerd, méér apartheidswegen worden aangelegd en apartheidssteden worden gebouwd, méér veroordelingen van de internationale gemeenschap worden genegeerd.

israelische muur

Dank zij de Apartheidsmuur ging nog meer Palestijns gebied naar Israël

Ook de “tweestatenoplossing” is intussen niet méér dan een luchtkasteel gebleken. Voor een Palestijnse staat op wat rest van het historische Palestina is er domweg niet genoeg grondgebied over. De Oslo-akkoorden beloofden de Palestijnen de teruggave van de Westbank en Gaza: 22% van het land dat ze vóór 1947 bewoonden. Maar die belofte werd nooit nagekomen. Integendeel na Oslo verdubbelde het aantal zionistische kolonisten in de bezette gebieden. In 2000 deed toenmalig premier Ehud Barak een genereus voorstel: de Palestijnen zouden 80% van de Westbank en Gaza terugkrijgen: de bezette gebieden met aftrek van de kolonies die intussen een gordel van apartheidssteden hadden gevormd om Jeruzalem. Maar ook die belofte ging niet door. Door de bouw van de Apartheidsmuur onder Ariel Sharon ging nog een deel van het historische Palestina voor de bewoners ervan verloren. Sharon deed een nieuw “genereus voorstel,” te nemen of te laten. De Palestijnen konden dit keer een “staat” oprichten op “42% van de 80% van de 22% van 100% van hun historische thuisland. “ 1 Intussen zijn we twaalf jaar en vele honderden “nederzettingen” (Apartheidssteden op de Westbank) verder.

De dromers die geloven in een tweestatenoplossing brengen de vrede geen stap dichterbij, maar werken mee aan de verdere zionisering van het land. Het obstakel voor de vrede is niet de onwil van de Palestijnen om Israël te erkennen, noch de halsstarrigheid van de Zionistische hardliners in Israël, maar de ideologie van etnische suprematie die in Israël zoveel is als staatsgodsdienst. Het is een ideologie die vloekt met de humanistische Joodse tradities en met de normen van de beschaafde samenleving. “Een historische vergissing die” zoals een Palestijnse mensenrechtenadvocaat me ooit met grote stelligheid verklaarde, “op de vuilnisbelt van de geschiedenis zal terechtkomen,” net zoals de vergelijkbare ideologie van de blanke minderheid in zuidelijk Afrika.

Marwan Barghouti, a prominent leader of the Palestinian uprising, enters court

Een Midden Oosten waar Joden en Palestijnen in een bi-nationale staat samenleven: het lijkt verre toekomstmuziek, maar het is een idee dat veld wint zowel bij radicale Palestijnen als de gevangen populaire leider Marwan Barghouti als bij Joodse critici van het Zionisme in Israël en de Verenigde Staten (wijlen de historicus Tony Judt was één van hen). Hoe zo een bi-nationale staat eruit moet zien zal in de toekomst blijken2. Eén mogelijkheid is dat Israël de bezette gebieden annexeert waarna Palestijnen kunnen strijden voor gelijke rechten als die van de Joodse inwoners van het land. Het Belgisch model als het ware: met regionale en federale regeringsniveaus. Dat is niet voor morgen: de zionisten zijn als de dood voor de demografische tijdbom waardoor ze binnen eigen land een minderheid zouden worden, net als de blanke minderheid in Zuid-Afrika. Maar het alternatief is nog decennia van uitzichtloos geweld, van bezetting en apartheid. Het wachten is op een Israëlische De Klerk en een Palestijnse Mandela.

Johan Depoortere 24 juli 2014

1Jonathan Cook, “Disappearing Palestine” 2008

juli 31, 2014 at 2:31 pm 4 reacties

“IK KAN NIET ADEMEN!”

eric memorial 3

Tom Ronse

In vergelijking met wat in Gaza, Syrië en Oekrainië gebeurt, was het een klein drama. Maar het gebeurde in mijn eigen omgeving, op een plaats waar ik vaak passeer. En wat dichtbij plaatsgrijpt, grijpt nu eenmaal sterker aan. In essentie was het niet anders dan de slachting in Gaza, zij het op op veel kleinere schaal: een overweldigende macht vermoordde onschuldig leven.

Op vijf minuten wandelen van bij ons, aan de noordkust van Staten Island, New York, ligt een klein driehoekig parkje dat druk gebruikt wordt. Rond het park zijn er goedkope winkels en restaurantjes, een taxibedrijf, grote bushaltes, een galerijtje, schoonheidsalons, een pruikhandel, een boek-café. Aan de rand van het park staat een standbeeld voor gesneuvelden in de burgeroorlog. Er ligt een rots met een koperen plaat op die vertelt dat dit de plaats was waar de eerste Europeanen die hier in de vroege 17de eeuw toekwamen, vers water kwamen opslaan. Er is een fontein die zelden werkt. Daarrond staan banken waarvan de meeste bezet zijn door de vaste klanten van Tompkinsville Park. Mannen die er veel ouder uitzien dan ze zijn. Mannen die te vaak alcohol en te zelden zeep gebruiken. Mannen die door de vloer zijn gezakt. De laatste jaren hebben we hun aantal zien stijgen. (De werkloosheid mag dan wel dalen volgens de officiële cijfers maar de tewerkstellingsgraad –het deel van de bevolking dat effectief werkt- daalt sneller). Sommige omwonenden kloegen dat hun groeiende aanwezigheid de sfeer in het park verpeste. Toch was de sfeer er eerder gezapig dan bedreigend. Kinderen speelden in het park, kantoorbedienden aten er hun lunch. Natuurlijk brak er wel eens een ruzie uit tussen vaste klanten. Maar voor het tot klappen kon komen, was er een obstakel waar de kemphanen niet omheen konden: Eric Garner.

Eric was een grote, zwarte man van 43 die bijna 200 kg woog. Een van zijn bijnamen was “Gentle Giant”. Hij gebruikte zijn gewicht om konflikten in de kiem te smoren maar was zelf nooit gewelddadig. Een kennis die aan het park woont zei me dat Eric de vriendelijkste van alle vaste parkbezoekers was. Omdat hij Eric vaak de vrede in en rond het park zag beschermen, noemde hij hem ‘de burgemeester van Tompkinsville Park’.

Eric en zijn vrouw Esaw

Eric en zijn vrouw Esaw

Eric had nog een andere bijnaam: “the cigarette man”. Hij verkocht losse sigaretten, aan 50 cent per stuk. Dat is een van de vele spitsvondige manieren waarop mensen die uit het officiele arbeidscircuit zijn gestoten proberen te overleven. Ze kopen sigaretten buiten New York waar de taksen lager zijn en verkopen ze met een kleine winst in de stad (waar een pakje van twintig twaalf dollar kost). Dat is illegaal. Eric was al meer dan eens betrapt, gearresteerd, beboet en anderzijds lastig gevallen. Hij had een klacht neergelegd tegen de politie omdat die hem in het openbaar aan een vernederende ‘cavity search’ (lichaamsholte-onderzoek) zou onderworpen hebben.

Hoe het begon

Hoe het begon

Donderdagnamiddag 17 juli gingen een jonge zwarte en een Mexicaan op de vuist op het voetpad langs het park. Opnieuw was het Eric die tussenbeide kwam en de heethoofden scheidde. Intussen had iemand de politie gebeld. Toen die arriveerde, waren de gemoederen al bedaard. De vechters hadden de plaat gepoetst. Daarop besloot de politie om dan maar Eric te arresteren. Die protesteerde dat hij niets mispeuterd had. “Telkens als jij me ziet wil je mij pesten”, zei hij tegen een van de agenten, “Ik ben het beu. Dit stopt vandaag.” Hij wou zich niet laten boeien. Een flik die achter hem stond nam hem in een wurggreep. Met zijn vieren sleurden de agenten hem tegen de grond, duwden zijn hoofd tegen het plaveisel. “Ik kan niet ademen!” kreunde Eric. Hij zei het zes keer en dan werd hij stil. Ramsey Orta die erbij stond, filmde alles met zijn gsm. “Ze wurgden hem”, zei Orta, “er kwam schuim uit zijn mond.” Iemand anders filmde het vervolg. Zeven minuten lang stonden de agenten rond het roerloze lichaam zonder enige hulp te bieden. De agent die Eric gewurgd had, wuifde naar de camera. In het hospitaal kon men enkel constateren dat Eric dood was.

garner choked

De filmjes gingen ‘viraal’, zoals dat heet. Bill De Blasio, de nieuwe burgemeester van New York, had ze ook bekeken en beloofde een onderzoek. De beelden hadden hem “heel droevig” gemaakt zei hij, zo droevig dat hij zijn vacantie in Italie met een dag uitstelde. De Blasio won de verkiezingen met de belofte om de kloof tussen rijk en arm in New York te verkleinen en een einde te maken aan de misbruiken van de politie. Maar hij koos als politiechef William Bratton die de post al eerder had bekleed onder burgemeester Rudy Giuliani. Bratton was de architect van Giuliani’s “zero tolerance”-beleid dat de politie ongebreidelde autoriteit gaf om arrestaties te verrichten. eric memorial  poster

Zijn opvolger Kerry voegde daar “Stop-and-Frisk” aan toe. Die maatregel hield in dat dagelijks duizenden NewYorkers tegengehouden en gefouilleerd werden door de politie. Bijna al diegenen die geviseerd werden, waren jonge, niet-blanke mannen. Als ze bijvoorbeeld een joint op zak hadden, werden ze aangehouden. Daarvoor was zelfs geen joint nodig. Het vage ‘disorderly conduct’ volstond als excuus om naar willekeur te arresteren. Het leidde tot overbevolkte gevangenissen en in de armere buurten, waar de meeste Stop-and-Frisk-acties plaatsgrepen, het gevoel alsof de buurt zelf een gevangenis was.

‘Stop and Frisk’ wordt nu geleidelijk afgebouwd. Maar in de dood van Eric Garner zien velen een bevestiging dat er in essentie niets veranderd is in de NYPD. Sinds zijn dood hebben velen getuigd op Facebook en in andere ‘sociale media’ over recente incidenten van geweldpleging en vernedering door de politie. De wurggreep die Eric het leven kostte is een verboden maneuver voor agenten van de NYPD, precies omdat er al arrestanten door omkwamen. Toch waren er de laatste 5 jaar meer dan 1000 klachten tegen agenten die dat verbod zouden genegeerd hebben. Voorlopig kreeg geen enkele agent een ernstige straf.

eric-cropped

Op zaterdag, twee dagen na Erics dood, waren er meetings en protestbetogingen in Harlem en Staten Island. Met de laatste heb ik meegelopen en meegeroepen. Ze was stevig ingekaderd door locale politieke en religieuze leiders, met als master of ceremony de flamboyante linkse dominee Al Sharpton. Voor de kerk waar de betoging vertrok braken er felle discussies uit. Sommigen wilden spreken over de bredere context, over de massale opsluiting van jonge zwarte mannen, over racisme en ongelijke kansen, over Gaza… Anderen stelden dat het enkel over Eric mocht gaan. Een van hen trok een poster van de muur waarop stond: “From Gaza to Staten Island, killing innocent people is a crime”. Dat gebeurde toen de betoging langs de plaats van de moord passeerde, waar bloemen lagen en kaarsen brandden en teksten hingen en wat losse sigaretten waren uitgestrooid ter nagedachtenis van de cigarette man. Maar later, aan het politiegebouw waar de betoging eindigde, werd er eensgezind gescandeerd: “I can’t breathe!”

Dat ging over Eric. Het waren zijn laatste woorden. Maar het ging ook over meer. Een bord dat tussen de kaarsen lag op de plaats van de moord drukte het goed uit: “ NYPD: “I CAN’T BREATHE”/ STOP THE WAR ON THE POOR / The NYPD never choked a banker”.

i can't breathe

“Ik kan niet ademen”. Het trof me hoe toepasselijk die slogan vandaag is in heel de wereld. Is het niet dat wat de bevolking van Gaza de Israelische staat toeschreeuwt? Ik kan niet ademen. Is dat niet wat meer en meer mensen voelen in een maatschappij die geen ander antwoord lijkt te hebben op haar groeiende spanningen dan meer repressie en controle, meer politie, meer raketten, meer drones, meer camera’s, meer gas-boetes, meer arrestaties? Ik kan niet ademen!

eric memorial 2

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=pvATEjsf41g

juli 29, 2014 at 6:05 am 4 reacties

Gaza : oorlog met de O van Oslo

Ben Goerion verklaart Israël onafhankelijk. Boven hem de foto van Theodor Herzl, uitvinder van het Zionisme.

Ben Goerion verklaart Israël onafhankelijk. Boven hem de foto van Theodor Herzl, uitvinder van het Zionisme.

 

door Lucas Catherine
Dit is de derde Gaza-oorlog.

Wie terug wil gaan in de tijd om die oorlog te duiden, dat is toch wat journalisten in onze media doen of zouden moeten doen, moet terug naar 1948 toen in Palestina door Oost-Europese joden de koloniale staat Israël werd opgericht. Want de meeste vluchtelingen in Gaza werden toen verdreven uit stadjes en dorpen die nu in Israël liggen. Uit Ramla, Beersheba, Ashkelan (dat nu Ashkelon heet), Isdud (herbevolkt door joden in 1957 en herdoopt tot Ashdod) of Najd (herbevolkt in 1951 en herdoopt tot Sderot). Zij waren de autochtone bevolking. Sommige van die steden worden nu vanuit Gaza beschoten door zonen van vluchtelingen, door de autochtonen dus die door de kolonisten werden verdreven. Zij beschieten de geboortegrond van hun vader uit wraak omdat zij er niet mogen naar terugkeren, terwijl nieuwe joodse immigranten, zeg maar kolonisten, er zich wel mogen vestigen. Hun manier om hun Palestijns ‘recht op verdediging’ waar te maken.

Maar zover mag je niet terug in de tijd. Volgens de heersende consensus in het establishment en in de media mag je hoogstens terug gaan tot 1967, toen de joodse koloniale staat de rest van Palestina heeft bezet. En toen er, na het Palestijns verzet uit de jaren 1920 en 1930 nog maar eens een Palestijns Verzet ontstond, overkoepelt door de PLO (Palestine Liberation Organisation). OK, ik wil gelezen worden en hou mij aan die regels. Meer zelfs, ik ga zelfs ‘maar’ terug tot 1993 en dé oplossing van de Palestijnse kwestie die toen in Oslo uit de mouw van de grootmogendheden werd geschud: twee staten en een Palestijnse Autoriteit die de Palestijnse staat zogezegd zou waarmaken.

Wat gebeurde er echter?
De PLO had toen – merkwaardig voor een politieke en militaire verzetsbeweging uit die jaren – een heel democratische structuur. De enige democratie in het Midden-Oosten, met een regering gecontroleerd door een parlement waarin meer dan 10 verschillende partijen zetelden, maar ook nog eens het hele middenveld. Met daarin de geneesheren-, de ingenieursverenigingen, de studenten, de artiesten, de vakbonden, de vrouwenorganisaties, noem maar op. Die PLO vertegenwoordigde alle Palestijnen: die op de Westbank en in Gaza, maar ook de vluchtelingen in Jordanië, Libanon, de Golf…, en niet te vergeten de Palestijnen in Israël.

Oslo heeft die democratische structuur opgedoekt en vervangen door de Palestijnse Autoriteit, die – en dit was een voorwaarde die Israël oplegde – enkel nog de Palestijnen op de bezette Jordaanoever en in Gaza mocht vertegenwoordigen. Of beter, er een erg beperkt zelfbestuur mocht over uitoefenen dat neerkwam op zichzelf bewaken onder Israëlische bezetting terwijl Israël zelf ongehinderd kon verder koloniseren. De ‘president’ Mahmoed Abbas kreeg zelfs een leger, ‘veiligheidstroepen’ opgeleid, gecontroleerd en gefinancierd door de VS. Troepen die samenwerken met het Israëlische leger en de Israëlische geheime dienst Shin Beth. Wat de Palestijnse academicus en voormalig lid van het Israëlisch Parlement, Azmi Bishara de uitspraak ontlokte: ‘Vroeger zouden we dat collaborateurs hebben genoemd, nu moeten wij ze onze vertegenwoordigers noemen. ‘Die Palestijnse Autoriteit werd voor haar voortbestaan compleet financieel afhankelijk gemaakt van de VS en van Europa. Israël daarnaast ontrok zich volledig aan zijn verplichtingen als bezettingsmacht (volgens internationaal recht en de Conventies van Genève) dat het infrastructuur van bezet gebied moest onderhouden: wegen, scholen, ziekenhuizen etc… Die factuur betaalde en betaalt niet de bezetter, maar de Europese Unie.

Op de Westelijke Jordaanoever ontvangt een op vier Palestijnen zijn wedde van de PA. In de stad waar die Autoriteit zetelt, Ramallah is een grote economische luchtbel ontstaan met een middenklasse die een derde intifadah niet direct ziet zitten. Teveel te verliezen. Max Blumenthal beschrijft het zo: “De neoliberale donor-economie fungeert daarbij als een laboratorium, waar geëxperimenteerd wordt met het onderkoelen van het Palestijns Verzet.” En dat lukt aardig met Abbas & C°. De PA is ondertussen gedegenereerd tot een Arabisch regime als een ander: corrupt, autoritair, zonder respect voor zijn burgers.

Wie voorlopig niet wil buigen, of toch niet te diep is Hamas. En daar gaat deze oorlog om. Bedoeling is niet om Hamas uit te schakelen, maar te verzwakken. De organisatie heeft al twee maal ingebonden na de vorige Gaza-oorlogen. Nu moet het echt buigen, maar niet verdwijnen. Het spook van Isis en andere jihadisten waart door het hoofd van de Israëlische bezetter. Neen, als het even kan moet Hamas een ‘islamitische versie’ van Mahmoed Abbas & C° worden en de openluchtgevangenis daar onder controle houden. En daarvoor zijn alle middelen goed, ook buitenproportionele terreurbombardementen. Hoe meer buiten proportie en hoe meer doden, des te sneller zal het doel bereikt worden, redeneert Israël.

 

Naïm Khader, eerste Palestijnse ambassadeur in de EU. Vermoord.

Naïm Khader, eerste Palestijnse ambassadeur in de EU. Vermoord.

Die verloedering van het officiële ‘verzet’ onder de Palestijnse Autoriteit is ook in de diplomatie te merken. Als je de manier van werken, de inzet en de ideeën van de eerste Palestijnse ambassadeur in België, Naim Khader (vermoord in Brussel in 1981) vergelijkt met die van de huidige ambassadeur, Laila Shahid ( dochter uit een van de grootste families van Palestijnse notabelen) kan je dezelfde verloedering vaststellen. Mevrouw wil zelfs niet meer samenwerken met het Palestina-komitee, en met Palestijnen die ‘geen eerbied hebben voor hun ambassadeur maar vervelende vragen stellen.’ Ze frekwenteert liever “M’as-tu vu-salons” en soft-zionisten als Simone Susskind, waar ze bij de laatste verkiezingen, tegen alle diplomatieke regels in opriep om voor te stemmen.

Oslo heeft ook binnen de Europese Unie er voor gezorgd dat de houding steeds meer in de richting van haast onvoorwaardelijke steun aan Israël evolueert. Het Palestijns verzet tegen de kolonisatie krijgt geen aandacht.
Op 13 juni 1980 kreeg Israël nog een flinke veeg uit de pan in de Verklaring van Venetië door het toenmalig Europa van Negen: ”De Negen memoreren dat Israël aan zijn sedert het conflict van 1967 territoriale bezetting een einde dient te maken. Zij zijn er vast van overtuigd dat de Israëlische nederzettingen een ernstige belemmering vormen voor het bereiken van vrede in het Midden-Oosten. De Negen zijn van mening dat deze nederzettingen en de verandering van bevolkingssamenstelling in strijd zijn met het internationale recht.”
Nu, in 2014 wordt de Israëlische visie principieel goedgekeurd. Of zoals Israel Today het op 24 juli 2014 formuleerde: “Israël was aangenaam verrast…Het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken prees in zijn verklaring ‘de oproep van de Europese Unie tot ontwapening van de terreurorganisaties in de Gazastrook en de demilitarisering van Gaza. Deze EU-verklaringen zijn volledig in lijn met de visie die Israël leidt in de strijd tegen het terrorisme’.”

Of Hamas door de knieën zal gaan weten we nog niet. Maar de Palestijnen?
Niet als je Hanien Zuabi (de eerste Palestijnse vrouw in de Knesset, namens de Palestijns-nationale Balad-partij) bezig hoort:
“Wat wij moeten zien te bewerkstellingen is dat het Israëlisch-Palestijnse conflict niet langer bezien wordt vanuit de invalshoek van de bezetting van 1967. Impliciet begrijpen alle Palestijnen dat het Israël en de Palestijnen draait om een conflict met een racistisch koloniaal project, dat op noties van etnische zuiverheid gestoeld is… We moeten met onze eis tot ‘volwaardig burgerschap’ in Israël de morele en politieke legitimiteit van het zionistische project ondermijnen en het tot zijn werkelijke status van een racistische, koloniale onderneming degraderen.”

Dus misschien toch nog voor betere duiding en begrip terugkeren tot 1948, lang voor Oslo?

 

juli 25, 2014 at 1:35 pm Een reactie plaatsen

IS DIT EEN OORLOG?

gaza-photo

De zoveelste oorlog tussen Israël en de Palestijnen – zo beschrijven de meeste media het gewapende conflict dat met de Israëlische aanval op Gaza weer is opgelaaid tot een orgie van geweld. Een oorlog is een gewapende strijd tussen twee min of meer gelijkwaardige vijanden. Wat we in Gaza zien is iets totaal anders: het is de naakte agressie van een door supermacht Amerika bewapend en gefinancierd leger tegen een weerloze burgerbevolking. Andermaal geven de gevestigde media door hun woordgebruik blijk van pro-Zionistische  vooringenomenheid. Aan Palestijnse kant “vallen slachtoffers” – of “burgers komen om.” Alsof het om een verkeersongeluk of een natuurramp zou gaan. Accurater zou zijn: “burgers worden gedood” als gevolg van een doelbewuste militaire en politieke strategie – daarover later meer. Wat zich in Gaza afspeelt is geen oorlog maar staatsterrorisme.

Objectiviteit als leugen

Israel under renewed Hamas attack” was op 8 juli de headline van de BBC, de “moeder van de objectieve journalistiek.” Blaming the victim is een oud spel. Ludo Abicht, een man die zich graag op de borst klopt als “onpartijdige” en “objectieve” waarnemer van het conflict in het Midden Oosten doet in een bijdrage voor deredactie.be hetzelfde. De Palestijnen hadden alle ellende kunnen voorkomen door de moord op drie Joodse jongeren publiek af te keuren. George Orwell is helemaal terug: terrorisme is “oorlog” als de terroristen een uniform dragen en superwapens ter beschikking hebben. Schijnmaneuvers en rookgordijnen heten “vredesproces.” Israël, een land dat al meer dan een halve eeuw Gaza en de Westbank illegaal bezet, zijn niet-Joodse bevolking discrimineert, collectieve straffen uitdeelt en tegenstanders zonder vorm van proces vermoordt, wordt de “enige democratie in het Midden Oosten” genoemd. “Vrede” in Gaza betekent voortzetting van de blokkade, uithongering van de bevolking, vernietiging van de infrastructuur en dood door drones. Zie: http://www.bostonglobe.com/opinion/2014/07/19/deprivation-gaza-strip/6HybezDQv6N0lGzsVWoB4N/story.html

ludo_abichtaaaa

Ludo Abicht

Een moord die van pas kwam

De aanleiding tot deze nieuwe golf van staatsterrorisme is de moord op drie jonge Joodse Israëli’s. Voor premier Netanyahu genoeg om alle registers van de haatpropaganda open te trekken. Netanyahu wees zonder enig bewijs Hamas als de schuldige aan en noemde de Palestijnen “menselijke beesten.” De moord op de Israëli’s was een zinloze daad van geweld, maar met het incident is meer aan de hand dan op het eerste gezicht lijkt. Alles wijst erop dat niet de dood van de Israëli’s maar de herwonnen eenheid tussen de Palestijnse rivalen Hamas en de PLO de ware aanleiding was voor de huidige escalatie. De drie Israëlische jongeren werden op 12 juni op de Westbank als vermist opgegeven, kort nadat Washington de Palestijnse eenheidsregering had erkend. Voor Netanyahu kwam de tragedie als een godsgeschenk. Hij zette onmiddellijk een grootscheepse internationale public-relationscampagne op, waarin Israël zoals steeds de rol van het onschuldige slachtoffer werd toebedeeld.

1404789174983.cached

Ayalet Shaked. Het ultra-nationalistisch parlementslid verdedigt zich door te verklaren dat de tekst op haar Facebookpagina een oud citaat is van een bevriende journalist.

Op de Westbank begon een koortsachtige “zoektocht” naar de vermiste Israëli’s. In werkelijkheid wisten de Israëlische inlichtingendiensten en de regering al enkele uren na de verdwijning dat de jongeren met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dood waren. Ook de voornaamste verdachten waren geïdentificeerd. Maar het publiek en zelfs de ouders van de jongeren werden in de illusie gelaten dat ze nog in leven waren. De pers kreeg het verbod om details over het onderzoek mee te delen. In plaats van de verdachten te arresteren gingen veiligheidsdiensten en militairen als bezeten tekeer in Palestijnse dorpen en steden. Onder het mom van “zoektocht” werden huizen opgeblazen en vrijwel alle leiders van Hamas gearresteerd. Zes Palestijnse jongeren – zeven volgens sommige bronnen – werden bij die actie gedood. Het Israëlische publiek werd intussen in een tsunami van haatpropaganda voorbereid op wat komen zou: de collectieve bestraffing van de 1,8 miljoen inwoners van Gaza. Ayalet Shaked, een lid van de regeringspartij Jewish Home riep in haar Facebookpagina op tot massamoord op de Palestijnen. Ook vrouwen en kinderen moeten volgens het parlementslid worden uitgeroeid: zij zijn immers de terroristen van morgen en hun moeders. De gelijkenis met de antisemitische propaganda van de Nazi’s is moeilijk te ontkennenVoor details zie:http://electronicintifada.net/content/netanyahu-government-knew-teens-were-dead-it-whipped-racist-frenzy/13533

Right wing demo, Jerusalem, 4.7.2014

Rechtse betogers roepen om wraak voor de moord op drie Israëlische jongeren

Gras maaien

The IDF does everything possible to limit civilian casualties in Gaza. Hamas exploits these efforts by encouraging Palestinian civilians to ignore the IDF’s warnings. Zo staat het te lezen op de website van de Israëlische Strijdkrachten (IDF). De meer dan 300 Palestijnse slachtoffers zijn dus in het militaire jargon “collateral damage.” en ook dat is een Orwelliaanse leugen. De uitleg van het IDF is dat de burgers van Gaza tegen de bombardementen gewaarschuwd worden met pamfletten en met de zogenaamde “knock on the roof” – een lichtere raket als voorbode van het hoofdmenu. De bewoners van een gebouw in Gaza krijgen op die manier een vijftal minuten de tijd geeft om zich in veiligheid te brengen. Vijf minuten: dat is het cynisme voorbij.

In werkelijkheid heeft het er alle schijn van dat burgers het echte doelwit zijn van de Israëlische terroristische actie. Het doel van Operatie “Beschermende Klif” is de rust in Gaza herstellen; het middel: burgers doden. Dat schrijft niet een fanatieke jihadist of anti-semiet maar de alom gerespecteerde Israëlische journalist Gideon Levy. De bevolking moet voldoende lijden om haar leiders van Hamas ervan te overtuigen dat de raketbeschietingen tegen Israëlische steden niet lonen, dat de prijs voor de burgers van Gaza te hoog is. Het is dezelfde gedachtengang die de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog motiveerde tot de criminele bombardementen die Duitse steden tot as en puin reduceerden en de bevolking decimeerden.. Het werkte toen niet, het werkt ook nu niet, maar intussen zijn er geen woorden voor het immense lijden van weerloze burgers.

Niet het einde van Hamas is het doel van Israël – dat zou immers de deur openen voor nog veel radicalere krachten. De bedoeling is de Palestijnse verzetsbeweging voldoende te verzwakken en tot voor Israël beheersbare proporties te reduceren. Daarvoor hanteert Israël een “Map of Pain” een diabolisch instrument om de pijn te doseren die nodig is voor de Zionistische doeleinden. Ook in de vorige “oorlogen” in 2008 (Operatie Gegoten Lood) en in 2012 (Pilaar van Defensie) waren burgers en hun bezittingen het echte doelwit. Het rapport van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties onder leiding van de Amerikaanse rechter Richard Goldstone stelde dat “De buitenproportionele destructie en het gebruik van geweld tegen burgers” deel uitmaakte van “een doelbewuste (Israëlische) politiek.”

“Het gras maaien” zo heet die politiek in het jargon van de Israëlische militairen, die ongetwijfeld een patent hebben op het bedenken van cynische codenamen. “Het gras” dat zijn immers de burgers die omkomen in de “precisiebombardementen.” Maar ook in de periodes van “vrede” tussen de steeds terugkerende massale Israëlische aanvallen is het gras niet veilig. Volgens de Israëlische mensenrechtenorganisatie B’Tselem vielen in 2006 in één jaar 600 Palestijnse doden in Gaza. Sinds 2000 is de dodentol opgelopen tot 4000 met 20000 gewonden, het resultaat van de huidige “maaibeurt” niet meegerekend. Zie: Mouin Rabbani, Israel Mows the Lawn

An-honest-Israeli-Jew-tells-the-Real-Truth-about-Israel1

Miko Peled

De moord op de Israëlische jongeren was het zoveelste incident in een lange reeks gewelddaden aan beide kanten. Een kettingreactie zonder einde en begin, zo lijkt het wel. Maar er is wel degelijk een begin, niet de stichting van de staat Israël in 1948, maar de Zionistische kolonisatie sinds het begin van vorige eeuw. De Zionistische ideologie, gebaseerd op de mythe van de “terugkeer” en de superioriteit van het Joodse volk, is al decennia lang de verantwoording voor grondroof, bezetting, diefstal van waterbronnen, vernietiging van huizen en olijfgaarden, collectieve straffen, moord zonder proces en naakte militaire agressie. Kritiek doen Zionisten steevast af als anti-semitisme, maar de meest vernietigende kritiek komt van Joden als Miko Peled, de zoon van een Israëlische oorlogsheld, opgegroeid in een zionistisch gezin, of Norman Finkelstein, uit een Pools-Joodse familie die nagenoeg helemaal is vermoord door de Nazi’s, of nog de Joodse intellectuelen waarvan Noam Chomsky de bekendste maar lang niet de enige is. Dat zijn in Zionistisch taalgebruik “zelfhatende Joden,” vele malen erger dan niet-Joodse anti-semieten. In Israël zelf wordt Joodse critici van het Zionisme – soms hardhandig – de mond gesnoerd. Zie deze hallucinante beelden van een Joodse manifestant die aan den lijve ondervindt dat Israël de “enige democratie in het Midden Oosten” is.

Johan Depoortere

21 juli 2014

juli 21, 2014 at 3:28 pm 5 reacties

GAZA: NEDERLANDSE EX-PREMIER KAPITTELT DE HUIDIGE

GAZA

GAZA

door Jef Coeck

De Nederlandse oud-premier Dries van Agt (CDA/katholiek) heeft premier Mark Rutte (VVD/liberaal) een brief geschreven over het conflict tussen Israël en de Palestijnen in Gaza.

Mark Rutte

Mark Rutte

De oud-politicus is helemaal niet te spreken over het optreden van Rutte in ‘Gesprek met de minister-president’. Dat gesprek noemt Van Agt een ‘horreur’. Volgens hem gebeurt het ‘zelden’ dat oud-premiers een actuele premier aanschrijven, maar kan hij nu ‘niet langer zwijgen’.

Van Agt stelt dat Rutte de machthebbers in Gaza ervan beticht dat zelanceerinstallaties van raketten opzettelijk naast of vlak bij scholen en ziekenhuizen hebben geplaatst.
“Berust die claim op onafhankelijke bronnen, of op wat Israëlische functionarissen je hebben ingefluisterd?”, vraagt Van Agt. Hij noemt het wel ‘terecht’ dat Rutte zei dat Israël het recht heeft zich te verdedigen. “Dat lijdt geen twijfel. Maar even onbetwistbaar is het dat die zelfverdediging proportioneel behoort te zijn. Tot dusver meer dan honderd doden in Gaza, merkte de interviewer op, in Israël geen enkele. Is dat proportioneel? Het is ontluisterend dat je die vraag bevestigend hebt beantwoord. Dat is schokkend”, schrijft Van Agt.
De 83-jarige oud-politicus veroordeelt ook de raketbeschietingen vanuit Gaza. Die vormen volgens hem een schending van het internationaal recht en moeten stoppen. Hij waarschuwt echter de verhouding ‘niet totaal’ uit het oog te verliezen. “Door de 1200 raketten die Hamas en andere militante groeperingen in de afgelopen dagen hebben afgevuurd, zijn enkele Israëli’s gewond geraakt en is enige materiële schade in Israël veroorzaakt. Er is één Israëlische dode te betreuren.”

 

Dries van Agt

Dries van Agt

Wat Van Agt verder stoorde in het televisieoptreden van Rutte was het ontbreken van enige empathie met het ‘immense leed van de weerloze Palestijnen’. “Voor zo veel nood en pijn, beste Mark, kun je toch niet ongevoelig blijven? Hoe is het mogelijk dat ons land zozeer faalt in het beschermen van de rechten van de Palestijnen? Israël schendt het internationaal recht dagelijks, al decennialang, op allerlei manieren, met ernstige gevolgen. Waarom laat je nooit daarover de vonken van je verontwaardiging van het scherm spatten?”, besluit de oud-premier zijn relaas.
LEES VOORAL de volledige brief:

http://rightsforum.org/open-brief-dries-van-agt-aan-mark-rutte

juli 17, 2014 at 12:01 pm 4 reacties

Buitenspel

Het spektakel is afgelopen.

geenvoetbal

En nu terug naar de werkelijkheid.

Waar de ballen niet altijd rond zijn

en het doel soms heel ver weg lijkt.

juli 14, 2014 at 5:49 am Een reactie plaatsen

MOGEN DE ABJECTE IDEEËN VAN EEN HOMEOPAAT IN DE KRANT?

homeopathie 3

door Annieke Kranenbert/ombudsvrouw

De reacties op het interview met homeopathisch arts Jan Scholten in de Volkskrant (Ned.), deden in felheid niet onder voor de weerstand die Wilders doorgaans oproept, schrijft ombudsvrouw Annieke Kranenberg. Waarom gaf de krant Scholten een podium?

‘Aids is geen ziekte, het is een symptoom’, zei homeopathisch arts Jan Scholten vorige week in een interview in de Volkskrant. ‘Het is een uiting van een verzwakte afweer. Die ontstaat als de patiënt een blokkade heeft.’ Eerder was ophef over Scholten ontstaan omdat hij was geridderd, terwijl hij in Afrika een omstreden homeopathische therapie propageert voor de behandeling van aids. In deze krant gaf hij voor het eerst weerwoord.

De reacties die volgden, deden in felheid niet onder voor de weerstand die Wilders doorgaans oproept. Waarom geeft de krant zo’n man een podium? Waarom mag hij zo’n gevaarlijk gedachtengoed verspreiden? Ook op de redactie was dit geluid te horen: mag de krant zulke abjecte ideeën wel publiceren?

Te weinig over alternatieve geneeskunde

Anders dan de PVV-leider kreeg Scholten ook bijval van een groep Volkskrantlezers. Zij vinden juist dat hij te kritisch is benaderd. ‘Een integere man die vrijwillig een interview geeft wordt journalistiek afgeschilderd als een oplichter’, mailt een van hen. Vervolgens klinkt er een bekende klacht: de krant bericht überhaupt te weinig over alternatieve geneeskunde.

Op dat laatste zal ik niet uitgebreid ingaan. De vorige ombudsvrouw concludeerde al dat de alternatieve geneeskunst er inderdaad bekaaid vanaf komt. ‘Als een miljoen Nederlanders naar een haptonoom, chiropractor, antroposofisch arts, natuurgenezer of bloesemtherapeut gaan, moet de krant daarover schrijven’, stelde ze terecht.
Los van het homeopathie- debat – dat ideologische trekjes vertoont – had het interview met Scholten gewoon nieuwswaarde. Begin mei verscheen een kritisch artikel van Sciencepalooza over het ridderen van Scholten, ‘het brein achter het homeopathische middel iquilai’. Er is geen enkel bewijs dat het middel – dat niet dubbelblind is getest – werkt, schreef de auteur. Homeopaten die iquilai voorschrijven zouden stelselmatig het belang van reguliere antiretroviralen afwimpelen.

Gealarmeerd door het stuk, dat ook op Volkskrant.nl stond, vroegen Kamerleden of het lintje kon worden ingetrokken. Dat kan alleen als iemand tot 1 jaar cel is veroordeeld, antwoordde de minister van Volksgezondheid vorige week. Scholten mag zijn onderscheiding dus houden, berichtten twee verslaggeefsters op pagina 2, met een verwijzing naar het interview. Daarin weersprak de homeopaat dat hij patiënten afhoudt van hiv-remmers en roemt hij de werking van iquilai.

‘Hij ontmaskerde zichzelf’

Bovenal geeft het interview een fascinerende inkijk in de zienswijze van de alternatieve geneesheer. Het commentaar dat Scholten er ‘kritiekloos op los mocht bazelen’ deel ik niet. Het nieuws ‘Omstreden homeopaat houdt lintje’ gaf richting aan de gehele productie. Ook stond er een kader bij met kritiek van onder anderen een gerenommeerde aidsarts. De auteurs vertellen dat ze Scholten ‘uiteraard’ met alle tegenwerpingen confronteerden, maar dat zijn antwoorden nogal wijdlopig waren. Daarom leende het interview zich niet voor ‘vraag-antwoord’, een vorm waarin de auteurs gemakkelijker scherpte hadden kunnen laten zien. Bovendien wilden ze zijn visie laten zien. ‘Hij ontmaskerde zichzelf’, zegt een van hen.

Het is de vraag waar de critici van het interview bang voor zijn. Het lijkt me stug dat lezers die zich nog niet tot zijn methode voelen aangetrokken zich daartoe laten verleiden door dit stuk. De krant heeft de schone taak inzicht te bieden. Door denkbeelden die mogelijk aanstootgevend of idioot zijn uit de krant te weren, wordt lezers belangrijke informatie onthouden. Wanneer Nederlandse jihadjongeren in het buitenland andere moslims doden, zijn hun denkbeelden journalistiek relevant. Hetzelfde geldt voor de opvattingen van ouders die hun kinderen niet laten inenten tegen de mazelen.

Beduveld

Scholten zelf is teleurgesteld in het interview, zo laat hij desgevraagd weten. Hij voelt zich beduveld omdat er een kritisch kader bij is geplaatst, waarin wordt beweerd dat er geen wetenschappelijk bewijs bestaat voor de werking van homeopathie. ‘Het zou míjn interview zijn’, zegt hij. Reguliere en homeopathische geneeskunde moeten volgens hem gelijkwaardig worden behandeld.

De krant zal niet meegaan in Scholtens paradigma. De redactie hanteert een wetenschappelijk referentiekader, past hoor- en wederhoor toe – ook in de vorm van een kritisch kader. Op een punt verdient Scholten wel gehoor. Het verwijt dat hij slachtoffers zou maken in Afrika is ernstig, maar voor zover bekend niet bewezen. Daar ligt een journalistieke taak: wat gebeurt er in de iquilai-klinieken?

Annieke Kranenberg, de Ombudsvrouw, behandelt vragen, klachten en opmerkingen over de inhoud van redactionele pagina’s en journalistieke aanpak.

homeo

ombudsvrouw@volkskrant.nl
volkskrant.nl/ombudsvrouw

http://www.skepsis.nl/homeopathie.html

 

juli 13, 2014 at 10:19 am Een reactie plaatsen

Oudere berichten


Categorieën

  • Blogroll

  • Feeds


    Volg

    Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

    Doe mee met 628 andere volgers